‘Mijnheer Van Dievel,’ sprak een stem in mijn nieuwe gsm, ‘mag ik u een weinig storen, in uw schoon ivoren toren.’
‘Heer De Croo!’ sprak ik verheugd, ‘wat een vreugd uw stem te horen, zo, waarmee kan ik u behagen, u mag me werkelijk alles vragen.’
‘ ‘k Sta aan de poort van uwe woning, uw adres heb ‘k van de koning.’
‘Dan zal ik aanstonds, zonder dralen, uw persoon naar binnen halen.’
Zo geschiedde, en de waarheid gebiede: al terstond, kwamen dees woorden uit zijn mond.
‘Waarom rijmen wij en dichten, zonder ons achterwerk op te lichten,’ vroeg De Croo na lang beraad.
‘Inderdaad, zo wij daarmede verder doen, wordt het ongetwijfeld laat, sprak ik op de letter toen.
‘Zoonlief, van zijn paard gestuikt, veel ambities heeft gefnuikt, deze lachen nu besmuikt.’
‘Krokodillen, blauw van kleur, hun intriges in mineur, zijn voorwaar een erge kwaal, lijk de christlijke moraal, ‘t is niet U die ik viseer, wees verzekerd, waarde heer.’
‘ Zwijg toch stille! Wilt gij daarom, d’ Open VLD, niet voor een wijle leiden? ‘ t Zou mij werkelijk verblijden.’
‘Heer De Croo, u blijft volharden, tot mijn werk’lijke verbazing.’
‘Het is vaderlijke verdwazing, dat is zo maar de partij ligt haast aan flarden.’
‘U hebt Van Quickenborn’ Vincent.’
‘Die verachtelijke vent!’
‘U hebt ook Patricia.’
‘Is zij voor ons een beneficia?’
‘U wilt vermijden dat Vanhengel profiteert, de loze bengel.’
‘En achter zijnen breden rug, Guy Verhofstadt, die wil terug, een dikke vinger in de pap, dat moeten wij beletten, cito presto en asap.’
‘Heer De Croo, als ik het kon, ik zou u gaarne depanneren.’
‘Dat zou nogal effect sorteren!’
‘Helaas ben ik te zeer benomen, maar ik heb een remplaçant.’
‘Maar dat is toch wel plezant, wilt g’ ermee te voorschijn komen?’
‘Hij zit buiten in de zon, ik heb ‘t over Brabançonne.’