‘Baas’, zei Brabançonne met een zorgelijke snuit, ‘moeten wij onderhand niet redelijk dringend naar België terugkeren? Ik heb zo de indruk dat het daar zonder ons niet wil lukken.’
Ik maakte een ezelsoor op pagina 24 van Paul Austers ‘Invisible’, sloeg het boek dicht en richtte mijn blik op mijn trouwe viervoeter. Hij zag er patent uit, mijn dobermann. Zijn vacht was boven zijn oren opgeschoren, zoals hier al sinds 2006 de mode is, hij droeg een zilveren oorbel in zijn linkeroor en in zijn openstaande hemd bungelde een gouden ketting.
‘Zijn alle Duitse toeristes inmiddels ‘binnengedaan’?’ informeerde ik, ‘en slaat de verveling toe?’
De reputatie van Brabançonne als ladykiller en Don Juan levert zelfs mij, als onrechtstreeks betrokkene, bewonderende blikken op van de lokale machos.
‘Zeg baas,’ pruilde mijn dobermann, ‘ge zijt toch ook jong geweest.’
Dat kon ik niet tegenspreken.

Sluit het luchtruim

Ik dacht na. Wat Brabançonne voorstelde was nog zo geen kwaad idee. Het leven op mijn verre eiland was immers ondraaglijk geworden. Haast dagelijks kwam de kapitein van de Guardia Civil mij melden dat er weer een bezoeker uit de zee was opgedoken of uit de hemel neergedaald: per pakketboot, per cruiseschip, per kano, per zeppelin, er had zich zelfs eentje op de wijze van Ikaros vleugels aangemeten, een vermetele onderneming die helaas op de rotsen van El Tacoron was geëindigd. En elk van die bezoekers beweerde mordicus dat hij mijn vriend en vertrouweling was en dat hij (of zij) mij dringend dringend dringend wenste te spreken. In het begin informeerde ik nog naar de namen. ‘De Crrroo, Quickie, De Oeweverrr, Dedeckerrr, Carrrroline, Marrrrianne, Leterrrme,’ las de kapitein voor van zijn spiekbriefje. Het was om depressief van te worden. Konden deze lieden dan zelf hun problemen en probleempjes niet oplossen? Verwachtten zij werkelijk alle heil van de twijfelachtige adviezen ener politiek consulent in exile?

‘Stuur ze terug,’ had ik de kapitein bezworen, ’sluit het luchtruim en patrouilleer in de territoriale wateren, schiet op alles wat zich toch in het verboden gebied waagt.’
Dat vond de officier van de nationale garde een wel wat radicaal maar desalniettemin een prima idee. Een beetje actie was welkom.

Op de voicemail van mijn movil vond ik dagelijks smeekbeden, niet alleen afkomstig uit de hoofdkwartieren der politieke partijen, maar ook van de Wetstraatwatchers van de openbare omroep. ‘Louis, wat denkt ge, wat staat er te gebeuren, wat is de oplossing, waar ligt de opening, zullen verkiezingen iets oplossen, zullen ze wel wettelijk zijn?’ En alle varianten daarop. Ik trof op mijn voicemail zelfs een hartverscheurend wenende professor Carl Devos aan, die niet meer weet van welk hout pijlen maken sinds ik zijn bijdragen voor de redactie.be niet meer schrijf in zijn plaats. ‘Allez Louis, alstublieft, denk aan mijn street credibility!’ kreet hij, ’straks vervangen ze mij nog door een politoloog van de KUL!’

Een koninklijke gezant meer of minder

‘Dat is nog geen slecht gedacht,’ richtte ik het woord tot Brabançonne, ‘maak snel uw valies en vertrek met de eerstvolgende vlucht van Bintercanarias.’
‘En gij dan, patron?’
Brabançonne fronste zijn hondenwenkbrauwen.
‘Ik blijf nog wat hier. Maar ik zal het pad voor u effenen. Ik zal aan alle betrokkenen laten weten dat gij op komst zijt en dat gij ook namens mij spreekt, zoals de Quick namens Alexander De Croo.’
‘En, ‘ voegde ik eraan toe, ‘ om uw missie wat meer gewicht te geven zal ik aan de koning vragen om u de titel van Plenipotentiaire Koninklijk Gezant te verlenen.’
De snuit van mijn dobermann vertrok ogenblikkelijk in een kramp van faalangst.
‘Zal ik dat wel kunnen, baas? Het kan toch niet zijn dat het voortbestaan van België van een simpele rashond afhangt?’
Ik stelde hem gerust en verzekerde hem dat hij dag en nacht een beroep kon doen op mijn wijze raad.

Vakantiejob

‘Dag mijnheer Van Dievel!’ zei de koning blij verrast toen ik hem op zijn koninklijke gsm belde en op deze slinkse wijze zijn kabinetschef Van Ypersele de Spirou passeerde, ‘maar dat is lang geleden! Ik ben blij dat ik u hoor want het land zit in de shit. Goede raad is duur. Staat u al op Zaventem? Dan laat ik u subiet ophalen!’

Toen ik zijne majesteit meedeelde dat ik op mijn verre eiland zou blijven, werd het stil aan de andere kant van de lijn. Toen ik er evenwel aan toevoegde dat Brabançonne inmiddels al in het zwerk hing en zijn vliegtuig alreeds de grens tussen Spanje en Frankrijk gepasseerd was, verdween de ontgoocheling in zijn stem als sneeuw voor de zon, of zoiets.
‘Maar dat is een geweldig idee!’ riep de vorst. ‘En natuurlijk verleen ik uw sympathieke dobermann alle volmachten. Ik schrijf subiet een koninklijk besluit waarin ik hem aanstel tot SuperBrabançonne.’
‘Nietwaar Van Ypersele?’ hoorde ik hem het woord tot zijn kabinetschef richten. Het gegrommel op de achtergrond was veelbetekenend.
‘A propos, mijnheer Van Dievel’, sprak de vorst aan het einde van onze aangename conversatie, ‘u komt in de zomer toch opnieuw uw vakantiejobke doen in het paleis, gelijk de voorgaande jaren?’

Ik verzekerde de vorst dat ik er nu al naar uitkeek, wat slechts een klein beetje gejokt was.
Er werd aan de deur gekrabd. Het was mijn ezel Juanita die er mij met zijn hoef aan herinnerde dat het hoog tijd was voor ons dagelijkse aperitief in bar Garzon. Geen lang leven zonder regelmaat.