De regen viel gestadig uit de hemel en het was kil in Kalmthout. Brabançonne had de open haard aangestoken en had een dekentje over mijn knieën gelegd, bezorgd als hij was dat ik door de klimaatschommeling een ziekte zou opdoen. Ik was inderdaad, na drie maanden afwezigheid, teruggekeerd naar mijn modeste villa in de parel der Kempen. En in tegenstelling tot vorige gelegenheden was mijn heem op orde: er hadden zich geen orgieën afgespeeld, er hadden geen deurwaarders beslag gelegd, mijn geliefde dobermann had mij niet te schande gemaakt in de branche van de gebakken lucht. Rustig namen wij de zaken door. Brabançonne had tijdens mijn lange afwezigheid uitstekend werk verricht als hoeder over, onder meer, Rik Torfs en Siegfried Bracke.

Toen zong mijn gsm het gelegenheidslied ”t Ros Beiaard Doet Zijn Ronde”, in F-mineur. Ik keek op de door de zon aangetaste display en las de naam van Jean-Marie Dedecker.
‘Een lastige klant,’ zei ik met een bemoedigende glimlach en legde mijn gsm in Brabançonne’s poot, ‘laat zien wat je kunt.’
Heel even maar kwam er een nerveus trekje op zijn snuit. Waarna mijn dobermann en partner onvervaard op het groene knopje duwde.
‘Met Van Dievel Consulting, uw spreekt met Brabançonne, wat kan ik voor u betekenen?’
Waarna hij de gsm ongeveer zeven minuten een armlengte van zijn linkeroor verwijderd hield en mij met zijn vrije poot een kopje Rooibosthee inschonk. Ik floot zachtjes maar daarom niet minder bewonderend.

‘Samengevat,’ onderbrak Brabançonne de monoloog van zijn gesprekspartner, ‘u was dus niet dronken op dat debat in Brugge, u was hoogstens een beetje stoned.’
Opnieuw trad de woordenstroom van Dedecker buiten zijn oevers. Mijn dobermann maakte van de gelegenheid gebruik om het haardvuur op te poken, mij een koekje uit de zondagse trommel aan te bieden en de nieuwe cd van Keith Jarreth & Charlie Haden op te zetten.

‘U vraagt dus, als ik het goed begrijp,’ vatte Brabançonne andermaal en geduldig samen, ‘ dat het tv-nieuws vanavond als eerste hoofdpunt vermeldt dat u niet dronken was in Brugge, maar hoogstens wat stoned, dat u geen beledigingen hebt geuit aan het adres van die onnozele trut van een Sabien Lahaye-Battheu, dat u die broekschijter van een Renaat Landuyt niet in zijn lichamelijke integriteit hebt bedreigd, dat u die kazakdraaier en tafelspringer van een Pol Van den Driessche niet hebt overroepen, dat u niet te laat bent gearriveerd op het debat in Brugge maar dat ze daar integendeel veel te vroeg begonnen zijn, en dat, als ik daar nu niet meteen voor begin rond te bellen, u dan alle tanden uit mijn scheve stinkende hondenmuil zult slaan en dat u tegen 180 per uur naar Kalmthout zult racen om die labbekak van een baas van mij, – en hier boog Brabançonne hoffelijk in mijn richting – die profiterende zonneklopper, die mislukte Koen Meulenaere, die pseudoschrijver, eens ferm dooreen te schudden tot er wat gezond verstand in zijn verder lege hersenpan doorsijpelt. Is dat correct? En hebt u een voorkeur voor een zender? Ik geef u meer kans op de VTM, bij uw vriend Eric Goens.’

Uit de gsm steeg nu een geluid op dat ik zou willen omschrijven als de aanvalskreet van de pardella, de waanzinnige lachmeeuw die rond deze tijd de kusten van de Canarische eilanden bewoont en argeloze burgers de stuipen op het lijf jaagt.

Brabançonne dempte het volume en legde het mobieltje terzijde. Het geraas van Dedecker verdronk in het geluid van de regen op de ruiten.
‘Waar waren we gebleven, patron?’
‘Brabançonne,’ zei ik, ‘ik heb nu de weekendkranten gelezen, de oude Knacks doorgenomen, naar De Zevende Dag gekeken, filmpjes bekeken op deredactie.be, opiniestukken bestudeerd en discussieforums gecheckt; maar waarover gaan deze verkiezingen eigenlijk? Of is dat een stomme vraag?’

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod