‘Kunt ge asap naar West-Vlaanderen komen? En zonder uwen hond als het kan, ik heb overal jeuk.’
De ontslagnemende premier was eerder op de week, met gelijkgezinden en met Brabançonne, op heidewandeling geweest om de liquidatie van Marianne Thyssen voor te bereiden. De voorzitter was hen voor geweest, iets wat de pret toch wel wat had bedorven.
‘Heer Leterme’, zei ik, ‘Van Dievel Consulting speelt niet op verplaatsing.’
”t Is dat ik mij buiten mijn eigen wingewest niet veilig voel,’ zei het stemmenwonder, ‘en zeker niet na wat er gisteren gebeurd is.’
Inderdaad had onder andere Eric Van Rompuy ermede gedreigd Leterme te wurgen of alleszins anderszins fysiek te beschadigen. En aan de grenzen van het West-Vlaamse gouw had de West-Vlaamse provinciale garde woedende christendemocratische basismilitanten moeten ontwapenen die met bussen op weg waren naar Veurne. Ze wilden hun voormalige idool bijtimmeren met de verkiezingsborden met zijn beeltenis, die ze in 2007 in hun voortuin hadden neergepoot.

‘Gij zijt ook geen gemakkelijke mens om mee te werken, hé Van Dievel, ik weet niet waarom ik nog een beroep doe op uw kunstjes.’
Ik verkoos na dit onterechte verwijt het stilzwijgen te bewaren.
‘Enfin, ik wil dat ge Steven Vanackere en Pieter De Crem pusht als kandidaat-voorzitter. Strooi dat rond, laat dat vallen, mail dat door, roffel op de tamtam, ‘t is al eender. En zorg dat het morgen in De Standaard staat.’
‘Maar Steven Vanackere wil helemaal geen voorzitter worden, heer Leterme, hij heeft het met zoveel woorden gezegd. En Pieter De Crem, wie neemt die zijn kandidatuur nu serieus?!’
‘Zijt gij nu werkelijk zo dom, Van Dievel?! Verstaat gij dan niet dat ik die twee het mijnenveld instuur?
‘U offert ze op aan uw eigen ambitie?’
‘Gij denkt te veel in zwartwit, Van Dievel.’
‘Wilt u werkelijk zelf voorzitter worden?’
Leterme slaakte een diepe West-Vlaamse zucht.
‘Natuurlijk niet, dommerik. Op het gepaste moment zal Inge Vervotte haar kandidatuur stellen.’
‘Ik stel voor om geen tijd te verliezen en ineens campagne voor Vervotte te voeren, heer Leterme, haar kandidatuur zal zeker goed onthaald worden binnen de partij.’
Opnieuw een diepe zucht.
‘Van Dievel, begrijpt gij dan niets van politiek?! Eerst moet er gekonkeld, geïntrigeerd en gespind worden, anders is er geen *** aan.’
Nu was het mijn beurt om een diepe zucht te slaken.
‘Het zal gebeuren zoals u het wenst, heer Leterme,’ maakte ik een eind aan het telefoongesprek.

Ik wendde mij tot mijn bezoeker in de bibliotheek van mijn modeste villa in Kalmthout, die door een simpele druk op de audiotoets van mijn telefoon het gesprek had gevolgd. Hij droeg de groenwitte sjaal van een voetbalvereniging uit de provincie.
‘Pol,’ zei ik, ‘uw moment is gekomen, denkt ge niet?’
Van Den Driessche wreef zich op de wijze van een West-Vlaamse commerçant in de handen.
‘Volgens mij ben ik geboren om partijvoorzitter te worden; dat het zo lang heeft moeten duren voor ik dat besefte!’
‘Pol, ik heb al een campagneslogan voor u.’
‘Toch niet “Nooit opgeven”?’ vroeg Pol Van Den Driessche met grote schrikogen.
‘Wat denkt ge hier van: “De christendemocratie zal gezellig zijn of niet zijn.”