Het rook wat naar koemest in de troonzaal van het kasteel van Laken, wat de feitelijke woonst van de kroonprins en zijn gezin is, maar dat de vorst mag gebruiken als hij indruk wil maken. Hier en daar lag er stro, er knorde ergens een Vietnamees hangbuikzwijn en onder de troon van zijne majesteit had zich een Vlaamse Reus verschanst, die kabinetschef Van Ypersele de Spirou met een bezem poogde te verjagen.
‘Flip en Mathilleke zijn met de kadeeën naar de kinderboerderij geweest,’ sprak de koning vergoelijkend.
Ik besloot hem niet te wijzen op de kippen*** die aan zijn schoenen kleefde.
Wij zaten te wachten op Elio, die op zijn beurt via deredactie.be de persconferentie van gewezen informateur Bart De Wever zat te volgen.

Om zeven uur stipt reed de Giulietta van de PS-voorzitter voor.

‘Elio,’ sprak de koning minzaam toen wij allen samen met onze voeten in een teil fris water aan de vergadertafel zaten, ‘mijnheer De Wever is ontlast van zijn informatieopdracht; de logica gebiedt dat ik u benoem tot formateur. Wat peinst ge daarvan?’
Di Rupo keek naar zijn tenen, leek ze zelfs te tellen, zette vervolgens een pruilmondje op.
‘De tijd is nog niet rijp, majesté,’ zei hij, mijnheer De Wever heeft flink zijn best gedaan, maar het oewater is nog veel te diep. In de gegeven omstandigheden kan een formateur alleen met zijn kop tegen de muur lopen.’

Van Ypersele de Spirou vloekte luidop. De Vlaamse Reus had hem in de hand gebeten.
‘Mond spoelen met zeep, Jacques!’ wendde zijne majesteit zich vermanend tot zijn kabinetschef.

‘Dan moeten wij een tussenoplossing bedenken,’ besloot koning Albert, ‘mijnheer Van Dievel, U en u vriend Brabançonne, hebt u misschien een goed idee?’
Brabançonne had zijn mond vol chips en kon niet meteen antwoorden, zonder de regels der wellevendheid met voeten te treden.
‘Sire, ‘ zei ik in zijn plaats, ‘ het is zoals mijnheer De Wever het gezegd heeft: de gevonden convergenties moeten uitgediept en uitgebreid worden. Volgens mij is Elio hier – en ik knipoogde in zijn richting, wat mij een stralende glimlach met hagelwitte tanden als respons opleverde – de geknipte man om dat voor mekaar te krijgen.’
‘Maar kan Elio dan nog formateur worden. Want dat wilt ge toch, hé Elio?’
De PS-voorzitter knikte zo hard dat zijn haar ervan in de war raakte.’
‘Elio kan ook de weg voor zichzelf vrijmaken, het is al eerder gebeurd, majesteit,’ zei ik, daarmee verwijzend naar de jaren van malgoverno onder de CVP.

‘Dan rest ons nog slechts de taak het kind een naam te geven. Hebt u een idee, vriend Brabançonne?’ vroeg de koning aan mijn geliefde dobermann en junior partner, die met zijn vingers tussen zijn tanden te peuterde.
‘Convoyeur?’ opperde Brabançonne.
‘Non’, sprak Di Rupo.
‘Arrangeur?’
‘No oeway.’
‘Adviseur?’
‘Ambassadeur?’
‘Masseur?’
‘Installateur?’
‘Administrateur?’
‘Mais non!’
‘Aviateur?’
‘Accompagnateur?’
‘Acquisiteur?’
‘Ambulancechauffeur?’
‘Bloembollenexporteur?’
‘Percolateur?’
‘Performateur?’

‘Stop er nu maar mee!’ gebood de koning, ‘zo komen we nergens.’
Nu was het de beurt aan Brabançonne om een pruillip te trekken.
‘Het is prematuur om een informateur aan te wijzen, ‘ dacht ik luidop na.
De koning knikte. Elio Di Rupo poederde zijn neus.
‘En het moet tegelijk duidelijk zijn dat het niet om een pro forma aanstelling gaat.’
‘Ik voel dat we er aan het komen zijn, ‘ moedigde de vorst mij aan.
‘En vermits een premisse de conclusie is die volgt uit het syllogisme van beide voorafgaande stellingen…’
‘Preformateur,’ riep Brabançonne. Het was een ingeving van het moment.
‘Preformateur…’ Di Rupo proefde het woord in zijn mond.
‘Het klinkt goed, ‘ zei de vorst.
Brabançonne glansde van trots. Ik gaf hem een een high five.
‘Hebben we al een preformateur gehad? Jacques? ‘ vroeg het staatshoofd voor alle zekerheid aan zijn kabinetschef die na zijn mondspoeling opnieuw de troonzaal was binnengeslopen, nu gewapend met een tweeloop.

Maar de Vlaamse Reus was al op de schoot van Di Rupo gesprongen, een beetje heftig misschien, te oordelen naar het kreetje van pijn dat Elio slaakte, maar als symbool kon het wel tellen.