‘Lowie, ‘t is Pol hier, hebt ge een uurke?’
Toen ik de naam van de oproeper op het schermpje van mijn gsm zag verschijnen, had ik een diepe zucht geslaakt. Men kan ook een kreet of een gil slaken, want het woord “slaken” betekent in feite “uiten”. Maar! Van Dale online zegt dat “slaken” zelf ook “zuchten” betekent, wat dus zou betekenen dat “een zucht slaken” een pleonasme is. Tenzij we ervan uitgaan dat een hyponiem niet hetzelfde is als een synoniem. Wat we zouden kunnen doen, omdat een hyponiem eigenlijk een hyperoniem is, wat het tegengestelde is van een antoniem, als u begrijpt wat ik bedoel. Kijk, dat soort gedachten razen als krankzinnige F1-piloten door mijn hoofd, in de nanoseconden die ik nodig heb om te beslissen of ik een telefonische oproep al dan niet zal beantwoorden. Is dat bij u ook zo?

‘Dag Pol, innige deelneming,’ antwoordde ik om de genaamde Pol Van Den Driessche, gebuisd Kamerlid en gebuisd gecoöpteerd senator, op te beuren. Pas had ik hem op de radio bij Limbo gehoord, en voor het eerst in zijn leven leek de denker van CD&V niet goed uit zijn woorden te komen. Hij broddelde en stotterde en haperde dat het een lieve lust was, wat toch niet helemaal op het conto van Limbo geschreven kon worden. Al probeerde hij aan het eind van het gesprek nog snel een afspraakje te maken.
‘Een uurke heb ik niet, maar vijf minuten zeker wel; wat kan ik voor u doen?’
‘Kunt ge de poort open komen doen?’
Andermaal ontsnapte een grote hoeveelheid lucht ineens uit mijn mond. Een zucht dus. Ik had kunnen weten dat Van Den Driessche niet het type is om zich aan de telefoon te laten afschepen. Ik trok een kamerjas aan over mijn gebronsde atletenlijf en slofte naar de poort van mijn modeste villa.

Wat later zaten wij samen onder de parasol in de tuin, ik bij een glas fruitsap, Pol bij een frisse Duvel. Het was nog maar half elf in de ochtend.
‘Waar is uwen hond?’ vroeg Van Den Driessche.
De discretie verbood mij te zeggen dat Brabançonne zich in het Paleis der Natie bevond, meer bepaald in de vertrekken van de Kamervoorzitter, alwaar informateur Bart De Wever zijn werk doet.
‘Lodewijk,’ had Bart De Wever mij gisteravond aan de telefoon gezegd, ‘uw adviezen kan ik missen als kiespijn, maar uw dobermann heeft al eens frisse gedachten, en hij kent zijn klassieken.’
Inderdaad had Brabançonne zich na 13 juni op de studie van het Romeinse rijk gestort en sprak hij, vooral met een glaasje op, Latijn alsof het Kalmthouts was.

‘Wat wilt ge Pol?’ vroeg ik hem in stede.
‘Ik had zo gedacht,’ sprak de oud-medewerker van Dag Allemaal vrolijk, ‘ dat uw bollenwinkel wel iemand met mijn capaciteiten zou kunnen gebruiken. Ik heb in alle partijen vrienden, lieven en connecties, ik kan het goed uitleggen, ik kan liegen gelijk de beste, ik kan wat drank verzetten, en het bakken van lucht is een van mijn beste vaardigheden. Wij zijn altijd kameraden geweest, Lowie, en ik wil graag iets voor u terugdoen. Ik bied u dus een partnership aan. “Van Den Driessche & Van Dievel Consulting“, of kortweg VDDVDC. Ik verzeker u dat ze in de rij zullen staan om door ons gespind te worden. Wat peinst ge?’

De oogjes van Pol Van Den Driessche twinkelden olijk. Hij nam vergenoegd een slok van zijn tweede Duvel. Ik zag dat er wat roos lag op de kraag van zijn ***bruine handelsvertegenwoordigerskostuum.
‘Pol,’ zei ik diplomatisch, ‘ik ben zeer vereerd door het aanbod, maar ons bedrijf is te klein voor uw ambities en capaciteiten. Kunt ge niet terug naar VTM? Waar ge toch nooit echt weg zijt geweest. Kunt ge van uw woordvoerderschap van Cercle Brugge geen goedbetaalde functie als technisch directeur maken? Ge weet het toch altijd beter dan de trainer. Begraaf u toch niet in Kalmthout!’

Pol Van Den Driessche liet zich niet uit het lood slaan toen hij zag dat zijn haring niet braadde.
‘Ik begrijp dat ge wat onder de voet zijt van mijn genereuze aanbod. Ik kom morgen terug om de details te regelen.’
Goedgemutst ging de voormalige hoofdredacteur van Het Nieuwsblad henen.

Ik was nog niet goed terug binnen of Brabançonne belde. Op de rode telefoon.
‘Zeg patron, wat is dat allemaal?!’ kreet hij op kwade en verontwaardigde toon, ‘ik lees hier op de site van De Standaard dat Pol Van Den Driessche ons heeft overgekocht en dat ik in onderling overleg het bedrijf heb verlaten.’