Ik wil het nog eens hebben over ouder worden. Vergeeft u mij als ik wat filosofisch word. Er hangt nochtans nog geen herfst in de lucht. Ik ben geboren in 1953, als aprilse gril. Ik behoor tot de “ergens-tussen-in-generatie”: te jong voor de na-oorlogse, te oud voor de babyboomgeneratie.Ik ben opgegroeid in een ouderwets groot Vlaams huisgezin. Ik heb het buurtleven nog gekend. Het bezit van een auto was nog een statussymbool, waarvoor desnoods maandenlang brood met confituur werd gegeten.
Ik moet een jaar of 12 geweest zijn toen ik de eerste gastarbeiders zag: wijlen mijn vader – toen loodgieter – moest een klus opknappen voor een Mechelse huisjesmelker avant-la-lettre. De Turken werkten en sliepen in shiften, op zolder, onder de pannen. Ik was verbijsterd toen mij enkele jaren later het bestaan van homoseksuele mannen werd ingefluisterd door een wat beter in- en voorgelichte kameraad. Dat er ook vrouwenliefde bestaat, vernam ik nog later. Ik was pas 15 in mei ‘68: weer ernaast gevallen (al gingen we als scholieren mee betogen voor Leuven Vlaams en kregen we daarna strafstudie, een preek van de prefect, en wekenlang geen zondagsgeld). Ik kan mij de eerste autoloze zondag nog perfect herinneren. Ik ben oud genoeg om het blauwe licht aan spoorwegovergangen nog te hebben gekend.
Ik stond daarentegen op de eerste rij toen ik in de jaren zeventig afstudeerde en de crisis ongemeen hard toesloeg en ellendig lang aansleepte. Ik heb de welbekende “twaalf stielen, dertien ongelukken” meegemaakt. Ik heb onder meer, zij het op aandringen van de RVA, een jaar lang bij een politieke partij gewerkt die u niet meteen met mij zou associëren, én op het departement fysica van een universiteit. Dat is een breed spectrum, geef toe. Ik ben samen met Frank Vandenbroucke van de SP.A extreemlinks geweest. Ik heb computers zien opduiken op het werk. Ik kan ermee omgaan, maar ik ken nog geen kwart van alle mogelijkheden. Ik heb mooie jaren en zwarte jaren gekend. Ik heb rondgezworven in medialand. Ik heb Paul McCartney geïnterviewd! Ik heb duizenden boeken gelezen. Ik ben op “latere leeftijd” schrijver geworden. Ik heb geen technische knobbel. Ik heb marathons gelopen. Ik vond de komst van de nieuwe eeuw maar niks. Ik heb een hekel aan telefoneren.
Mensen leven langer. Mannen mochten vroeger blij zijn als ze een paar jaar van hun pensioen konden genieten, want de gemiddelde leeftijd lag op 64. Nu is dat bijna 76. Ik ben dus -strikt genomen – nog niet oud. Ik loop niet met een rollator. Ik ben wel een beetje doof. Ik heb kwaaltjes. En toch heb ik het gevoel dat er een bladzijde in mijn leven is omgeslagen. Dat er iets voorgoed voorbij is, al kan ik het niet goed definiëren. Ik ben niet ambitieus (tenzij als schrijver) meer. Ik maak niet graag ruzie, ik kan ook niet goed ruzie maken. Ik sta nog dagelijks verbaasd over het slechte waartoe mensen in staat zijn. Ik ben gechoqueerd door egoïsme en onverschilligheid. Ik sta met mijn mond vol tanden tegenover verbale en andere agressie. Ik ben niet cynisch, wel sarcastisch geworden. Ik observeer en ik beschrijf. En ik betaal graag belastingen.
Het moet “le mal du siècle” zijn. Of is het gewoon ouder worden?
Als leeftijdsgenoot stel ik vast dat Louis de gevoelens en impressies van onze generatie perfect verwoord. Het is allemaal bijzonder herkenbaar al heb ik Paul McCartney nooit geïnterviewd en geen marathon gelopen, in de strafstudie gebromd voor Leuven Vlaams en duizenden boeken gelezen wel.
Zijn fylosofische beschouwingen sluiten bovendien aan bij zijn eerdere kroniekjes, o.m. in verband met het ouder worden. Als achterkomertjes van de baby boom voelen wij ons noch mossel, noch vis; bij een crisis vliegen we er als eerste uit wegens veel te duur om vervolgens te moeten aanhoren hoe hard de politiekers wel hun best doen om de 50-plussers aan het werk te houden. Met matig succes overigens… wegens te duur.
We worden misschien zeurpieten (inherent aan het ouder worden, naar het schijnt) maar er mag al eens meer naar ons geluisterd worden, denk ik dan. Maar ik denk teveel, denk ik.
Hebt u in mijn hoofd en ziel gekeken?
53 is ook mijn geboortejaar. Ik ben een zonnekind van augustus.
