‘Ga zitten, Carl,’ zei ik tot de politoloog van de Gentse universiteit, ‘hebt ge nog een minuutje, ik ben juist een heel interessante opiniebijdrage van uw collega Dave Sinardet aan het lezen op de redactie.be.’
‘Och,’ blies de professor flauwtjes, ‘hij moet nog veel leren.’

Professor Devos (in één woord geschreven) en ik zaten bij het open raam van de bibliotheek van mijn modeste villa in Kalmthout. Buiten op het gras oefende Siegfried Bracke samen met wat Kalmthoutse marginalen de polonaise, een danig onderschatte vorm van contact met de kiezer .

‘Carl,’ voelde ik mij toch geroepen om te zeggen, ‘hoe zijt gij erin geslaagd om de VRT al die jaren wijs te maken dat gij zowat de enige politiek-kundige van Vlaanderen zijt? De straten liggen ermee geplaveid, als ik de kranten doorneem.’

Opnieuw pruttelde Carl Devos nauwelijks hoorbaar tegen. Hij was helemaal naar Kalmthout gereden omdat hij van zijn laatste doorwrochte bedenkingen voor verkiezingsdag een klapper wilde maken, iets waarmee hij zich kon afzetten tegen de steeds scherper wordende Leuvense en Antwerpse concurrentie. Van Dievel Consulting zou hem daarvoor de krachtlijnen verschaffen.

‘Goed,’ vatte ik aan, ‘de titel van uw bijdrage zal luiden “Een kop of twee te klein”.’
Carl Devos noteerde ijverig in het schoonschrift dat hij nog bij de paters van Roeselare had geleerd.
‘Ge hebt gezien hoe wanhopig de Vlaamse liberalen wel niet zijn, als ze al hun hoop stellen op een kaaskop die in zijn land 20 procent van de stemmen heeft gehaald. Hebt ge ook gezien hoe klein Verhofstadt is, in lengte dan, vergeleken met die Rutte? Vandaar ook de woordspeling in de titel. Ge moet ook brandhout maken van die onnozele Franse one-liner van Alexander De Croo: “Il y a un parfum de taxation dans l’air. En dat stinkt!” Ik was daar ook aanwezig, als kleine middenstander nietwaar, en ik kan met de hand op het hart verzekeren dat het de aftershave van Patricia Ceysens was die zo’n kwalijke geur verspreidde.’

‘Ceysens, is dat met 1 of met 2 s’en?’ vroeg Carl Devos.

‘Vervolgens merkt ge op dat De Croo de kiezers bang maakt met de komst van een roomsrode regering, terwijl Vande Lanotte bij Radio Limbo dan weer het spookbeeld van een CD&V-VLD-N-VA-kabinet oproept.’

‘Onder het tussentiteltje “Leterme slaat door” moet gij dan de aandacht van de lezer trekken op de dolk die de ontslagnemende premier in de rug van Karel De Gucht heeft gestoken in de zaak van de verkoop van Fortis. Als Leterme vindt dat Karel De Gucht “familiale belangen” heeft laten spelen, waarom is Leterme dan niet naar het gerecht gestapt? A propos, over Leterme gesproken: hebt ge ook die foto gezien in De Standaard, waar de onafhankelijke kabinetsadviseur Mia Barones Doornaert foldertjes van haar baas staat uit te delen op de markt in Brugge? Als de term “ontluisterend” ergens op slaat, dan is het wel op Mia.’

“Dan is het wel op Mia“, noteerde Carl Devos met rode koontjes en met het puntje van zijn tong uit zijn mondje.

‘Uw volgende tussentitel,’ vervolgde ik, moet zijn “Torfs troeft Bracke af.” Niet letterlijk natuurlijk. Maar Torfs, met zijn poesjenellenstreken is de enige die er totnogtoe in geslaagd is om Bart De Wever van zijn melk te brengen. Over het onafhankelijke Vlaanderen en de Eurozone dan nog wel! En dat is nu toch geen onderwerp voor Rik. Ik dacht ieder moment dat Bart in tranen zou zijn uitgebarsten en dat Rik hem dan zijn zakdoek zou hebben aangereikt. Als CD&V overmorgen de pandoering krijgt die we kunnen verwachten en Marianne Thyssen door haar eigen partij is geliquideerd, zal ik Rik Torfs adviseren om een gooi te doen naar het leiderschap van de partij.’

‘Amai,’ wreef Carl Devos zich vergenoegd in de knuistjes, ‘ dat wordt een opiniebijdrage om duimen en vingers van af te likken.’
‘Nu nog een straf besluit,’ beaamde ik op milde toon.
‘Iets over madame Non of zo?’ opperde de professor.
‘Ach Carl toch,’ wees ik hem terecht, wie op Google “madame Non” intikt, krijgt meer dan 7 miljoen hits, madame Non is tot op de draad versleten. Als ik u was – en eigenlijk ben ik u, althans in mijn hoedanigheid van ghostwriter- dan zou ik als besluit van het stuk pleiten voor een klassieke tripartite, ongeacht de verkiezingsuitslag. Met Vande Lanotte als premier. Dat moet ge beklemtonen, dat de traditionele partijen zich niet mogen gelegen laten aan de uitslag van zondag. Vergeef het de kiezer, want hij weet niet wat hij doet! zou dat geen schone slotzin zijn?’
‘Is dat er niet wat over, Louis?’ twijfelde Carl Devos.
Ik kwam overeind en legde amicaal een hand op zijn schouder.
‘Hoe kan iets wat goed is voor het land erover zijn, Carl?’
Waarna ik hem met zachte dwang naar de deur escorteerde, want het WK voetbal zou gaan beginnen.