‘O maagd zo rein zo schoon,’ neuriede Geert Bourgeois.
Wij zaten in zijn fraaie kantoor, gesitueerd aan de Arenbergstraat in Brussel.
Op de muur prijkte een met de tenen geschilderd protret van Guido Gezelle naast een levensgrote foto van de drie burgemeesters die geen burgemeester mogen genoemd worden, zijn idolen.
Net had de West-Vlaming andermaal en in intieme kring de eed afgelegd als Vlaams minister van ‘t Een en ‘t Ander en had daarmee een zware last van de schouders genomen van Kris Peeters, die hem namelijk vervangen had. Zij het niet van harte.

‘Van Dievel, ‘ zo sprak Bourgeois op luchtige toon, ik begrijp al die commotie rond mijn persoon niet, maar ik wil daar toch niet voortdurend aan herinnerd worden. Ik zou graag een bestuursdaad stellen, die de kritikasters de mond snoert en mijn capaciteiten als Vlaams beleidsman in de verf zet.’

‘Heer Bourgeois,’ dierf ik op te werpen, ‘ loont het nog de moeite om een Operatie Zelfverheerlijking op poten te zetten? Ik verneem in de wandelgangen dat u eigenlijk een hoger ambt ambieert op het federale niveau.’
‘Van Dievel,’ sprak de man die Izegem op de wereldkaart heeft gezet, ‘ Vlaanderen is voor mij het hoogste doel, de zin van mijn leven en mijn voortdurende bekommernis.’
‘Maar los van deze bellenblazerij, heer Bourgeois, ‘ waagde ik het mijn redenatie te vervolgen, ‘ is het toch zo dat u graag minister van Justitie wil worden?’
De minister bestudeerde lang zijn nagels en vervolgens de inhoud van zijn linkerneusgat en zuchtte diep toen uit mijn gelaatsuitdrukking en lichaamstaal bleek dat ik nog steeds een antwoord op mijn vraag verwachtte.
‘Ik beantwoord geen vragen, Van Dievel, ik stel ze,’ vermaande hij mij met de strenge blik die zo eigen is aan de inwoners van Izegem.
‘Van Dievel Consulting werkt op basis van wederzijds respect en vertrouwen, heer Bourgeois,’ zeide ik terwijl ik het dopje op mijn vulpen draaide en mijn blocnote in mijn boekentas opborg, ‘wend u gerust tot een ander consultancybedrijf, of beter nog, een reclamebureau.’
‘Gij neemt altijd alles zo letterlijk, Van Dievel,’ sprak Bourgeois op verzoenende toon, ‘het is natuurlijk zo dat ik niet neen zou zeggen als mij de kans zou geboden worden om de falende justitie a) te hervormen en b) op Vlaamse leest te schoeien. Maar we zijn nog zo ver niet.’

‘Goed,’ gaf ik toe, ‘ik zal samen met Brabançonne breinstormen en ik laat u begin volgende week iets weten.’
‘Zondag is het de Vlaamse feestdag, Van Dievel, ik zou graag morgen of ten laatste vrijdag met iets uitpakken.’
Ik krabde mij in mijn schaars wordende hoofdharen.
‘Mag het humoristisch zijn?’ informeerde ik.
‘Een graptje kan ik altijd smaken,’ antwoordde Bourgeois welwillend.
‘Welaan dan,’ verzon ik ter plekke,’ wat denkt u van deze catchy variant op de Eed van Trouw aan Vlaanderen , een van de betere poëmen van Cyriel Verschaeve:

“Met ‘t oog op mijne toekomst,
zing ik een valse noot,
mijn ego is te groot.
Ik zwere als ‘t zo uitkomt,
zonder gewetensnood,
U, België, houwe trouwe,
voor ‘t lood en tot der dood.”