Vroeger, lang maar dan ook héél lang geleden, namen mensen hun ouders op in huis als die oud werden en niet goed meer “uit de voeten konden”. Op het platteland meer dan in de stad werd dat normaal bevonden. De tijden veranderden: ouderen liepen maar in de weg van hun kinderen die zelf al kinderen hadden. De mensheid vond het rusthuis aka ouderlingengesticht uit waar hulpbehoevende en vaak ook ongewenste oudjes konden worden weggestopt. Met de belofte van wekelijks bezoek, dat na verloop van tijd verwaterde in maandelijks of tweemaandelijks of…
Vroeger, lang maar dan ook héél lang geleden, werd een vrouw die trouwde huisvrouw. Als ze toch uit werken ging, om bokalen met erwtjes te vullen of op “een bureau” een mechanische schrijfmachine te bedienen, hield dat op zodra er kinderen kwamen. Bij de eerste uiterlijke tekenen van zwangerschap werden ze trouwens vaak en prompt ontslagen. Als de kinderen dan naar school gingen, zat de moeder aan de haard thuis te vereenzamen, want er was geen moeder of schoonmoeder meer binnen handbereik als aanspreekpunt.
Alweer veranderden de tijden. Het huis in Vlaamse stijl dat man en vrouw bouwden of kochten, moest worden afbetaald en daarvoor waren twee weddes/salarissen/weeklonen voor nodig. Huisgezinnen die toch graag kinderen wilden, zaten met een probleem: waarheen met de koters? Jammer maar helaas: opa en oma zaten intussen al in het rusthuis of waren in hun dorp blijven wonen terwijl zoon- of dochterlief 75 kilometer verder in de stad waren gaan wonen of waren drie maanden weg op een cruise. De immer creatieve mensheid vond het kinderdagverblijf uit, waar men zijn kinderen overdag kon dumpen. De uren waarop dat kon werden ieder jaar wat opgerekt: van half zeven ’s morgens tot half negen ’s avonds, want wie werkt er nu nog van 9 tot 5?
Nogmaals veranderden de tijden. Vrouwen stelden hun kinderwens alsmaar langer uit, want in het kader van de gelijkheid van man en vrouw moesten ook zij op volwaardige wijze aan de rat race deel kunnen nemen. En als die baby er dan toch aankwam, bleek zo’n kleine bleiter ,toch meer werk en zorg te geven en meer tijd te kosten dan de Flair had geschreven. De iets minder jonge ouders voelden zich geremd in hun persoonlijke ontwikkeling. Er was de babysit als lapmiddel, dat is waar, maar je weet toch maar nooit dat zo’n zeventienjarige meteen na je vertrek naar dat feestje haar vriendje binnenhaalt om ongestoord te kunnen rollebollen in plaats van plichtbewust op je kroost te letten.
De mensheid, vindingrijk als steeds, bedacht het nachtasiel voor baby’s, ook wel baby-internaat genoemd. De beste vestigingsplaatsen zijn deze tegenover feestzalen of dancings. Let wel: ze zijn er niet enkel voor de happy few, ook de minder kapitaalkrachtige ouder moet zijn ukkie in een internaat kunnen wegstoppen.
Wat zou de volgende stap kunnen zijn? Ik weet het niet goed. Misschien moeten leefloners maar voor de zwakken in de samenleving zorgen, die leven toch maar op onze kap. Zeker is dat als we, in het kader van de bezuinigingen, de loopbaanonderbreking voor zorg voor kinderen of ouderen of zieken gaan ontmoedigen, door die periode niet meer helemaal of helemaal niet mee te laten tellen voor het pensioen, we toch iets zullen moeten bedenken.
