Ik stond voor het paleis in Brussel te koekeloeren toen er een lakei op zijn mountainbike aan kwam gereden.
‘Het is in Laken te doen, mijnheer Van Dievel!’ hijgde hij.
Gezeten op de buis haastte ik mij Lakenwaarts.
‘Goed dat u er bent, mijnheer Van Dievel,’ sprak de koning, ‘ik ga het laten vooruitgaan! Eerst komt Elio (uitgesproken, dat weet u intussen, zoals Cheerio), daarna komt den Bart.’
‘U spreekt over mijnheer De Wever alsof u hem al jaren kent, majesteit,’ merkte ik op.
‘Ik vind hem heel grappig en recht door zee. U kunt niet geloven wat een opluchting dat is als ge jaren aan een stuk pezewevers met een verborgen agenda op uw paleis moet ontvangen.’

Elio Di Rupo arriveerde. Hij had een doos pralines bij voor de koning en een bos rode rozen voor de koningin. Op mijn aanwezigheid had hij niet gerekend, dus kreeg ik alleen een natte kus.
‘U draagt een schoon kostuum, meneer Van Duvel,’ sprak hij aimabel terwijl hij met zijn vingers de stof keurde, ‘ dat komt zeker uit Italië.’
Ik bloosde voorwaar. Le charmeur!

‘Votre Majesté,’ sprak Di Rupo eerbiedig tot de koning, ‘het land heeft snel een goede regering nodig. Ik zou voorstellen om Bartje tot informateur te benoemen en daarna mij tot formateur. We gaan de Wetstraat verrassen met toegevingen van twee kanten. Ik wil besparen en Bart moet zwijgen over separatisme.’

‘Dat is allemaal goed en wel, Elio,’ zei de koning, ‘maar mijnheer De Wever wil geen informateur worden. Hij wil kunnen blijven sturen van op de achtergrond, hij wil zich niet verbranden.’
‘En wat doe ik dan, votre majesté,’ riep Elio,’denkt u dat ik mij populair zal maken als ik de Walen zeg dat ze de ceinture moeten aanhalen?!’

De koning keek mij vragend aan en ik knikte: Di Rupo had een punt.

‘Mijnheer De Wever kan hier iedere minuut toekomen, ik bel u straks Elio,’ maakte de vorst een eind aan het onderhoud.
En inderdaad kwam een gespannen N-VA-voorzitter even later de paleiszaal binnen.
‘Ik ga u aanwijzen tot informateur, mijnheer De Wever,’ wond het staatshoofd er geen doekjes om.
‘Tarara!’
Het was eruit voor De Wever het besefte.
‘Excuseer, majesteit,’ mompelde hij terwijl hij rood aanliep,’maar het antwoord is neen.’
‘Toch wel,’ zei de koning.
‘Neenee,’ zei De Wever.
‘Jaja,’ zei zijne majesteit.
‘Niks van’, zei De Wever.
‘Stoute jongen,’ zei de vorst.
‘Séééég!’, zei De Wever, bij wie de bloeddruk zienderogen steeg.
Ikzelve zei niets. Ik volstond ermee van links naar rechts en van rechts naar links en van links naar rechts en van rechts naar links te kijken, al naargelang van de spreker.
‘Ja’, zei de koning.
‘Neen’ zei De Wever.
‘Ja nee ja nee ja nee ja nee ja nee,’ sprak de koning verrassend.
‘Ja nee ja nee…’ vervolgde De Wever, tot hij besefte dat hij er ingelopen was.
‘Ik heb u ja horen zeggen mijnheer De Wever,’ sprak de vorst vriendelijk, ‘het land en ikzelf zijn u dankbaar.’

‘Godverdegodverdegodver, hij heeft mij liggen!’ vloekte Bart De Wever goed hoorbaar, ‘en Bracke had mij nog zo verwittigd.’
‘Het perscommuniqué is de deur uit, majesteit,’ kwam een lakei zeggen.
‘Mijnheer De Wever,’ zei de koning, ‘u zult in mijnheer Di Rupo een soepele gesprekspartner hebben, ik kan het u verzekeren. Als eerste Franstalige premier in veertig jaar zal hij niet in het zand willen bijten.’

Waarna de vorst Bart De Wever, mijzelf en het hele kasteel verraste met een uptempo versie van de Vlaamse Leeuw.