Ze waren met zijn drieën gekomen: de ideoloog, de strateeg en de Oost-Vlaamse lijsttrekker van N-VA.
Zonder afspraak. Niemand maakt nog afspraken, als u het mij vraagt. Iedereen hangt maar aan de bel en verwacht van binnen de tien minuten geholpen te worden. Maar goed, Van Dievel Consulting hanteert daarvoor het zogenoemde urgentietarief, dat niet van de poes is, al zeg ik het zelf.

Hoewel het prachtig weer was, wilden ze niet in de weelderige tuin van mijn modeste villa in Kalmthout plaatsnemen, zelfs niet onder de parasol.
‘Ge moet dat verstaan, Lowie,’ sprak de ideoloog vergoelijkend, ‘wij zijn het zonlicht niet gewoon, wij houden ons bij voorkeur op in achterkamertjes en op geheime locaties, wij schuwen de openbaarheid.’
De gelaatskleur van de strateeg had iets van een overrijpe camembert.

En dus hadden wij plaats genomen in de bibliotheek, waar het koel was en waar een staande klok de tijd weg tikte. Mijn drie gasten keken naar elkaar, rolden met hun ogen en maakten kleine, dwingende gebaren, waaruit ik afleidde dat er geen duidelijke afspraken gemaakt waren over wie de reden van het onverwachte bezoek ter sprake moest brengen.
Uiteindelijk schraapte de Oost-Vlaamse lijsttrekker zijn keel.
‘Kameraad Lowie,’ vatte hij aan, ‘onze partij kampt met een luxeprobleem. Iedereen wil bij ons aansluiten. Iedereen wil in het winnende kamp postvatten.’
‘Ik deel uw diagnose,’ antwoordde ik op minzame toon.
‘Nu pakken wij wel niet iedereen binnen, natuurlijk, wij zijn selectief.’
‘Wij hebben geleerd uit de fouten van Lijst Dedecker,’ sprak de ideoloog.
‘Maar nu zitten wij met een Gordiaanse knoop die wij niet krijgen doorgehakt,’ nam de Oost-Vlaamse lijsttrekker weer over.
‘Mannekes, laat het eens vooruit gaan, ség!’ sprak de strateeg voor het eerst.
‘Het gaat dus over Morel.’

Er viel een stilte. Brabançonne, die had zitten dommelen in zijn zetel, kwam met een ruk overeind. Hij heeft eens een affaire gehad met de pitbull terriër van Morel, die met doktersbezoek en spuiten antibiotica is afgelopen.
‘Wilt ge Morel binnen pakken bij de N-VA, heb ik dat goed gehoord?’ zeide ik na een minuut of zo.
De strateeg keek naar een denkbeeldig pluisje op zijn mouw, de Oost-Vlaamse lijsttrekker naar zijn afgekloven vingernagels. De ideoloog peuterde in zijn neus en stopte de nog niet geheel verdroogde keutel in zijn mond.
‘Binnen pakken is veel gezegd, kameraad Lowie,’ zei de Oost-Vlaamse lijsttrekker nadat hij een kikker in zijn keel had weggeslikt, ‘ ze heeft zich aangeboden, om zo te zeggen.’
‘Ze is natuurlijk een groot politiek talent,’ fantaseerde de ideoloog.
‘Ze is een stemmenkanon,’ poneerde de strateeg, ‘als we haar goed kunnen uitspelen betekent dat het einde van ‘t Belang, enfin, het einde van de relevantie van ‘t Belang.’
‘Als we de rechterzijde van CD&V voort kunnen uitmelken, is de Forza Flandria* binnen bereik!’ kreet de ideoloog op lichtjes overdreven gelukzalige toon.
‘Want dat is natuurlijk het einddoel, hé Lowie,’ vatte de strateeg andermaal nuchter samen, ‘een grote rechtse partij in Vlaanderen, die 45 procent van de stemmen haalt en kan kiezen met wie ze België kan doen verdampen.’

‘U hebt natuurlijk geen linkervleugel die zich tegen de komst van Morel zal verzetten, ‘ sprak ik.
De ironie van mijn woorden ging geheel aan mijn gasten voorbij.
‘Ik heb toch niemand horen reclameren omdat wij Luc Sevenhans van ‘t Belang in de senaat geposteerd hebben, ook niet de Oost-Vlaamse lijsttrekker, hier aanwezig,’ stelde de strateeg vast. Waarop de aangesprokene zijn meest uitgestreken gezicht opzette.
‘Maar heren, ‘ wierp ik op, ‘als u ervan overtuigd bent dat de komst van Morel in alle opzichten een goede zaak is, waarom komt u dan mijn advies inwinnen?’ vroeg ik op de man af.
‘Het is niet zo simpel,’ zei de ideoloog.
‘Neen, simpel is het niet,’ deed de Oost-Vlaamse lijsttrekker zijn duit in het zakje.
‘Ze stelt voorwaarden,’ gaf de strateeg toe.
‘De zetel van Broers.’ verduidelijkte de ideoloog.
‘Het meiske zit bijna zonder inkomen,’ sprak de Oost-Vlaamse lijsttrekker, ‘ ze heeft haar villa al moeten verkopen.’
‘Denkt u dat het geloofwaardig is om Huub Broers alsnog te laten vallen en Morel te coöpteren?’ vroeg ik, en het was – althans wat mij betreft – een retorische vraag.
‘Boh,’ zei de ideoloog.
‘Politiek is niet voor mietjes,’ zei de strateeg. Het verbaasde mij dat hij dat woord überhaupt kende.
‘If you can’t stand the heat, stay out of the kitchen,’ imiteerde de Oost-Vlaamse lijsttrekker de lievelingsuitdrukking van Jean-Marie Dedecker.

‘Ik raad het u af, heren, echt waar.’
‘Allez, Lowie,’ zeiden de ideoloog, de strateeg en de lijsttrekker in koor, ‘als ge haar beter kent, valt Morel heel goed mee, van karakter enzo.’
‘De grootste gave van mevrouw Morel,’ wees ik hen terecht, ‘is dat zij twee stenen kan doen vechten.’

Verongelijkt. Beter kan ik de houding van mijn bezoek niet omschrijven toen wij afscheid namen. En toen ik de fraaie gietijzeren poort van mijn domein achter hun ruggen gesloten had, hoorde ik hoe er in het anders zo eendrachtige gezelschap ruzie ontstond.
‘Ik had toch gezegd dat het tijdverlies was om naar hier te komen.’
‘Helaba, ‘t waart gij die een second opinion wilde horen.’
‘Frieda Brepoels is er eigenlijk ook wel tegen.’
‘Als ik moet kiezen tussen Frieda en Marie-Rose, dan weet ik het wel!’
‘Houd gij u maar met Kim Geybels bezig.’

‘Bravo, Marie-Rose’,mompelde ik bij mijzelf, ‘ ge kunt het zelfs per telepathie.’

* Forzaflandria.be is op 20 januari 2007 geregistreerd door Bruno Valkeniers.