Louis, wederom prachtig verwoord en recht er op! De mensheid heeft nu blijkbaar in sommige gevallen zoiets van: “Dat kind maken was wel leuk, maar dat zorgen ervoor hangt mijn keel uit, heeft er iemand een gewatteerde cel?” Het kan ook moeilijk anders in een maatschappij als de onze, of dat agressief gezwel dat we nu de maatschappij noemen. Dank voor de blogs Louis, hoe staat het met de activiteiten van Van Dievel Consulting trouwens? Groeten!
@Thomas: Van Dievel Consulting zit in een rusthuis
LvD
Tja, ik doe er gewoon niet aan mee. Ik leef als het ware in het verleden. Als 27-jarige heb ik al twee koters rondlopen, 4 en 1,5 jaar oud die nu mooi bij de mama thuis zitten (en daar ook volgende maand nog zullen zitten, want vroeger stuurde je je kinderen nog niet op 4 jaar naar school, als je ze al naar school stuurde). Ik heb er ook geen probleem mee om mijn (schoon-)ouders in huis te nemen. Tenminste, als we er de plaats voor hadden (nu het gemiddelde gezin twee inkomens telt, betekent dit niet dat die tweeverdieners een groter huis kunnen kopen, nee hoor, de prijzen gaan gewoon de hoogte in omdat mensen meer KUNNEN geven, vraag en aanbod, weet je wel). Bovendien zien die (schoon-)ouders dat natuurlijk zelf niet zitten. Die zijn intussen op hun bewegingsruimte en privacy ingesteld.
Maar mij hoor je niet klagen. Laat die maatschappij zichzelf maar gek draaien, ik doe mijn eigen ding wel. Geluk vinden in de eenvoud, dat is het geheim.
Hoe lang gaat het nog duren vooraleer men gaat inzien dat het uiteindelijk goedkoper is als 1 van de 2 partners WEL thuisblijft voor de kinderen? (niet enkel vergelijken op inkomsten/uitgaven niveau, maar ook op gebied van verhoogde stress, leefkwaliteit, arbeid/rust-verhouding en daaraan gekoppelde gezondheidsproblemen etc. etc.)
Wat is uiteindelijk de netto-winst van een tweede job binnen één gezin, na aftrek van de noodzakelijke kosten – kinderopvang, vaak een tweede wagen, verhoogde inkomstenbelastingen enzovoorts, nog een goede 2 euro per gepresteerd uur?
en wie weet, is er dan misschien eens terug genoeg werk om iedereen (buiten 1/2 van jonge gezinnen) aan ‘t werk te krijgen en zo de welvaart op een deftige manier te verdelen? Dan zijn die leeflonen misschien ook niet meer nodig, en hoeven we mensen niet tot dwangarbeid bij de plantsoendienst te veroordelen… of in het rusthuis.
Is “dumpen” en “nachtasiel” niet een ietsiepietsie te sterk ? Al weet ik het wel, “een beetje uitdagen kan nooit kwaad om zijn punt te maken”, zou journalist Siegfried gezegd hebben. En het punt is er inderdaad : in deze materialistische wereld telt op de eerste plaats de wet van concurrentie en winst. Zoals politiek, bedrijven, media … wereldwijd ten overvloede bewijzen bestaat daar geen weg naast. Daar kan de individuele mens, zelfs actueel de collectieve natuur geen ene moer aan wijzigen.
En de Reyerslaan een rusthuis ? Zo hadden wij het nog niet gezien.
