Ik had net Rik Torfs de deur uitgewerkt toen een heraut te paard halthield bij de fraaie gietijzeren poort van mijn modeste villa in Kalmthout. De man steeg af, snoot zijn neus, haalde zijn klaroen boven, blies een stoot en overhandigde mij vervolgens een afgedrukte e-mail van zijne majesteit, de koning der Belgen. Aan het hof zijn ze mee met de vooruitgang maar toch niet helemaal, als u begrijpt wat ik bedoel. Het kwam erop neer dat ik mij ijlings – en zo nodig achterop bij de bereden boodschapper – naar Laken moest begeven want er was een dringende kwestie die mijn aanwezigheid vereiste. Ik wimpelde het aanbod van de heraut om te horsepoolen vriendelijk edoch beslist af en trapte mijn Solex in gang.

O ja. Rik Torfs.
‘Vriend Louis,’ had hij mij aan de telefoon gesmeekt, ‘ik heb dringend uw goede raad nodig. Kan ik een afspraak krijgen?’
Het begrip ‘tjseventrucs’ zal u niet vreemd zijn. Mij ook niet. En daarom verbaasde het mij niet dat Torfs al aan de deur stond.
‘Louis,’ sprak hij nadat hij van zijn glas Bloedwijn van zuster Godelieve had genipt, ”ik zoude zo graag op de partij wegen, maar verder dan het co-voorzitterschap van een werkgroepje ben ik nog niet geraakt. Die Wouter Beke verspert mij aldoor de weg. Kunt ge mij niet binnenloodsen in het paleis? Ik heb tal van originele ideeën om de politieke impasse te doorbreken.’
‘Rik,’ antwoordde ik hem, ‘ge zit gewoon bij de verkeerde partij. Zijt ge al vergeten dat ik u ten stelligste heb afgeraden om voor CD&V te kandideren? Kijk naar Siegfried, die heeft zijn zaakjes beter voor elkaar. Die weegt op de N-VA dat ze daar kreunen onder het gewicht. Maar goed, ik zal mijn best doen.’

Afijn (wat Vlaams is voor het beter bekende enfin), net voor de heraut arriveerde ik te Laken.
‘Mijnheer Van Dievel,’ sprak de vorst, ‘wat ben ik blij u te zien! Wij zitten hier met een raadsel, wat zeg ik, met een enigma!’
En hij troonde mij mee naar de troonzaal.
Daar lag, in een fors uitgevallen rieten mand, een even fors uitgevallen kindje, in doeken gewikkeld.
‘Dat lag hier aan de poort in de regen en de kou, ‘ zei de vorst, ‘wat moeten wij doen met die pasgeborene, in de vondelingenschuif gaan leggen?’
‘Mag ik even?’ verzocht ik de vorst.
Ik boog mij over de rieten mand. De pasgeborene volgde met zijn blauwe kijkers aandachtig mijn bewegingen.
Nu weet ik wel dat kinderen tegenwoordig vroegrijp zijn, maar een baby van 1 meter negenentachtig met baardgroei, dat was nieuw voor mij. Ik slaakte een diepe zucht toen de baby samenzweerderig naar mij knipoogde. Ik zuchtte zelfs ten tweede male toen de baby zijn vingertje op zijn lippen legde, en mij aldus om discretie verzocht.
‘Kom majesteit,’ zei ik terwijl ik mijn arm in de zijne haakte, ‘kom, we gaan even een frisse neus halen.’

De regen ruiste, maar alleen de lakeien die de paraplu boven onze hoofden hielden werden nat.
‘Waarom noodt u de liberale partijen eigenlijk niet naar Laken?’ peilde ik op voorzichtige toon.
‘Ik zou wel willen,’ verzuchtte de vorst, ‘maar ik mag niet van Elio.’
‘En als we het nu zo kunnen regelen dat Elio het niet te weten komt?’ peilde ik.
‘Mijnheer Van Dievel, de muren hebben hier oren.’
‘En als ik nu 100 procent discretie garandeer?’ drong ik aan.
‘Neeneeneeneenee,’ sprak de vorst na enig nadenken kordaat,’ er kan geen sprake van zijn.’
‘Mijnheer De Wever zou er niet tegen zijn.’
‘Mijnheer De Wever hangt mijn voeten uit!’ riep de vorst uit, ongewoon streng en zelfs toornig voor zijn doen.
Wijselijk besloot ik mijn pogingen om Open VLD binnen te smokkelen te staken.
‘Zeg mij liever wat we met die vondeling moeten doen, mijnheer Van Dievel, daarvoor heb ik u tenslotte laten komen.’
Ik haalde mijn schouders op.
‘De vondelingenschuif dan maar zeker.’

‘A propos, majesteit,’ zeide ik na een lange stilte, ‘herinnert u zich Rik Torfs nog?’
‘Is dat die bisschop die aan de klein mannen heeft gezeten?’ vroeg de vorst.
‘Laat maar, sire,’ zuchtte ik zo mogelijk nog dieper, ‘laat maar.’