Het was diep in de nacht al toen ik – geheel en al versuft van de jetlag en totaal van de wereld vervreemd na een wekenlange afwezigheid – voet aan de grond zette op de luchthaven van Zaventem. Als u denkt dat ik mij vragen stelde over hoe het met de natie gesteld was, hebt u het verkeerd voor. Ik wilde slechts mijn valies recupereren en daarna een lift naar huis, naar mijn modeste villa in Kalmthout.

Mijn valies had echter verkozen op haar eentje verder te reizen, zo bleek, toen alle reizigers, behalve ik, zich moe maar tevreden naar de uitgang begaven. Een uur later, nadat ik mijn bagage als vermist had opgegeven en over de aard ervan een derdegraadsverhoor had ondergaan, deed ik met een mistevreden trek op mijn gebruinde gelaat hetzelfde. Mijn trouwe huisvriend Brabançonne, die mij met de hand op het hart had beloofd dat hij mij zou opwachten, hoe laat het ook zou worden, was evenwel in de aankomsthall niet te bespeuren, de trouweloze hond.

Wie daar wél stonden, en dit tot mijn grote verbazing en verbijstering zelfs, waren Ludo Van Campenhout, Elio Di Rupo, Siegfried Bracke en een heerschap dat zijn gelaat achter een bivakmuts poogde te verbergen maar in wie ik desalniettemin Jozef Ratzinger herkende, gedomicilieerd te Rome.
‘Louis,’ riep Ludo Van Campenhout mij op zijn bekende joviale toon toe, ‘moet ik mij bij de N-VA of bij de Stadspartij van Patrick Janssens aansluiten?’
‘Cher ami,’ fluisterde Elio Di Rupo mij indringend toe, ‘viens avec moi dans mon AUDI A8, le pays a besoin de tes bons conseils, sans toi, ça va pas.’
‘Wie we daar hebben, kameraad Lowie,’ kreet Siegfried Bracke met een wat geforceerde smile op zijn markante kop, alsof hij daar bij toeval stond (hoewel het 4 uur ’s nachts was en dus maandagochtend vroeg), ‘ wilt ge soms een lift naar huis? Ik moet toevallig die richting uit. Dan kunnen we ne keer wat bijklappen.’
‘Lieber Ludwig,’ fezelde de bivakmuts mij toe als ware ik een koorknaap , ‘was denkst du, sollte ich zurücktreten, wie der Adriaenssens anfordert?‘

Nu ben ik in normale omstandigheden de vriendelijkheid zelve tegenover mijn medemensen, en vooral als ik er iets aan kan verdienen, maar mijn hoofd stond nog bijlange niet naar werken en dus poogde ik mijn belagers van mij af te schudden door in hunne richting te meppen met de paraplu die eenzaam op de bagageband was achtergebleven en waarover ik mij ontfermd had. Weinig mocht het baten!

‘Hebt ge het zure gezicht van Annickske De Ridder gezien, Louis?’ drong Van Campenhout aan.
‘Est-ce que tu crois que l’ ultimatum dun N-VA est du bluff, cher camarade?’ insisteerde Elio terwijl hij zijn arm in de mijne haakte en mij naar een donker hoekje mee probeerde te tronen.
‘Weisst du wo der Roger sich versteckt, lieber Ludwig?‘ hijgde de bivakmuts in mijn oor.
‘Kameraad Lowie, alstublieft, geef ons advies, wij kunnen met de N-VA geen kant meer op!’ smeekte Siegfried Bracke terwijl hij zich aan mijn broekspijpen vastklampte.

Ik besloot mijn toevlucht te nemen tot een eeuwenoude truc om mij van mijn stalkers te ontdoen.
‘Kijk! Een tweedekker!’ riep ik en wees de andere richting uit.

Toen Ludo, Elio, Sieg en Jozef hadden begrepen dat ze in het ootje waren genomen, bevond ik mij reeds buiten, aan de taxistandplaats. Op dit onchristelijke uur was er evenwel geen enkele eerlijke taxichauffeur aanwezig. Ik had echter geen keus, en dook op de achterbank van een versleten Wartburg die door een Tsjetsjeen bestuurd werd. Nog net op tijd merkte ik dat zijn taximeter op 250 euro stond.
‘Nachttarief, chief, ‘ grijnsde de Kaukasiër .
‘De teller op nul zetten, makker!’ beet ik hem toe.
En weg waren wij.

Wist ik veel dat Siegfried Bracke mijn laatste woorden even later naar zijn voorzitter doorbelde en daarmee de politieke impasse compleet maakte?