@Piet: ik zit in de Azalea-vleugel, bij de semicontinenten. LvD
Geachte heer ( ‘t is de eerste keer dat ik U aanschrijf , beste Louis ). U heeft hier ( weeral meer dan ) een punt. Een ander punt is dat je dgl ‘ evoluties ‘ – waarin je zonder te weten meedraait – meestal pas beseft als het ( beter ) te laat ( dan nooit ) is. Na enige grijze-cellen-werk denk ik te weten dat we van dezelfde leeftijd zijn. ‘t Zal dus daaraan liggen ( alhoewel die keer van die ‘ bohemers ‘ was ik wel enigzins boos op U. Soit. ). Vraag is : wat is na de probleemstelling … de oplossing. En het probleem is dat ‘ men ‘ het ( probleem ) niet ‘ ziet ‘ en waarvoor dient een oplossing voor een probleem dat er niet is / zou zijn. Denk dààr maar eens over na. Ik leid dus uit uw schrijfsel af dat U én ik dus ook – dat had u ondertussen al begrepen ? – dit niet echte goede ‘ evoluties ‘ vinden. Toen ik dit vanmorgen op het nieuws hoorde of las, dacht ik ( ook ) : zeg dat het niet waar is. En zowaar, LvD klimt ook al in zijn pen. Ewel, het doet deugt zich met zijn mening niet alleen te voelen. Ciao.
Aan Tom De Vos.
Beste Tom als vrouwen met kinderen gaan werken is dat niet in de eerste plaats om veel geld over te houden . Vrouwen willen ook een boeiend bestaan en als ze oud zijn ook iets hebben om op terug te kijken. Ze willen ook als ze om welke redenen ook alleen komen te staan hun kinderen nog een goede opvoeding en een goed leven kunnen geven. Mogen vrouwen a.u.b. ook in het maatschappelijk leven respect opbouwen via werk. Vraag eens vrouwen die altijd gewerkt hebben tot normale pensioenleeftijd en daarna een aantal jaren huisvrouw zijn wat de boeiendste periode was … Wat niet wil zeggen dat ik geen vragen heb bij het babyinternaat. O.a. waarom zetten sommige mensen eigenlijk kinderen op de wereld…….
wel ik ben er 43 en heb vijf koters rondlopen en inderdaad we gaan allebei werken.zonder kinderopvang, gelukkig springt de familie mee in. Maar we zijn verplicht om met twee te gaan werken want we leven in een maatschappij waarin wat we hebben nooit genoeg is. Je kan (zoals zovelen) wel zeggen we doen er niet aan mee maar zelf de kleinst worden ermee in gezogen vroeg of laat worden ze mee gehersenspoeld door deze maatschappij steeds meer en meer.
wij hebben samen vijf kinderen en we worden aangestaard als apen in de zoo wanneer we samen op stap zijn.
nochtans werken we samen voor onze kroost we hebben ze op de wereld gezet en niets is teveel om hun een goede opvoeding en jeugd te geven. wij vragen niemand iets en toch worden we aangekeken en nagestaard.waarom?
omdat het beter staat als je maar 1 kindje hebt.
ik wil niet terug naar “vroeger” maar een beetje meer respect en minder egoïsme ( kortom waarden van vroeger) zou van
ons alle betere mensen maken.we zouden beter terug op een zomerse avond op straat met de buren een praatje maken
en voor onze eigen ouderen en kinderen zorgen.terug wat meer respect ontbreekt vooral in deze maatschappij
Dit is één aspect van de “rat race”, een puur menselijk en dus belangrijk aspect.
Maar er zijn ook andere aspecten van een doldraaiende mensheid/economie. Wat dat is de kern van het probleem :
alles is gebaseerd op economie. Toen ik op school economie voorgeschoteld kreeg zei de leraar dat wij in een aanbodeconomie leefden en ik begreep dat niet : je koopt toch enkel wat je echt nodig hebt? Niet dus.
Niet alles wat aangeboden wordt raakt ook echt verkocht, maar meestal komt het aanbod tegemoet aan een bepaalde behoefte en dus kopen we dat product of die dienst. We willen uiteindelijk allemaal werken, geld verdienen, geld uitgeven, dingen kopen, we gaan zelfs lenen om dingen te kunnen kopen en daarna moeten we wel werken om onze leningen af te lossen, kortom we zitten vast in de befaamde “rat race”.
Maar ook de overheid zit met massale schulden en moet dus de economie stimuleren, want meer economische activiteit betekent meer belastingontvangsten om de schulden af te lossen (of toch minstens de rente op die schulden).
