De koning zag er niet echt goed gehumeurd uit toen ik hem ten paleize kwam uitzwaaien. Zeer tegen zijn zin had hij het tropenpak aangetrokken dat de koningin op de rommelmarkt van het Vossenplein op de kop had kunnen tikken. Zeer tegen zijn zin had hij zijn koninklijke degen in de kleerkast van Belvedere achtergelaten. Zeer tegen zijn zin had hij zich over de toestand in Congo laten briefen door Peter Verlinden.
‘Is het waar dat die zageman verre familie van u is, mijnheer Van Dievel?’ , had hij mij bij een eerdere gelegenheid al vol ongeloof gevraagd. Nog meer tegen zijn zin had hij de video geprogrammeerd om na zijn terugkeer de heroïsche match tussen Jujupeke en Kimmeke en de wedstrijd van het perfide Oranje tegen de skinheads van Slowakije in uitgesteld relais te bekijken. En tot slot zag zijne majesteit niet met bijzondere vreugde uit naar een lange vliegreis in het gezelschap van Yves Leterme, professioneel ontslagnemer en tot nader order de caretaker van het koninkrijk.

‘Mijnheer Van Dievel, wilt u een beetje op de informateur letten?’ vroeg de vorst, terwijl de koningin met een kam door zijn haar ging en de knopen van zijn tenue fatsoenlijk knoopte (hetgeen de koning overduidelijk irriteerde, maar hij dorst haar vlijtige vingers niet van zich af te schudden).
‘Majesteit, dat komt dik in orde,’ antwoordde ik, ‘al valt er nog niet veel te letten. Weet u nog hoe we gelachen hebben met de informatieopdracht van Didier Reynders? Hoe die zelfs de Koninklijke Belgische Schaatsbond en Het Echt Antwaarps Theater in audiëntie ontving om nog wat langer in de spotlights te kunnen staan? Bart De Wever zou daar komaf mee maken, had hij laten verstaan. Het zou vooruitgaan. Maar het gaat niet vooruit hé.’

‘Ik moet zeggen, mijnheer Van Dievel, dat mijnheer De Wever vorige vrijdag niet veel van zeggen was toen hij rapport kwam uitbrengen. Het stof moet nog gaan liggen, dat heeft hij wel drie keer beklemtoond.’

‘De informateur wil weten wie de onderhandelaar van CD&V wordt, majesteit. Ik denk dat hij zondag eens een diepe zucht heeft geslaagd toen hij in het alom geprezen product placementprogramma ‘De Zevende Dag’ vier politieke dwergen zag discussiëren over de toekomst van de CVP. Beke, Schouppe, Marechal en Rik Torfs, ga daar mee naar de oorlog. De informateur moet ook wachten op de keuze die Elio Di Rupo zal maken: wil hij de MR in de coalitie of wil hij Ecolo. En als hij voor de MR kiest, wat voor gewicht zal het FDF daar nog in hebben?

‘Mijnheer Van Dievel, u weet er meer van dan ik. En ik heb nochtans een kabinetschef die niets anders te doen heeft dan mij voor te lichten. Enfin, de natie is bij u in goede handen, ik kan met een gerust gemoed vertrekken.’

Buiten toeterde Jo le Taxi die het staatshoofd en zijn gemalin naar de luchthaven van Melsbroek zou brengen.

‘Allez, tot over een paar dagen. Denkt u eraan om de geraniums alle dagen water te geven?’

De deur van het paleis was nog maar net dicht gevallen of ik drukte al het nummer van Bart De Wever.
‘Bart,’ zei ik, ‘genoeg tijd verloren, zeg de afspraken met het Planbureau en de ziekenkassen en de gilden maar af, het is tijd voor actie!’
‘Ja maar, de CD&V…’ sputterde de informateur tegen.
‘Bart,’ smoorde ik zijn opwerpingen in de kiem, ‘als de CVP er zelf niet uit raakt, zullen wij dat in de plaats van de CVP doen. Ik heb een trio veelbelovende christendemocratische oudere jongeren opgeduikeld, die namens de CVP zullen onderhandelen.’
‘CD&V, Lowie, ‘verbeterde de informateur mij, ‘de CVP is iets van vroeger.’
‘Toen er nog normen en waarden bestonden!’ vulde ik aan, ‘en wie belichaamt die normen en waarden beter dan het trio dat ik in gedachten heb: Tindemans, Martens en Eyskens. Onthou die namen, ze gaan het nog ver brengen!’