Brabançonne en ik zaten buiten in de tuin van mijn modeste villa, bij een kopje Rooibosthee, genoeglijk naar de muggen te slaan, toen er in de (in bloei staande) rododendrons geritsel weerklonk, te luid om van een egeltje afkomstig te zijn.
‘Brabançonne,’ sprak ik mijn trouwe viervoeter aan, ‘ je instincten beginnen je lelijk in de steek te laten; ‘normaliter gaan nu bij iedere dobermann de nekharen overeind staan, worden de blikkerende tanden ontbloot en wordt een dreigend gegrom geproduceerd.’
‘Ach,’ antwoordde Brabançonne verstrooid, ‘dat was misschien zo in de tijd dat de dieren nog konden spreken. We leven in 2010 hé patron?’
Waarna hij zich met zijn i-Pad aan het Twitteren zette.

Het Calimero-syndroom

Zuchtend kwam ik overeind, haalde de riek uit het tuinhok, en porde in de vallende duisternis in het gebladerte, op de plek waar het geritsel nog steeds niet verstomd was, integendeel zelfs.
‘Hey zot!’ riep een stem met een sterk West-Vlaamse inslag, ‘ge hebt een scheur in mijn kostuum gemaakt, en bijna een gat in mijn hoofd!’
‘Meneer Dedecker,’ begroette ik de stem in het struikgewas, ‘kunt u niet zoals iedereen een afspraak maken of gewoon bellen aan de poort?’
‘Zoudt ge dan opendoen?’ zei Jean-Marie Dedecker mopperend, terwijl hij mieren, kevers, wormen, bladeren, takjes en diversen van zich afslaand te voorschijn kwam uit de rododendrons.
‘U lijdt echt aan het Calimero-syndroom, heer Dedecker, u voelt zich voortdurend, aldoor en steeds maar tekort gedaan. Maar dat werkt niet meer hoor, op de duur. Dat soort trucs verslijt rap.’
‘Neem mijn stoel, Jean-Marie,’ zei Brabançonne eerder familiair tot de ongenode bezoeker,’ patron, ik ga boven in den buro de puntjes op de i zetten voor de politieke peiling van morgen.’

Jean-Marie Dedecker veinsde onverschilligheid toen hij die laatste woorden hoorde, maar ik zag hoe hij zijn ongeknipte oren spitste.

De onbesliste kiezer

‘Een kopje Rooibosthee, heer Dedecker?’ informeerde ik.
‘Ik drink niets anders,’ antwoordde de voorzitter van LDD, weldra tot ******* herdoopt, met geveinsd enthousiasme.
Kokhalzend nam hij enige slokjes thee tot zich.
‘Van Dievel, ik ga er geen doekjes om winden,’ sprak Dedecker nadat hij eens goed in het gras had gespuugd, ‘ het schijnt dat gij een nest onbesliste kiezers weet zitten.’
‘Hoe komt u daarbij?’
Aan de fraaie gietijzeren poort van mijn domein viel een privédetective uit een eikenboom.
‘Dienen De Vadder schrijft op deredactie.be dat de 25 procent onbesliste kiezers twijfelen tussen N-VA en LDD.’
‘Heer Dedecker,’ diende ik hem van repliek, ‘De Vadder Ivan schrijft juist dat de onbesliste kiezer een mythe is. U moet beter lezen. Of beter laten voorlezen door uw directeur communicatie, Piet Deslé.’
‘En toch wil ik weten waar ze wonen! Het mag iets kosten.’

Niet alles is te koop

‘Ach heer Dedecker,’ wees ik hem terecht, ‘u denkt werkelijk dat alles te koop is.’
‘Toch veel’ zei Dedecker besmuikt.
‘U zou volgens mij zelfs de helft van uw fortuin over hebben voor de cijfers van de politieke peiling die door Van Dievel Consulting, de VRT en De Standaard is uitgevoerd, en waarvan mijn junior partner Brabançonne boven de finesses zit te bestuderen. Want uw politieke toekomst hangt ervan af.’
‘Ik geloof niet in peilingen. De enige echte peiling is de uitslag van de 13de juni.’
‘Dat zeggen ze nu eens allemaal, heer Dedecker, ‘maar in werkelijkheid laten ze er hun slaap voor. Behalve Bart De Wever.’
‘Kunt ge misschien een tipje van de sluier oplichten?’
‘Wilt u weten of onze peiling beter is of slechter dan de TNS-Dimarso-peiling, waarin uw LDD met de kiesdrempel flirt?’
‘Ba joak.’
‘Brabançonne,’ riep ik in de richting van het huis, ‘moet meneer Dedecker zich grote zorgen maken?’
Het antwoord van Brabançonne werd overstemd door het geluid van de kettingzaag van de buurman, een sympathisant van LDD overigens, die enkele dennen tot mootjes verzaagde voor de BBQ van volgende zondag.
‘Wat zegt uwen hond? brulde Dedecker in mijn oor.
‘Vijf procent rond!’ verzon ik ter plekke want ik had het antwoord ook niet verstaan.
Met afhangende schouders sjokte Jean-Marie Dedecker naar de poort. Ik kreeg er zowaar haast compassie mee, iets wat mij toch werkelijk niet vaak overkomt.
‘De enige echte peiling is de uitslag van 13 juni, heer Dedecker.’
‘Dat zegt ge om mij te troosten.’
Wat ik alleen maar kon beamen.

******