Enkele voorbeelden van die onlogische logica :
1. autoverkeer is slecht voor het milieu. oplossing : we gaan “rekeningrijden”. Een auto kopen wordt goedkoper want geen jaarlijkse autotaks meer te betalen (auto’s verkopen is goed voor de economie), maar als we die auto gekocht hebben wil men ons straffen als we er mee rijden! Ontmoedig de mensen dan gewoon om een (tweede)auto te kopen en er zal minder autoverkeer zijn!
2. de overheid moet subsidies en belastingverminderingen geven aan bedrijven om de economie te stimuleren en op die manier meer inkomsten binnen te krijgen.
Deze doldraaiende economie zal finaal de mensheid vernietigen (ik weet het : dit klinkt heel zwaar) want stel je voor dat elke wereldbewoner een even grote ecologische voetafdruk zal nalaten over pakweg 20 jaar als wij dat nu reeds doen. Dit kan de aarde waarschijnlijk niet dragen. (P.S. : ik ben geen groene fundamentalist, zelfs geen gewone groene).
Stel dat we onze economie opnieuw zouden baseren op de 6-dagen week (48 uur) en dat in prinicipe elke werknemer 24 uur per week werkt. De investeringen worden dan maximaal gebruikt (en er kunnen er minder zijn) en toch ervaren de werknemers minder druk dan vandaag. Indien iemand meer wil werken dan die basisuren dan kan dat (tot maximaal 48 uur per week). Dit kan supplementair op zijn of haar basisuren, of supplementair op de basisuren van twee partners of ter vervanging van de basisuren waar zijn of haar partner recht op heeft zodat die andere partner fulltime huisman of huisvrouw kan zijn.
Bijkomend voordeel van dit systeem : de basisuren kunnen via een statuut dat vergelijkbaar is met het huidig bedienden-statuut (grote werkzekerheid) en de supplementaire uren kunnen via een statuut dat vergelijkbaar is met het huidig arbeiders-statuut (grote flexibiliteit).
Dit leidt mijn inziens tot minder economie/welvaart maar tot minder kosten voor de sociale zekerheid.
Bij ‘t beoefenen van het Yogisch Vliegen ongelukkig met het hoofd tegen ‘t plafond terecht gekomen Peter ?
http://www.youtube.com/watch?v=ZSL-inSej54
‘t Is erg aan ‘t worden in het Vrt oudemannen gescticht.
Dit is echt flauw. Zonder meer. Gratuite commentaar op een oplossing voor heel wat ouders; die daarom niet meer of minder van hun kinderen houden.
Nachtwerk is een essentieel onderdeel van ons maatschappelijk leven geworden. Wie zal uw pamper daar in de Azalea-vleugel verversen om 3 uur ’s nachts?
Teleurstellend en kortzichtig, niet echt wat ik van u had verwacht!
@tjw: broeder Marcel, om op uw vraag te antwoorden.
LvD
Wie herinnert zich nog de discussie voor meer ouderschapsverlof (er is uiteindelijk niet zoveel van gekomen, de concurrentiepositie weet je wel) ?
Een vergelijking met Zweden bvb zou ons al veel leren.
Meer klemtoon op gezin en minder op arbeid is ten andere een opdracht van vrouw én man (immers ook hier wordt de verdeel en heerstaktiek dankbaar toegepast).
Al zegt de realiteit dat wij voor die dubbele opdracht nog een ganse weg te gaan hebben.
Evenzo heb ik de indruk dat bij het aanbidden van de mammon kinderen nogal eens het kind van de rekening zijn.
Dit zijn niet alleen persoonlijke keuzes, de huidige ordening en evolutie van onze consumptiiemaatschappij maakt het heel wat mensen héél moeilijk.
@Louis von Dievel :
broeder Marcel lenigt wel meer noden, ook voor ouderlingen zo blijkt