Zijne majesteit zag er ongelooflijk goed gezind uit toen ik op zaterdagochtend mijn opwachting maakte in kasteel Belvedère. Hij was met zijn koninklijke achterste gezeten op een oude maar degelijke reiskoffer, een geblutst exemplaar dat hem, in zijn vorige leven, altijd had vergezeld op zijn vele reizen als ’s lands handelsvertegenwoordiger. Naast hem stond een hoge en enigszins wankele toren van koffers en tassen van het bekende voetballersmerk, die zo te zien toebehoorden aan hare majesteit de koningin. Hare majesteit was in hoogsteigen persoon nog een slag gaan slaan in de Carrefour van Sint-Pieters Leeuw en kon ieder moment terugkeren.

‘We zijn ermee ribbedebie, mijnheer Van Dievel,’ sprak de vorst op schalkse toon, ‘t is wel voor niet heel lang, maar de koninklijke boog kan niet altijd gespannen staan. Azurenkust, here we come!’
Waarna zijne majesteit met de vingers knipte, voorzichtig zijn pelvis shakete, en doewap, doewap, doewap begon te zingen, lijk een oude bluesneger.

‘Met dank aan mijnheer Di Rupo, majesteit,’ sprak ik, ‘die het onverzoenbare gaat verzoenen, tegen de zin in van de onverzoenlijken.’
‘Elio is een schatje,’ beaamde de vorst,’mijn gade zei het deze morgen nog aan het ontbijt.’

Pas toen viel mijn oog op een in een flashy groene tuiniersoverall gehulde figuur die de rozenperken aan het aanharken was in het hofke van Belvedère. Toen hij zijn strooien hoed in zijn nek schoof om het zweet van zijn aanschijn te wissen, zag ik dat het de preformateur in persoon was.
De koning bemerkte mijn verbaasde blik en verklaarde zich nader.

‘Toen mijnheer Di Rupo gisteren op zijn persconferentie verklaarde dat hij geen vakantie nam, maar in tegendeel met mijnheer De Wever in stilte zou voortwerken, heb ik ze allebei aangesteld tot koninklijk composteur. Mijnheer Di Rupo werkt in de voormiddag in de rozentuin, mijnheer De Wever komt in de namiddag, mét zijn kinderen, mijn tomaten en mijn courgetten begieten.’
Ik zweeg.
‘Vindt u dat ik misbruik maak van hun goede wil, mijnheer Van Dievel?’ vroeg het staatshoofd toen hij mijn bedenkelijke blik zag, ‘ik had zo gedacht dat enig tuinwerk ook hun zinnen zou verzetten. En vermits mijn jardinier met congé payé is… ‘

‘Majesteit, ‘ besloot ik een ander onderwerp aan te snijden, hebt u van de week uw minister van Landsverdediging op het televisienieuws gezien? Hij stotterde en hij broddelde en van zijn gewone arrogantie schoot niets over. En hij had zichzelf nog wel aan alle media aangeboden om de vreemde en tegenstrijdige berichten over onze militaire aanwezigheid in Afghanistan eens in hun juiste context te plaatsen zie!’
‘Op het nationale defilé heb ik hem gevraagd of wij de oorlog daar nu aan het winnen zijn,’ mijmerde de koning, ‘het kwam er volgens mijnheer De Crem op neer dat, hoe langer wij daar blijven, hoe groter onze kansen op winst zijn. Ik begreep dat eigenlijk niet goed. Begrijpt u waarom wij daar nog blijven terwijl de Nederlanders vanaf morgen hun troepen beginnen terug te trekken, mijnheer Van Dievel?’

Ik hoopte dat de koning geen duidelijk antwoord verwachtte en deed er het zwijgen toe.

‘Denkt u dat mijnheer De Crem opnieuw minister wordt, als mijnheer Di Rupo een regering op poten gezet krijgt, mijnheer Van Dievel?’ boomde zijne majesteit voort.
‘Als er maar 14 ministers komen, zeven aan iedere kant, maakt hij mathematisch gezien niet veel kans, majesteit. De CD&V zal Vervotte en Van Ackere naar voor schuiven, dénk ik hé. Afijn, nu ik eraan denk, het zal niet zeven aan iedere kant zijn als we een Franstalige premier krijgen. Maar dat zijn zorgen voor over-over-overmorgen.’
‘Als we toch over CD&V bezig zijn, mijnheer Van Dievel,’ pikte zijne majesteit in, wie wordt er de nieuwe voorzitter? Maakt dat klein pastoorke kans, denkt u?’
Ik kon een glimlach niet onderdrukken.
‘Mijnheer Rik Torfs heeft al op veel zere tenen getrapt, sire. Wat ik hoor waaien is dat het establishment van de partij Peter Van Rompuy, de zoon van en de neef van, aan het klaarstomen is voor deze verheven taak. Maar of het waar is…’

Op dat ogenblik klonk er getoeter aan de poort van Belvedère. Een lakei repte zich op zijn korte beentjes naar de ingang om Jo le Taxi binnen te laten. De koningin kwam het bordes op getrippeld. Er ontstond een woordenwisseling tussen de taxichauffeur en hare majesteit over het aantal valiezen dat in de koffer van zijn aftandse Mercedes kon worden gestouwd. De preformateur kwam eraan te pas om de plooien glad te strijken.
‘Het is wel gemakkelijk om zo iemand in huis te hebben’, monkelde de koning.

Iemand moet de poort van Belvedère open hebben laten staan, want het koningspaar was nog geen vijf minuten vertrokken, of een indrukwekkende stoet van auto’s met Franse nummerplaat en caravans reed het gazon van kasteel Belvedère op.