‘Mijnheer Van Dievel, hoe gaat het met u?’
Ik herkende de vriendelijke, warme stem onmiddellijk.
‘Majesteit, maar dat is lang geleden, sta mij toe de vraag te retourneren: hoe gaat het met u en met de koningin?’
Ik zat ongeschoren en enigszins verfrommeld de maandagkranten door te nemen in de bibliotheek van mijn modeste villa in Kalmthout. Brabançonne was al van in de vroege ochtend op stap: outplacement is een van de nevenactiviteiten van Van Dievel Consulting en er hadden nogal wat politieke partijen een beroep op ons gedaan, toen zondagavond bleek dat de N-VA de arbeidsmarkt in de Wetstraat danig had verstoord. Al die parlementaire medewerkers op overschot, al die woordvoerders zonder boodschap moeten op elegante wijze naar de RVA worden geëscorteerd. En moeten hun Blackberry teruggeven, dat vinden ze nog het ergste. Politiek is een hard bedrijf.

‘Met mijn madame gaat alles opperbest,’ grapte de koning, ‘en met mij gaat het ook niet slecht, nu mijn pensioen in het verschiet ligt. Oei, nu heb ik misschien al te veel gezegd.’
Uit kiesheid deed ik alsof ik des konings verspreking niet had gehoord, al lag het op het puntje van mijn tong om hem te zeggen dat – als het inderdaad zijn laatste regeringsvorming was – hij er moest van profiteren. Wat iets anders is dan ze eindeloos te rekken.

‘Mijnheer Van Dievel,’ sprak de vorst, ‘waarvoor ik u bel: mijn kleine teen zegt mij dat ik Bart De Wever naar het paleis moet ontbieden, wat denkt u? En Elio natuurlijk.’
Het staatshoofd legde, zoals de Franstaligen dat doen, de klemtoon op de laatste lettergreep van Di Rupo’s voornaam, zoals in het liedje ‘Cheerio, cheerio, cheerio!’.
‘Dat spreekt vanzelf, majesteit,’ antwoordde ik zonder aarzelen, ‘het is lang geleden dat verkiezingen bij ons nog zulke duidelijke winnaars hebben opgeleverd.’
‘Ik ben daar eigenlijk heel blij mee,’ sprak de koning, ‘ik was eerlijk gezegd éél éél bang dat alles bij het oude zou blijven. Ik zou echt niet geweten hebben wat mij dan te doen had gestaan. Mijn kabinetschef van Ypersele de Spirou is erop tegen dat ik De Wever inviteer. Hij is zondagavond onwel geworden toen hij de uitslagen zag binnenlopen. La Belgique à papa est morte, heb ik hem gezegd, en ik heb hem twee Dafalgans gegeven.’
‘Sire, ik denk dat alle Belgen bang waren dat alles bij het oude zou blijven en dat ze daarom gestemd hebben zoals ze gestemd hebben.’
‘Enfin, mijnheer Van Dievel, wilt ge niet rap naar Brussel komen? Ik zou u er graag bij hebben als ik beide heren ontvang. Niet dat ik schrik heb, maar ge begrijpt wat ik bedoel.’
Ik had de rode telefoon nog maar net neergelegd toen er een zwarte Mercedes toeterde aan de fraaie gietijzeren poort van mijn domein. De koning had er voorwaar geen gras over laten groeien.

Ik kan u helaas niet vertellen wat er maandagnamiddag besproken is ten, paleize. Het colloque singulier, weet u wel. Ik had de koning wel gewaarschuwd dat hij Bart De Wever best niet zou aanraken want dat die dat niet graag heeft, in tegenstelling tot Elio Di Rupo, voor wie lichaamstaal ook taal is. Spreek Latijn met De Wever, had ik gesuggereerd, hij heeft niet liever dan dat de Latijnse gezegden over en weer vliegen. Vraag of u zijn lidkaart van de Volksunie eens mag zien, de lidkaart die zijn vader – zo wil het de urban legend – kort na zijn geboorte in zijn luier heeft gestopt. Zeg dat u goed gelachen hebt met De Slimste Mens, maar niet met Rik Torfs. Laat bitterballen, chips, Fanta en Sprite aanrukken. Moedig hem aan om klare taal te spreken. Zeg dat u dat zelfs op prijs stelt, dat u al veel te veel naar Yves Leterme hebt moeten luisteren. Vraag waar hij zijn kostuums laat maken. Geef hem een doos met gemengd snoep als cadeau. Vraag of hij een van de dagen ten paleize naar een match van het WK voetbal wil komen kijken.

Soit, toen de namiddag gepasseerd was en van Ypersele de Spirou opnieuw bij kennis was gekomen en naar bed gebracht, evalueerden wij kort het bezoek van de 2 partijvoorzitters. Ook hierover kan ik weinig zeggen, tenzij dit.
‘Het is wel water en vuur, die twee,’ overpeinsde luidop de vorst.
‘Dat geeft stoom, majesteit, en stoom is energie.’
‘Mijnheer Van Dievel,’ sprak zijne majesteit en er klonk bewondering in zijn stem, ‘zo had ik het nog niet bekeken. Stoom is energie.’
Het bleef lang stil in de paleiszaal.
‘We gaan er wel uitkomen, denkt u niet, mijnheer Van Dievel?’ verbrak het staatshoofd de stilte.
Ik knikte hem bemoedigend toe.
‘Vaneigens, majesteit.’
‘Bon, sprak Albert II, ‘dan stel ik voor dat we nu een stukske gaan eten en dat we daarna samen met mijn madame naar Italië-Paraguay kijken. Wat vindt u daarvan?’

Het was een slechte match, maar een mooie avond.