‘Kinderen, graag even jullie aandacht!’
Siegfried Bracke klapte in de handen als de schoolmeester die hij ooit is geweest om het geroezemoes van zijn klasje te doen bedaren. Want geroezemoes was er! De nieuwverkozen parlementsleden van de N-VA kwetterden en tetterden en kakelden en kwebbelden en kwekten en ratelden en snaterden en taterden en teutten en klessebesten als een zwerm wellustige spreeuwen in een maagdelijke kerselaar.

Er waren er die hun familie of hun lief of hun huisdier of hun biechtvader of hun belastingadviseur of hun dealer of hun ghostwiter of hun spindoctor bij de ingang van het Paleis der Natie hadden moeten achterlaten en daarover niet te spreken waren. Er waren er die zich luidop afvroegen voor welke partij zij verkozen waren, vermits zij Luc Sevenhans in hun gezelschap zagen. Er waren er die zich wilden uiten als slachtoffer van seksueel misbruik. Er waren er die vroegen wanneer het parlementaire reces begon, er waren er die voor alles een P-plaat voor hun voertuig wensten te bekomen er waren er tenslotte die van gedachten wisselden over triviale onderwerpen als de Tour of de nederlaag van Oranje tegen Uruguay.

‘Inge, Elke, Kim, Inge, Louis, Philippe en Luc aan mijn linkerkant graag!’ riep Siegfried.
‘Geert, Daphné, Manu, Koenraad, Ben, Nadia, Kristien, Steven, Karolien, Sarah, Karel, Peter, Ingeborg, Miranda, Els, Theo, Jan, Sophie, Flor, Zuhal, Reinilde, Jan, Rita en Minneke aan mijn rechterzijde!’
Waarna hij elkeen een blad papier met hun zitplaats in Kamer of Senaat in handen duwde.

Enkele verkozenen sloegen een kruisteken, dé probate manier om links van rechts te onderscheiden. Anderen vroegen of zij alsnog de Kamer voor de Senaat konden inruilen, er waren er die het niet eens waren met de toewijzing van hun plaats in het halfrond, er waren er die zich op hun zwakke ogen beriepen om op de regeringsbank te mogen plaats nemen. Enfin, er was daar niemand content en Siegfried Bracke, bij wie het zweet op het nobele voorhoofd parelde, had er overduidelijk al lang spijt van dat hij zich de coaching van de N-VA-fractie had laten opsolferen. En met dat zootje ongeregeld moest hij dan ook nog op zomerkamp, om ze de knepen van het parlementaire vak bij te brengen.

Tot verbazing van velen haalde Bracke een lintmeter te voorschijn. Hij grijnsde.
‘Collega’s, ‘ probeerde hij eenieders aandacht te vangen, ‘ een woordje over de dresscode! Bij een aantal onder u moet ik de lengte van de rok nameten. Wij hanteren bij de N-VA de Frieda Brepoels-standaardlengte en we kunnen slechts vijf procent afwijking toestaan.’

Er klonk luid boe-geroep.

‘Een short, of een hotpants, is bij de vrouwen uit den boze!’ vervolgde hij onder steeds luider protest. ‘Korte broeken zijn enkel toegelaten voor mannelijke verkozenen, als deze broek tenminste uit velours vervaardigd is en gecombineerd wordt met kniekousen en stapschoenen.’

‘Jajajaja, roep maar goed boe en awoe.’
Siegfried Bracke leek van het verbale protest te genieten.
‘Als ge straks maar niet boe roept wanneer Geert en Philippe de eed afleggen als respectievelijk Kamerlid en Senator.’

Dat was blijkbaar een doordenker, want het werd stil.

‘En geef elkaar nu een hand, de voorstelling gaat bijna beginnen.’
Waarna de stoet zich in beweging zette in de richting van het peristilium.
‘Nog een dingetje,’ waarschuwde Siegfried Bracke, ’subiet moet ge langs een rij van camera’s en micro’s passeren, doe alsof ge ze niet ziet. Als er iemand commentaar geeft, ben ik het. Dat is altijd zo geweest en dat zal zo blijven.’

Ps: Citaat van de dag !
Siegfried bij Linda in Villa Politica: “Ik ben 57 jaar, ik heb nog nooit in mijn leven gewerkt en ik ben van zin om dat te blijven doen.”