Mooi, ik heb soms al hetzelfde gevoel, en ben nog geen 25. Ik ben niet ambitieus meer, moet ik mij zorgen maken… Zou ik moeten meewillen met alle nieuwigheden? Ik ‘werk’ graag aan een computer, maar eigenlijk vind ik het hoe langer hoe idioter. Een ipod of super-gsm of weet ik welke snufjes nog allemaal om het leven ‘aangenamer en gemakkelijker’ te maken hoef ik al lang niet meer. Wellicht is er al te veel gebeurd. Ik ben verder ook veel te nostalgisch vrees ik.
Onverschillig, word je dat toch ook niet soms, je zegt dat je niet graag ruzie maakt. Zolang je gechoqueerd bent door onverschilligheid, en er niet onverschillig voor bent.
Ik denk altijd: het komt wel allemaal goed. Mensen zijn goed van nature en hebben het beste voor. En dan ben je inderdaad soms verbaasd en gechoqueerd en sta je met je mond vol tanden. Maar ik ben wel nog niet cynisch of sarcastisch.
Amaï Louis, inderdaad onverwachts diepgravend de laatste tijd. Mooi dat je ook eens een andere, meer persoonlijke kant laat zien, deze ontboezemingen zijn zoals al je stukjes de moeite waard.
Maar ik kijk ook al uit naar de terugkomst van Van Dievel consulting. Onze politici kennende komt er na het zomerreces meer dan genoeg materiaal aan voor een paar van je pareltjes
Groeten, en sterkte gewenst van een 28-jarige die binnen een jaar of 30 deze column waarschijnlijk ook volmondig zal kunnen beamen. Als je wilt kom ik je dan ook in het bejaardenhuis de krant voorlezen, kan je nog wat advies verzinnen voor de politieke kinderen van de huidige generatie
Ik zie u al zitten in het ouwe journalistenhuis
proper gewassen en ontluisd
zachtjes naar de zussen fluitend
http://www.youtube.com/watch?v=JrI8h1AAIws
Ik kan Ward enkel gelijkgeven, melancholie staat veel te dicht bij depressief.
‘t Lijkt wel of u net zoals Elio niet “une Semaine Familiale” maar “une Semaine Infernale” achter de rug heeft.
Heeft de tuinman van de koning geen bedenkingen bij de caravans die nog steeds op het gazon van kasteel Belvedère staan?
Naar het schijnt heeft koningin Fabiola alle Vie-et-Lumièristen bekeerd.
Ze belijden nu de zelfkastijding en hebben ‘het werk’ van de Pol Mallants overgenomen, waardoor die mens van verveling nu zogoed als stokstijfsteendood is.
Waarmee ik maar wil zeggen : blijf uit de buurt touwen de eerstvolgende weken Louis.
Alles gaat voorbij, maar niets gaat over.
Doe mij eens een plezier en luister morgen naar la semaine op Laprem1ière, een ogenopener; soms.
Wat u schrijft roept bij mij een gevoel van lotsverbondenheid op… ik ben een jaartje ouder maar doorliep analoge ’stadia’ herkenningspunten … wij zijn toch wel kinderen van onze tijd en beleefden een gezamenlijke geschiedenis. Laat je echter niet onder doen door kwaaltjes en sarcasme. Het is gewoon ouder worden, wijzer ook en beschouwende… je jeugd is wel degelijk voorbij, draai dat blad maar om… en geniet van wat je nu weet en van het feit dat je dubbel kan genieten van dingen die vroeger onbelangrijk waren… zo ervaar ik het toch… En vooral het schrijven niet laten… er zijn zoals je merkt wel altijd verre lezers die er deugd aan hebben…
er zijn lieve en eerlijke mensen
maar evengoed vind ik het onbegrijpelijk en ontzettend tot wat voor kwaad sommige medemensen in staat zijn
enig cynisme is mij niet vreemd
(Alice is 56)
‘Wijsheid’
vindt men in de boeken.
‘Wijs zijn’
zal men elders zoeken.
(Gezelle)
Mooi(!) Louis … genuanceerd doordat het doorleefd is. En, doorleefdheid kan je enkel bereiken na een aantal jaren wel en wee te hebben meegemaakt. Vroeger kom je niet tot dergelijke inzichten. Een voordeel van wat ouder worden dus.
Ik ben gemaakt met het geweer op de schouder(1941). Nochtans ben ik net als jouw gelukkig dat ik op dezelfde plaats als U op deze aardkloot het levenslicht zag.
Ik ben een tevreden mens en fier op mijn Belgische nationaliteit.
zwervend door een arendsveld
zwemmend in de Orinoco
voel ‘k me mateloos gesteld
vrij van hard en loos geweld
rennend door een eksterbos
dollend met een bende apen
vlij ‘k me moe neer op het mos
en laat goed en have los
veilig in dit dierendom
is ‘t mij allemaal kifkif :
ver van ‘t mensenrijk zo krom
doe ik wel en zie niet om
doenja henja !