Komt wijsheid met de jaren? Dat wordt gezegd. Ik weet niet of het waar is. Het is een feit dat ik veel kritischer dan vroeger naar televisiejournaals allerhande kijk. Ik weet hoe ze in elkaar zitten, ik weet hoe ze gemaakt worden, want ik ben zelf vele jaren eindredacteur van het journaal (strekking Schaarbeek) én van het nieuws (strekking Vilvoorde) geweest. Ik heb dus geen schone handen.

Het is een feit dat de schrik me om het hart slaat wanneer er een drama gebeurt zoals de veelvoudige babymoord in het noorden van Frankrijk, in onze voorhof als het ware. Het is zomer en komkommertijd. Er moet niet gewaakt worden aan de poorten van Hertoginnendal. De zigeuners hebben de taalgrens overgestoken. En dus rukken de redacties op full force uit. Want natuurlijk is de achtvoudige babymoord groot nieuws. En toch ook weer niet.

Moord op kinderen, op baby’s, op borelingen gaat in tegen onze diepste menselijke gevoelens. We begrijpen dat niet. We begrijpen niet hoe een moeder acht keer een kind dat ze maandenlang – al zij het in het diepste geheim – gedragen heeft, kan ombrengen. Arme vrouw. Wat spookte er in haar hoofd? Hoe kon ze dat doen: moorden en een quasi normaal leven lijden. Het fascineert ons.
Maar tegelijk zijn de moorden niet meer dan een fait divers, hoe raar dat ook mag klinken. Ons leven zal er niet door veranderen. De maatschappij zal niet op haar grondvesten trillen.We zullen het hoofd schudden, onszelf afvragen hoe zoiets kan, we zullen er thuis of onder vrienden over spreken, maar daarna gaan we weer aan het werk of gaan we op het strand liggen.

In dat Franse dorp, ja dààr zal het leven nooit meer zijn zoals voorheen. Zes-, zevenhonderd zielen, iedereen die iedereen kent. Of dacht te kennen. Dààr zijn en worden diepe wonden geslagen in het weefsel van de kleine samenleving. Dààr zullen mensen slapeloze nachten doormaken.

En dan komt ook de televisie nog het dorp bijna gewapenderhand innemen. Alle zenders maken dezelfde reportages. Iedere zender toont dezelfde beelden: de kerktoren, het stadhuis, gruwelhuis 1 en gruwelhuis 2. Cameramannen en fotografen klimmen in palen en bomen om een glimp van de tuin op te vangen. Waar niets te zien is. Iedereen interviewt dezelfde mensen: de burgemeester, de curé, wat buren, enkele passanten. Na een paar dagen maken die overigens een ommetje om niet opnieuw, voor de vijfde keer, te moeten zeggen dat ze ontsteld zijn en dat ze nooit iets hebben vermoed. En alle journalisten van alle zenders vertellen live, met een door dekens ondoorzichtig gemaakte poort als decor, hetzelfde verhaal. Krek hetzelfde. Eén dag, twee dagen, drie dagen na elkaar. Daarna is het geen nieuws meer, tenzij er nog meer geheimen naar boven komen.
In het zog van de media komen de ramptoeristen, ook dat perfide verschijnsel valt niet tegen te houden.

En ’s avonds kijken de inwoners van het dorp naar de televisie, naar zichzelf. Na dag één verdwijnt het tevreden gevoel van ‘op de televisie te zijn geweest’. Men wordt ongemakkelijk, men gaat zich wat schamen, men krijgt spijt. ‘Had ik niet beter mijn mond gehouden.’ Men ergert zich aan wat de de ander heeft gezegd, de buurman, die van de andere kant van het dorp. ‘Die kende die mensen niet eens!’

En dan, volgende week of zo, wanneer de laatste journalist het dorp verlaten heeft (na opruiming van het zwerfvuil ), moet de dorpsgemeenschap haar leven hernemen. Zullen de mensen opnieuw naar buiten komen, aarzelend. Moeten de mensen elkaar opnieuw groeten op straat. Ze zullen naar het gruwelhuis kijken en zich de nachtmerrie die ze hebben doorgemaakt, nog lang geheugen.
En vreemdelingen zullen nog lang met wantrouwen en misprijzen worden bekeken, vooral wanneer ze naar het huis vragen, u weet wel, het huis waar…