De koning had zijn kleurrijke vakantietenue ingeruild voor zijn lichtgrijze doordeweekse kostuum om te gaan werken. De hofkapper had zijn haar geknipt en de barbier had hem de baard afgedaan. Zijne majesteit zag er een weinig vermoeid uit. Hoe zou u zelf zijn als u twee dagen aan een stuk partijvoorzitters had moeten overtuigen van wat goed is voor de natie.
‘De koningin maakte mij afgelopen nacht wakker omdat ik een nachtmerrie had over Joëlle Milquet en ik de hele tijd riep dat er moest geresponsabiliseerd worden,’ vertrouwde het staatshoofd mij toe.
‘Enfin, ik vind het ook wel plezant, dat informeren en preformeren. Ik geloof niet dat mijn broer zaliger ooit zoveel invloed op ’s lands bestuur heeft gehad als ik. En toen hij meende dat hij dwars moest gaan liggen over de abortuswet, hebben ze hem handelingsonbekwaam verklaard. ‘t Zal mij niet overkomen? O neen!’

De vorst oogde desalniettemin bijzonder strijdlustig.

‘En met den Belgiek is ‘t ook bijlange niet gedaan, dat heb ik ook tegen mijnheer De Wever gezegd. Ik heb eraan toegevoegd dat ik desnoods zelf het N-VA-congres zou komen toespreken om een regeerakkoord te laten goedkeuren. We verliezen tijd, mijnheer De Wever! heb ik gezegd. De crisis wacht niet. Dat ik ook een weddenschap heb lopen met la reine Beatrix over wie ‘t eerst een gouvernement heeft, heb ik ermaar niet bijgezegd. Hoewel. Is mijnheer De Wever geen Orangist? Of verwar ik hem met mijnheer Bracke?’

Het praten had de koning dorstig gemaakt.
‘Melchior,’ sprak hij een van zijn palmbladwuivende Nubiërs toe, ‘loop eens om een gueuze en pak er zelf ook een.’
Wat later zaten wij – de vorst, de Nubiërs en ik – in het gras onder een eikenboom en slurpten van een Walckiers uit het flesje.

‘A propos, mijnheer Van Dievel,’ informeerde de vorst, ik heb de hele week tevergeefs naar Terzake gekeken, in de hoop om wat wijzer te worden via de immer vermakelijke analyses van mijnheer Pauwels en het serieuze commentaar van het klein professorke uit Roeselare. Maar het ging altijd over verre landen. Allemaal interessant hoor, maar ik had toch graag eens op de tv horen zeggen hoe goed ik bezig ben, enfin, wij, Elio en ik.’
De vorst raakte daar een teer punt aan.
‘Majesteit,’ zei ik, ‘Tim Pauwels werkt niet meer voor Terzake, hij werkt nu voor het journaal. En mijnheer De Vadder werkt niet meer voor het journaal, maar voor De Zevende Dag, die evenwel nog niet gekomen is.’
‘En wie moet dan de politiek voor de kijkers van Terzake verklaren? ‘ vroeg de koning verbouwereerd.
Ik besloot te doen alsof ik die vraag niet gehoord had.
‘Sire, vervolgde ik, het is overigens niet zo dat Terzake geen duiding verstrekt bij de regeringsvorming. Het nieuwe beleid bestaat er evenwel uit dat de reporters duiding aan huis komen verstrekken, tegen betaling van een niet onoverkomelijke vergoeding plus verplaatsingskosten. U kunt kiezen tussen Kathleen Cools en Sandra De Preter. ‘t Is een besparingsmaatregel.’

De koning fronste de wenkbrauwen en er verscheen een dikke en diepe rimpel op zijn voorhoofd. Mijn uitleg had hem niet overtuigd, zo te zien.

‘Hoeveel tijd geeft u mijnheer Di Rupo eigenlijk nog, majesteit?’, gooide ik het over een andere boeg, ‘want dat is niet met zoveel woorden gezegd.’
De rimpel op het koninklijke voorhoofd werd nog dikker en dieper.
‘Ik heb het eergisteren nog aan mijnheer De Wever gevraagd, hoelang de preformateur nog kan doorgaan,’ antwoordde de vorst, ‘want, heb ik tegen mijnheer De Wever gezegd, als mijnheer Di Rupo faalt is het uw opnieuw aan u, en vermits de Franstalige rangen dan opnieuw gesloten zullen worden, zult u niets bereiken, rien de knots, en komen er opnieuw verkiezingen. En durft u dan een grote met mayonaise en een curryworst spécial verwedden op electorale winst, mijnheer De Wever? heb ik hem gevraagd. Hij zei niet veel. Want hij weet even goed als ik dat zijn partijtop wel uit kaakslagflaminganten bestaat maar zijn kiespubliek niet.’

Wij bleven een poosje zitten in het gras, tot bleek dat een van de Nubiërs in een mierennest plaats had genomen.

‘A propos, vroeg de vorst toen wij afscheid namen, ‘hoe is het afgelopen met de sollicitatie van uw sympathieke dobermann bij de N-VA? Is hij aangenomen?’
‘Brabançonne is zwaar ontgoocheld, majesteit. Hij mocht subito presto beginnen bij de N-VA want hij had het beste sollicitatiegesprek van alle kandidaten. Tot bleek dat hij niet voor zijn grote idool Siegfried Bracke zou werken, maar voor Geert Bourgeois aka Phil Ijzerdraad. En hij zou van de hele dag niets anders moeten doen dan hotmailadressen aanmaken en onder 185 aliassen de discussieforums van de Vlaamse media onveilig maken en andersdenkenden afkatten. Brabançonne zit nu thuis depressief te wezen. Hij is gedesillusioneerd door de politiek.’

‘Oei oei oei!’
‘Daar zegt u iets, majesteit, want als mijn dobermann het al niet meer ziet zitten, hoe moet het dan met de rest van de bevolking gesteld zijn.’