Brabançonne en ikzelve zaten in de tuin van mijn modeste villa in Kalmthout nog wat na te genieten van de nederlaag van Oranje. Tevens vulden wij, met de losse pols, onze belastingaangifte in. Plots werd onze aandacht getrokken door geroefel, geritsel en gemopper in de rododendrons.

‘Zijt ge zeker dat we langs hier naar binnen moeten, Johan?’
‘ Kunnen we niet gewoon aanbellen?’
‘Er zitten hier mieren.’
‘Miljaarde, ik zit met mijn elleboog in een drol!’
‘Ik hang met mijn haar in de pinnekesdraad.’
‘En ik met mijn onderbroek.’
‘Ja zeg, als ge het beter weet dan ik, waarom zijt ge dan meegekomen?’

Ik herkende de stemmen van Caroline Gennez, Frank Vandenbroucke, Bruno Tobback en Johan Vande Lanotte. Ik knipoogde naar Brabançonne. Deze grijnsde eens, sloop in de richting van de stemmen, oefende even zijn kaakspieren, ontblootte zijn indrukwekkende dobermanntanden en stak vervolgens zijn hondenkop in het struikgewas, daarbij een gruwelijk en angstaanjagend gegrom producerend.

Een halfuurtje later zat het SP.A-kwartet, nog naklappertandend van de grote schrik, bij een groot glas cognac onder onze parasol. Vande Lanotte had ik een propere onderbroek moeten lenen. Ook Frank Vandenbroucke rook niet al te fris. Brabançonne had kwistig mercurocroom gesmeerd op de schrammen en kappen die Bruno Tobbacks babyface ontsierden. Mijn geliefde dobermann en junior partner had ook het decolleté van Caroline Gennez willen fatsoeneren; één blik van de voorzitster van de SP.A had evenwel volstaan om hem tot andere gedachten te brengen.

Niemand zei iets, zodat ik zelf het initiatief nam.
‘Wat brengt u naar hier, kameraden en kameraadse?’ informeerde ik vriendelijk.
Mijn bezoekers keken mij aan zoals de Mechelse koe in 1835 naar de trein van Stephenson.
‘Wij komen voor het geheim overleg,’ zei Frank Vandenbroucke tenslotte.
Nu was het de beurt aan Branbançonne en mijzelf om stomverbaasd te kijken.
‘Het geheim overleg met de preformateur, dat spreekt toch vanzelf, ‘ voegde senator Vandenbroucke eraan toe.
Uit het belerende toontje in zijn stem kon ik opmaken dat hij opnieuw bij zijn positieven was gekomen.
‘Excuseer, kameraden en kameraadse, maar Brabançonne en ik weten nergens van. Hebt u een mail of een sms’je gekregen van Elio? Is er een postduif neergestreken op de Grasmarkt? Heeft een fransprekende onbekende u dit adres ingefluisterd in de metro? Lag er een kattenbelletje op de bril van het toilet?’
Frank Vandenbroucke keek mij meewarig aan.
‘Zit Elio binnen op ons te wachten?’ vroeg hij.
Ik schudde ontkennend het hoofd.
‘Waar zit hij dan wel?’
‘Hoe kan ik dat nu weten?’

Het onaangename dovemansgesprek moet toch wel een half uur geduurd hebben. Omdat ik een punthoofd kreeg van de luidop uitgesproken verdachtmakingen als zou ik de preformateur verborgen houden voor de onderhandelaars van de SP.A , riep ik tenslotte vertwijfeld uit:
‘Maar kameraden en kameraadse, misschien wil de preformateur u wel niet ontmoeten op een geheime locatie, misschien wil hij u wel niet ontmoeten tout court!’
Het moet als vloeken in de kerk geklonken hebben. Caroline werd lijkbleek. Bruno begon ineens op zijn vader te lijken. De onderlip van Frank Vandenbroucke trilde en Johan Vande Lanotte vroeg waar het toilet was.
‘Stel u voor…’ mompelde Caroline.
‘Onmogelijk…’ bracht Frank uit.
‘Mama…’ kreunde Bruno.
‘Papier!’ riep Johan van op het buitentoilet.

Het was al ver na de noen voor de rust ten huize van Van Dievel Consulting was teruggekeerd. Brabançonne en ik wilden net de verlengingen van Nederland-Spanje gaan herbekijken op de DVD-speler, toen er opnieuw geroefel, geritsel en gemopper opsteeg uit de rododendronstruiken.
‘Zijt ge zeker dat we langs hier naar binnen moeten, Mieke?’
‘Kunnen we niet gewoon gaan aanbellen?’
‘Wouter, als ge het beter weet, waarom zijt ge dan met mij meegekomen?!’