Met een lange en vermoeiende verkiezingsdag voor de boeg had ik mij voorgenomen om op zaterdag gezond en krachtig voedsel tot mij te nemen, en met name groentensoep. En dus wandelde ik, zoals ik dat ook op mijn kleine en verre eiland in de oceaan deed, op zaterdagochtend over de markt. Niet die van Villa de Valverde helaas, maar die van Kalmthout.

Om niet voortdurend te worden aangeklampt met vragen om gratis stemadvies – want leer mij de Kalmthoutenaren kennen! – had ik aan mijn dobermann Brabançonne gevraagd om zijn broer mee te brengen. Heb ik dat nog nooit verteld, dat Brabançonne een broer heeft? Marseillaise is zijn naam. Er waren ook nog zeven zusters in dat nest, maar die zijn goed terecht gekomen. Enfin, met links en rechts van mij twee rashonden, strak in het pak gestoken, met brillantine in hun vacht en met een nep-oortje in hun ongeknipte oren, drentelde ik langs de kramen van de markt, op zoek naar verse groenten. En een kip, voor de bouillon.

Het was druk maar vredig op de markt. De mensen begroetten elkaar allerhartelijkst, informeerden naar elkaars gezondheid, vertelden over kroost en verwanten, wisselden de laatste dorpsnieuwtjes uit. Ik werd amicaal op de schouders geklopt door bekenden en buren. Mijn twee lijfwachten werden goedlachs achter de oren gekrauwd. Ik begreep er werkelijk niets van. Het waren toch verkiezingen, op zondag de dertiende?! Waarom leefden die dan niet in Kalmthout? Waarom was er op de markt niets maar dan ook geen sikkenpit te merken van de campagne? Waar waren de stemmenrovers van de laatste dag? En wat betekende die door de scouts gesjorde uitkijktoren op de hoek van het marktplein?

Toen weerklonk, van op diezelfde uitkijktoren, oorverdovend luid want elektrisch versterkt, de klanken van een vuvuzela.
Maar instede dat de mensen zich, bij het horen van dit geluid, aan het dansen, swingen en zingen zetten, stoven zij als een nest konijnen uit elkaar. En ik zweer het u, een minuut later was het marktplein geheel en al verlaten, ook door de marktkramers, en herinnerden enkel nog de pruttelende worsten van een hotdogkraam en een vergeten boodschappentas aan de gezellige drukte die er enkele ogenblikken eerder nog geheerst had.
Ik stond er ook nog, ik en mijn twee lijfwachten, ik zou het bijna vergeten. Als aan de grond genageld stonden wij daar.

Aan de andere kant van het marktplein verscheen een campagneteam van Lijst Dedecker, aangevoerd door de lokale Dr. Strangelove, ex-senator en toekomstig niet-verkozen-kandidaat Kamerlid Van Ermen. Ook zij bleven als verlamd staan, zich met grote ogen afvragend waarom de markt verlaten was.

‘Mijnheer Van Dievel,’ riep de dapperste van het groepje van op veilige afstand (want mijn twee dobermanns hadden intussen hun dreigende lijfwachtpose aangenomen), ‘waar is iedereen?’
Ik haalde mijn schouders op. Lijst Dedecker staat achter met het betalen van facturen.
Het campagneteam van LDD overlegde, strooide wat folders in het rond en verdween in de richting van het buurdorp Essen.
Opnieuw weerklonk het geluid van de vuvuzela. En ziet: van achter en van uit bomen, van onder riooldeksels, van achter zitbanken, van onder en van achter geparkeerde auto’s, van uit gemeentelijke vuilnis- en bloembakken en vanachter de karretjes van de Delhaize kwamen de marktbezoekers opnieuw te voorschijn en hervatten hun bezigheden alsof er niets was gebeurd.

Een kwartier later, ik was net knolraap, lof, schorseneren en prei aan het inslaan, toeterde de vuvuzela andermaal zijn alarm. Ditmaal lieten Marseillaise, Brabançonne en ikzelf ons niet onbetuigd. Ook wij maakten ons schielijk uit de voeten én onzichtbaar achter de afdeling dranken van de Delhaize. Op de markt verscheen een campagneteam van Vlaams Belang, aangevoerd door Gerolf Annemans. Spoedig schalde over het verlaten marktplein de stem van de kopman van het Belang die als een onheilsprofeet waarschuwde voor de stijgende criminaliteit in en de dreigende islamisering van Kalmthout. Hij hield er pas mee op toen iemand uit zijn gevolg er hem attent op maakte dat er geen gehoor was. Zelf zien die verkozenen van het Belang dat niet meer. Het is een vorm van sneeuwblindheid.
Ook de Belangers talmden nog wat, strooiden pamfletten in het rond, pikten olijven uit het kraam van onze martkmarokkaan en gingen heen.
Opnieuw hervatte Kalmthout na het weerklinken van de vuvuzela zijn gewone besognes.

Het amusante spektakel herhaalde zich nog drie keer: bij de komst van Leona Detiège van de SP.A, bij de komst van Dirk Van Mechelen van Open VLD en bij het verschijnen van Servais Verherstraete van CD&V, allemaal politici uit de streek. Het merkwaardigste schouwspel bood ongetwijfeld Servais, die deed alsof er niets aan de hand was, met zijn stralende Mister Bean-lach onzichtbare kiezers aansprak en poogde te overtuigen, onzichtbare handen schudde en onzichtbare baby’s kuste. Zijn campagneteam stond er met open mond naar te gapen, dat dien ik er toch bij te vermelden. Maar het greep niet in, ook dat mag niet ongezegd blijven.
Uit pure compassie kwam ik uit mijn schuilplaats van achter de glasbak te voorschijn.
‘Servais,’ probeerde ik hem uit zijn trance te wekken, ‘Servais, er is hier niemand, ge spreekt tegen spoken.’
‘Dag brave jongen,’ zei Verherstraete met glazige ogen, ‘wilt gij dit foldertje aan uw vake of uw moeke geven en zeggen dat ze voor de goei moeten stemmen? Hierzie, ge krijgt een ballon van mij.’