‘Goeiemorgen, Rik, wat een genoegen!’
Ik was oprecht blij dat ik de stem van Vlaanderens knuffeldier nog eens te horen kreeg.
‘Hoe gaat het met Mia De Schamphelaere? Is ze nog boos?’
‘Ach, goede vriend,’ zei Rik Torfs – een aanspreking die hij volgens mij van Bracke heeft afgekeken want vroeger bezigde hij die niet -, ons Heer moet van elk zijn getal hebben, zullen we maar zeggen.’
‘En bevalt het bij de CD&V?’ peilde ik, want ik was toch wel danig benieuwd naar zijn wedervaren binnen de christendemocratische sibbe.
‘De CD&V is zoals het kerkelijk recht,’ sprak Rik – en het was duidelijk dat hij op die zinssnede geoefend had, om ze kwansuis aan tafel, onder vrienden te laten vallen – , ‘er is altijd een achterpoortje of een zijuitgang voor een elegante sortie.’
En zo koutten wij nog wat voorts over koetjes en kalfjes. Ik voelde evenwel aan mijn water dat Rik mij niet louter for old time’s sake had gebeld.
‘Zeg goede vriend,’ sprak de tweede op de senaatslijst inderdaad toen de gemeenplaatsen waren uitgeput, ‘ ik was eigenlijk verbaasd dat gij nog geen blog hadt geschreven over de uitspraak van onze voorzitster gisteren, dat zij kandidaat premier van ‘t land is, maar dan ‘op zijn vrouwtjes‘.
‘Rik,’ antwoordde ik hem, ‘ ik moest onwillekeurig aan wijlen Rika Steyaert en aan wijlen Rika De Backer terugdenken toen ik dat wollige taaltje hoorde. ‘
‘Daar bel ik niet voor,’ zei Rik, bij wie het een beetje op de zenuwen begon te werken dat ik niet begreep waar hij naartoe wilde, ‘ik had gedacht dat gij daar voor uw blog wel een hoop woordspelingen op zou verzinnen.’
‘Zoals?’ vroeg ik, misschien op iets korzeliger toon dan ik gewenst had.
‘Wel,’ en er klonk in de stem van de kerkjurist al enige voorpret, ‘ Elio Di Rupo is ook kandidaat premier, maar dan op zijn hondjes. Op zijn hondjes, begrijpt ge?’
Rik begon zelf maar te lachen en dus deed ik op de duur ook mee.
‘A propos, Rik,’ vroeg ik, ‘ik zie dat gij uw column in De Standaard hebt mogen behouden van Peter Vandermeersch,’waarom gebruikt ge die vondst zelf niet?’

We zullen na de verkiezingen, als de drang om te lachen met Wetstraathumor wat is weggeëbd, nog eens moeten gaan eten, want Rik en ik hebben al op hartelijker toon van elkaar afscheid genomen aan de telefoon.

Toen belde – ik had het kunnen weten – Siegfried Bracke.
‘Kameraad Louis,’ sprak hij hartelijk, ‘ ik ben blij dat ge terug in’t land zijt en ik heb goed gelachen met die slogan die ge voor mij bedacht hebt, hoe ging die nu weer?’
‘Wacko Bracko,’ was ik hem behulpzaam.
‘Ja! geweldig! Maar ik draag geen strikjes meer, dat hebt ge misschien in De Standaard gelezen.’
‘Hoe vergaat het u bij de N-VA?’, peilde ik meer dan nieuwsgierig.
‘Geweldig, geweldig! Wat een partij! Dat ik zoveel tijd verloren heb voor de Vlaamse zaak, dat ik zolang blind heb kunnen zijn! En zulke fijne mensen allemaal: Geert Bourgeois en Frieda Brepoels en Jan Jambon, en en en..!’

Ook met Siegfried was ik binnen de kortste keren over koetjes en kalfjes aan het kouten. En opnieuw had ik het gevoel dat ik de ware reden voor zijn telefoontje nog niet kende.

‘Zeg kameraad Louis,’ kwam het er tenslotte uit, ‘ik vind dat ge een open doelkans hebt laten liggen in uw blog. De voorzet van Marianne Thyssen was er, ge hadt hem er vandaag maar in te koppen.’
‘Gaat het over op zijn vrouwtjes?’ vroeg ik beleefdheidshalve.
‘Ja en nieje, kameraad Louis!, ge hebt deze morgen toch het radionieuws gehoord, ge hebt De Tijd toch gelezen. Yves Leterme geeft het nog niet op, dat is ne Westhoeker hé, die is uit klei opgetrokken, die is slimmer dan de voorzitster.’
‘Ja?’
‘Allez kameraad Louis, Yves Leterme is nog altijd kandidaat premier, maar op zijn sloffen! Verstaat ge? Op zijn sloffen!’
Ook deze keer wachtte ik met lachen tot mijn gesprekspartner het initiatief had genomen.
‘Ge staat precies nog niet op scherp, kameraad Louis. Ik wel hoor, amai nog niet! Allez, Vliegt den Blauwvoet, Schol Santé!’

Toen belde Geert Hoste.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod