‘Lowie, moeten wij ook ons onderhandelingsteam samenstellen? De SP.A heeft haar ploeg al klaar.’
Voorzitter Marianne Thyssen van Open CD&V nipte van haar kopje rooibosthee.
We zaten bij de geopende ramen van de bibliotheek van mijn modeste villa in Kalmthout. De zomer leek eindelijk begonnen, maar de voorzitter had een snotvalling, en daarom waren wij toch maar binnen gebleven.
Ze zag er niet echt florissant uit, Marianne Thyssen. Vermagerd – nog vermagerd zult u zeggen – gespannen, vermoeid. En nog steeds ontgoocheld.
‘Mevrouw Thyssen,’ zei ik op zachte en vriendelijke toon, ‘ spiegel u vooral niet aan het voorbeeld van de Vlaamse socialisten, het is al erg genoeg gesteld met uw eigen partij. Bovendien: het samenstellen van wat voor team dan ook kan pas gebeuren als het rouwproces is afgerond. Hebt u daar enig uitzicht op?’
De voorzitter keek droevig uit haar ogen en schudde van neen.
‘Als ik het goed begrijp is de top van CD&V nu al een dikke week bezig met het doorgeven van de zwarte piet en komt hij altijd opnieuw bij u terecht. Publiekelijk bewijst iedereen u lippendienst, maar achter uw rug wordt er samengespannen en worden de messen gewet.’
‘Ik ken de partij beter dan gij, Lowie, ge schiet met spek.’
‘Zal ik namen noemen, mevrouw?’
‘Neen, neen!’ haastte Marianne Thyssen zich om te zeggen.
En dus hield ik voor mezelf dat mijn dobermann en partner Brabançonne op het eigenste moment een heidewandeling maakte met Yves Leterme, Steven Vanackere , Inge Vervotte en Mia Doornaert, om op informele wijze het post-Thyssen-tijdperk te regelen. Pieter De Crem was er niet bij. Hij wordt door iedereen gemeden tegenwoordig. Stefaan De Clerck was evenmin present; die is al een keer geliquideerd door Leterme. Jo Vandeurzen tenslotte ook al niet; die heeft het te druk met het beklemtonen van de supermegagoeie relatie tussen hem en informateur Bart De Wever.
‘Ik stel voor dat u begint met wat nog in uw mogelijkheden ligt, mevrouw de voorzitter,’ sprak ik behoedzaam, ‘de coöptatie van één enkele senator.’
‘Ja, wrijf nog maar wat zout in de wonde, Lowie,’ viel de voorzitter verbitterd uit.
‘Dat is echt wel het laatste wat ik in de zin heb,’ probeerde ik haar te kalmeren.
Ik schonk haar nog een kopje rooibosthee in en wees Marianne Thyssen op de moedereend die met haar donzig kroost over het grasveld van mijn domein waggelde. Het hielp.
‘Ge hebt gelijk, laten we die coöptatie eerst maar regelen,’ zei de voorzitter met een vage glimlach.
‘Heb ik het goed? Gaat de keuze tussen Mia De Schamphelaere, de Alexandra Colen van CD&V, Dirk Claes, als burgemeester van Werchter de Herman Schuermans van CD&V, Pol Van Den Driessche, de Dick Advocaat van CD&V en Etienne Schouppe, de staatssecretaris die altijd voor zijn beurt spreekt en over andermans’ bevoegdheden?’
‘Er zijn er nog een paar die alle dagen bellen, maar die komen niet in aanmerking,’ bevestigde Thyssen mijn shortlist.
‘Wie loopt er het meest in de weg?’
‘Zo gaan wij niet om met onze gebuisden, Lowie, maar als ge het antwoord wilt weten: Schouppe.’
‘Wie maakt er het meest van zijn tak?’
‘Pol, natuurlijk.’
‘Wie belichaamt er het conservatieve geweten van de partij? Wie komt op voor de vrouw aan de haard?’
‘Mia zeker?’
‘Wie kunt u het beste missen?’
‘Dirk zeker?’
‘U kunt ook een ander criterium hanteren,’ zei ik voor de volledigheid, ‘wie valt er zonder inkomen? Schouppe is pensioengerechtigd, Claes is burgemeester, De Schamphelaere is auditeur bij het Rekenhof; blijft die arme stakker van een Van Den Driessche, die alles op het spel heeft gezet voor de partij en zeven bloedjes van kinderen moet voeden.’
‘Ge moet nu ook niet overdrijven hé Lowie. Pol zal wel op zijn pootjes terechtkomen, hij doet dat al zijn hele leven.’
‘Schouppe?’ vroeg ik.
Marianne Thyssen knikte.
Op dat ogenblik kwamen Brabançonne en zijn gezelschap niets vermoedend en breed gesticulerend het grasveld op gewandeld.
Toffe blog
Op een ludieke manier kan Dhr. Van Dievel verwoorden hoe de sfeer binnen het CD&V kamp kan zijn.
De hoofdverantwoordelijken voor de ganse patstelling zijn de heren politiekers zelf. Zij die meenden dat ze veel groter waren zonder kartel als met kartel. De heren Eyskens, Dehaene, Martens die door de koning werden aangemaand om de toenmalige CD&V top tot betere “staats” inzichten te brengen.
Best wel grappig dat het nu net hun bij het straatvuil gezette “kartelpartner” is die met een tsunami hun van de kaart heeft geveegd.
