Ik had Brabançonne naar de repetitie van ‘Het Groot Debat’ van de VRT gestuurd. Er moesten nog wat onvolmaaktheden worden weg gevijld. Er moest nog wat gedaan worden aan de algemene indruk van saaiheid. ‘Armworstelen en zaklopen, dat gaat er altijd in,’ had ik mijn dobermann als tips meegegeven, ‘en kennis van de Vlaamse liederenschat.’

Intussen zat ikzelve onder een parasol in de weelderige tuin van mijn modeste villa in Kalmthout te soezen. Ik ben nog niet gewend aan het moordende ritme van de Wetstraat. Plots werd mijn aandacht gewekt door geritsel in de bloeiende rododendronstruiken. Ik greep meteen naar de baseballknuppel die tot de standaarduitrusting van de modale burger behoort, heden ten dage.
‘Vriend of vijand?!’ stiet ik onverveerd uit.
‘Het is al goed, Lowie, wij zijn het maar,’ zei Marianne Thyssen terwijl zij tevoorschijn kroop en vervolgens mieren, wormen, kevers, mos, bladeren, takjes en diversen van haar koerstenu plukte.
En net toen ik mij afvroeg wat de voorzitster van CD&V met de meervoudsvorm ‘wij’ bedoelde, kwamen Caroline Gennez en Alexander De Croo achter elkaar aan uit het struikgewas en in het volle zonlicht gekropen, De Croo met zijn neus haast in de, enfin, u begrijpt wat ik bedoel. En net toen ik dacht dat het gezelschap compleet was, maakte ook Wouter Van Besien zijn opwachting. Altijd wat trager geweest dan de rest van de klas, die Wouter.

‘Waarom belt u niet aan de poort?’, vroeg ik oprecht verbaasd, ‘daar dient ze tenslotte voor, die bel?’
‘Zoudt ge ons binnen hebben gelaten, Lowie?’ retourneerde Marianne Thyssen de vraag.
Ze had een punt.
Toen eenieder met een glaasje prik onder de parasol gezeten was, informeerde ik naar de bedoeling van dit onaangekondigde en alleszins vreemde eendrachtige bezoek.
‘Wij zoeken een manier om Bart De Wever de wind uit de zeilen te nemen,’ sprak Caroline Gennez nadat zij in de ribben was gepord door Alexander De Croo die een trap tegen de schenen had gekregen van Marianne Thyssen. Wouter Van Besien was druk bezig met het verwijderen van een mierenkolonie uit zijn onderbroek.
‘Gebruik uw overtuigingskracht, licht op alle straathoeken uw verkiezingsprogramma toe, ga in debat met uw politieke tegenstrever, luister naar de verzuchtingen van de burgers, verhul de waarheid niet, doe geen loze beloften,’ sprak ik, een beetje belerend, ik geef het toe.

‘Voor zo’n antwoord zijn we niet helemaal naar Kalmthout gekomen,’ zei nu Alexander De Croo.
‘Dat hadden we zelf ook wel kunnen bedenken,’ voegde Marianne Thyssen er verwijtend aan toe.
Wouter Van Besien poogde nu de wespen van zich af te houden, die het op de etensresten in zijn stoppelbaard gemunt hadden.
‘Het is nog maar een week tot de verkiezingen, Lowie,’ begon Caroline Gennez, ‘met uw flauwekul gaan we de opmars van de N-VA niet stoppen.’
‘Wij zoeken een middel om de populariteit van De Wever een knauw te geven.’
‘Het mag op het randje van het oirbare zijn.’
‘Gij die zoveel weet over de politieke klasse, kunt gij ons niet iets bezorgen dat compromitterend is voor Bart De Wever?’
‘Iets uit de privésfeer.’
‘Iets met zijn belastingen.’
‘Iets met onkostenvergoedingen.’
‘Iets met voorkennis.’
‘Iets met aandelen.’
‘Iets met een privédetective.’
‘Iets met zijn gezondheid.’
‘Zijn geaardheid.’
‘Zijn jeugd.’

Sprakeloos was ik, en stom van woede en verbijstering. Ik nam de baseballknuppel ter hand en richtte mij in al mijn lengte (1meter83) op. Wouter Van Besien, die het dichtst bij mij zat, had niet eens in de gaten dat de knuppel op zijn hoofd af kwam gestevend.

Met een schok werd ik wakker. Nat van het zweet en met kloppende hoofdpijn.
Ik keek om mij heen. Er was niemand anders dan ik. Ik sloot mijn ogen en sperde ze wijd open. Maar opnieuw zag ik slechts de bomen en de struiken van mijn weelderige tuin, die meedeinden met de milde lentebries.
De biologische wijn die ze op het verkiezingscongres van Groen! schonken, was mij bepaald niet goed bekomen.