‘Mijnheer Van Dievel, ‘ sprak de vorst terwijl hij zich in zijn stoppelbaard krabde, ‘ge moet u niet derangeren, ik kom maar efkes kijken of ik al nodig ben voor de vorming van een nieuw gouvernement.’
Ik had in de koninklijke hangmat liggen dutten. Onder mij lag Brabançonne te snurken. Wij waren niet op bezoek verdacht. Wij hadden ook nog niet opgeruimd: de grond lag festivalgewijs bezaaid met lege blikken en bekers en half opgegeten pizza’s. De vorst deed alsof hij het niet merkte. Zelf was hij ook niet op zijn paasbest gekleed. Een ongestreken en veel te groot T-shirt met ‘Fuck is not a crime’-opschrift over baggy trousers is niet de outfit die we bij een staatshoofd verwachten, ook al is hij met congé payé.

‘Majesteit,’ expliceerde ik hem toen wij een kwartiertje later bij een kop geurende koffie zaten (Brabançonne was nog steeds niet tot de levenden te rekenen, die doggybreezers zijn straf spul), ‘u kunt nog gerust tot volgende week woensdag van uw vakantie genieten, uw preformateur is nog niet aan de nieuwe patatjes.’
De koning slaakte een diepe zucht.
‘Kom,’ zei hij, ‘vertel mij alles, bespaar mij niets.’

‘Majesteit,’ vatte ik aan, Les Négresses Vertes zongen indertijd het schone liedekijn “Famille nombreuse, famille heureuse“, maar de zeven kinderen van Di Rupo kunnen elkaar rieken noch zien. Nog maar pas had de preformateur zijn kroost “une semaine familiale” gegund, of het spel zat al op de wagen. In De Standaard verscheen, op twee pagina’s, niet Onsliefvrouwke, maar een gedetailleerd verslag van een klinkende ruzie tussen de onderhandelaars tijdens een diner waarvoor ze nota bene niet hadden moeten betalen. Wie was het lek? Wouter Beke of de Slimste Mens hemzelve? Veel keus is er niet. En fier dat De Standaard was, want ze hadden nog eens vuurkestook kunnen spelen. Als een kleine week later La Libre Belgique uitpakt met de eisen van de N-VA (“Comment la N-VA veut désosser la Belgique”) aan de onderhandelingstafel, schrijft De Standaard dat ze bij de N-VA in alle staten zijn, en dat de publicatie in LLB niet van aard is om de onderhandelingen vooruit te helpen. Ondertussen zijn er ook mails van Groen! en van Ecolo gelekt.’

De vorst schudde meewarig het hoofd en gebood mij met een knik voort te gaan.

‘Afijn, majesteit, uw preformateur is opnieuw in het land na een dag of drie, vier in de Abruzzen. En hij roept de zeven voorzitters pas volgende week opnieuw bijeen. Ondertussen gaat hij voort met het besnuffelen van de standpunten. En krijgt hij extra-bewaking want een of andere primitieve grapjas heeft aan VTM een dreigbrief bezorgd en heeft er Allah en homoseksualiteit bij gesleept om zijn dreigement meer weerklank te geven, wat hem bij deze gelukt is. Sire, ik weet het niet goed. Ofwel staat Di Rupo echt met lege handen en rekt hij gewoon wat tijd, hopend op een wonder door bemiddeling van de Madonna van de Abruzzen, ofwel weet hij precies wat hij wil bereiken, en kookt hij zijn zeven zonen en dochters nog een paar dagen op een laag vuurtje gaar.’

‘Gelijk u dat allemaal kunt vertellen, mijnheer Van Dievel,’ sprak de koning bewonderend, ‘is het alsof ik er zelf bij ben’.
Ik maakte een kleine buiging om mijn dank voor de appreciatie uit te drukken.

‘Valt er nog iets te melden, mijnheer Van Dievel?, informeerde de koning, ‘want het koninklijke vliegtuig staat au ralenti te draaien op Melsbroek’.

‘Vrouwenhistories, majesteit,’ zei ik na enig nadenken, ‘la De Baetzelier vliegt min of meer buiten bij Lijst De Decker, Goedele krijgt twee programma’s op de VTM én blijft hoofdredacteur van haar eigen blaadje, Morel is hervallen en zoekt genezing in alternatieve kankertherapieën, Laura Dekker mag gaan zeilen.’

Het scheen de vorst maar matig te interesseren. Hij luisterde maar half en keek tersluiks op zijn horloge. Ik besloot met wat straffer nieuws voor de pinnen te komen.

‘De N-VA, hoogheid, maakt nu al aanspraak op de titel van werkgever van het jaar. Ze hebben 84 vacatures. Goede verloning maar werkzekerheid niet verzekerd, als gevolg van de verrottingsstrategie. Uw minister van Defensie, sire, past niet alleen op zijn eigen ministerie, maar ook nog op tien andere, waarvan de titularissen met vakantie zijn. Als daar maar geen ongelukken van komen. En uw loodgieter wordt vandaag 70, majesteit! Hebt u hem een felicitatietelegram gestuurd?’
‘Nondedju,’ sprak de koning geschrokken, ‘goed dat u mij eraan doet denken. Is er een vliegveld in Vilvoorde? Dan maak ik daar straks nog rap rap een tussenlanding om Jean-Luc het allerbeste te wensen.’

Andermaal wierp het staatshoofd een blik op zijn horloge.

‘Mijnheer Van Dievel, ik moet nu echt gaan. Tot volgende week! En laat uw hond niet zoveel drinken.’
Door het raam zagen wij hoe Brabançonne gras stond te kauwen en om vervolgens weinig smakelijk over te geven in het rozenperk.
‘Majesteit’, wilde ik nog zeggen, ‘u mag 2500 € per week blijven uit de muur halen bij ING en het is uit tussen Tom Dice en zijn Pools lief!’
Maar zijne doorluchtigheid was reeds in de versleten en geblutste en zwarte rookgassen uitstotende Mercedes van Jo le Taxi gestapt, die tussen de caravans van Vie & Lumière door naar de poort slalomde.