17% voor de ooit zo grote CVP. Dat moet steken bij hen die al 2 eeuwen België in hun zak houden met de goedkeuring van bisdom en koning.
Alweer fijn om te lezen, en elke dag dan nog een nieuw stukje tegenwoordig, ‘t kan even niet op.
en @Kevin: geschiedenislesjes leren en er minder vlug van uitgaan het in’t zak zetten van een land het grote doel is van een partij.
*dat het in’t zak zetten… moest het zijn natuurlijk
CD&V heeft gespeeld, heeft verantwoordelijkheid genomen, Marianne Thyssen ingezet, de kiezer onderschat, slechte proniostieken gemaakt, even Dewever doen twijfelen aan de peilingen,en noem maar op.Niets heeft mogen baten, de ontnuchtering is dan ook groot.Mevrouw Thyssen U hoeft zich geen zorgen te maken ,U heeft gedaan wat men U gevraagd heeft ,met gratie, zelfs het premierschap werd U virtueel aangeboden.
CD&V heeft gefaald ,door zijn methode of beter het ontbreken van methode. Hoe kon een ervaren partij dulden dat men drie jaar zou onderhandelen , en geloven in de goede wil van de tegenpartij. De franstaligen wilden helemaal niet met CD&V onderhandelen alleen maar tijd winnen en de partij uitputten tot het een circusvoorstelling betrof.
Wat nu gedaan Mevrouw Thyssen, de moed niet opgeven, terug aan de slag gaan, en betere tijden voorbereiden, alhoewel de betere tijden zijn niet voor morgen. Herwardeer de kiezer Mevrouw Thyssen, hij heeft geleden onder het cynische spel ,dat uitliep op immobilisme en drie jaar tijdverlies. De SPA heeft niets gedaan, niets ,alleen Frank Vandenbroucke de deur uitgestuurd op een nooit geziene grove manier. Alleen door een briljante ingeving hem terug te rehabiliteren heeft de partij schade kunnen vermijden op 13 juni.
De CD&V moet het cynische spel nu terzijde laten, en mensen aan bot laten komen die nog geloofwaardig zijn .
Win uw kiezer terug op termijn door visie, door een geloofwaardig programma, het zal inderdaad niet gemakkelijk zijn , maar niet onmogelijk op termijn.
Het probleem van de CD&V is dat zij dingen wil doen waarvoor zij (voorlopig) de mensen niet heeft.
De ‘C’ is verworden tot een loodzwaar kruis dat deze mensen maar moeizaam kunnen dragen.
Marianne heeft haar eerste fase van haar eerste statie afgelegd.
Wanneer zij uitgeput en uitgeteld zal zijn dan zal de volgende mogen komen.
Ik geef al de CD&V mandatarissen de goede raad om af en toe eens naar de kerk te gaan en soms eens een ‘goed’ boek te lezen.
Het is voor hen de enige weg om hun moeizame tocht tot een goed einde te brengen.
Ik zal wachten tot wanneer zij openbaren waarvoor Servais Verherstraeten en zijn zeer goede vrienden zijn uitgekozen.
Dit is gewoon het gevolg van een pseudo democratie of neo-democratie waarin het niet meer de kiezer is die stemt en stuurt, maar de zuilen, de vakbond, de partij en tenslotte het establishment….Waar is de tijd dat zuilen en vakbonden vochten voor de belangen van de massa vesrus een kleine elitaire groep….Nu vechten de partijen, zuilen en ook zeker de vakbonden voor de uitsluitende belangen van een kleine groep TEGEN de massa. Hoe kan een partij jaaaaaren meeheulen met het Belgisch establishment zonder in te zien dat ze daarmee lijnrecht tegen de belangen ingaat van haar eigen kiezers….Eerlijkheid is een mooie kristelijke deugd…Marianne, ga terug voor die eerlijkheid en stop de dubbele tong, de halve waarheden…de leugens!!
De vlaamsche taal is wonderzoet. Normaal wonen er in België, Vlamingen, Walen, Brusselaars, Belgen en anderen. Veel teksten spreken ook over ‘de burgers van dit land’. Op einde jaar wonen er plots ‘landgenoten’ (waar die vandaan komen is een raadsel, misschien kinderen van de ‘gestelde lichamen’. Maar dan is het verkiezing. Alle Belgen, Vlamingen Walen Brusselaars, Burgers en Landgenoten verdwijnen in het niets. Zij worden nu ‘kiezers’. Meer nog: vanaf het ogenblik dat zij kiezer geworden zijn kunnen zij ook spreken !. Na de verkiezing verdwijnen de kiezers terug naar nergens, waar zij, tot de volgende verkiezing hen doet verijzen, niet kunnen denken, twijfelen, onbeslist zijn, en zeker niet spreken. Vanaf nu zijn het nog enkel de partijen die recht van spreken hebben In naam van de kiezer (let op: niet van de burger, die heeft hier niets mee te maken.). De burger kiezer is afgevoerd, en met het groot huisvuil meegegeven.
Alweer knal erop! Het is nu wel duidelijk wie het nieuws lekte naar de pers? Brabançonne uiteraard! Misschien moet jullie je bedrijfsnaam maar eens afkorten tot VD&C en zelf opkomen bij de verkiezingen?
elk nadeel heeft zijn voordeel
zei de burgemeester van Rotselaar