Brabançonne is terug. Platzak, berooid en bovendien zonder de bekende nagel om aan zijn hondenachterste te krabben stond hij zaterdagavond aan de poort van mijn modeste villa in Kalmthout. Met de staart tussen de benen, welja. Vuil en stinkend en met teken en schimmels in zijn vacht. Met de symptomen van een SOHA (Seksueel Overdraagbare Honden Aandoening) bovendien. Ik heb hem uitgekafferd en de levieten gelezen. Ik heb hem trouweloosheid en priapisme verweten. Ik heb hem met de hogedrukreiniger toonbaar gemaakt voor de dierenarts. Maar hij keek zo schuldbewust en zielig dat ik er week van werd. En nu zit hij aan zijn bureeltje reclamepanelen te boeken, zoveel hij er maar krijgen kan, zodat wij die met winst kunnen doorverhuren aan de meestbiedende democratische partij, mochten er vervroegde verkiezingen komen.

Een meesterzet! Zo bleek vanmorgen al, toen ik een kwaaie Bart De Wever aan de lijn had.
‘Seg Van Dievel! Wat zijn dat voor manieren! Hebt gij soms een probleem met een derde van de Vlamingen?’
‘Heer De Wever, wat een genoegen,’ antwoordde ik hem met ontwapenende hartelijkheid, ‘ik wens u alle succes toe met uw nieuwste opdracht. Als ik ergens een gericht lek moet organiseren, moet u het maar zeggen.’
‘Ik heb het over de reclameborden, slimmeke! Gij hebt verdorie alles al opgekocht.’
‘Wel kijk, wat een toeval, daarover wilde ik u net contacteren. Hoeveel denkt u er nodig te hebben? Wie eerst komt, eerst maalt. En grote afnemers krijgen korting.’

Ontstemd verbrak Bart De Wever de verbinding. Om mij meteen daarna opnieuw te bellen. Dat is zijn onderhandelingstactiek die het land, zoals bekend, al vele voordelen heeft opgeleverd.

‘Iets anders, Van Dievel. Als er toch verkiezingen komen – in januari bijvoorbeeld, als we de doodstrijd lang genoeg kunnen rekken – willen wij in de campagne duidelijk maken dat er geen weg terug is. Dat wij niet over platgetreden paden willen lopen. Dat de politieke verhoudingen voorgoed veranderd zijn. Dat de kiezer geen oude wijn in nieuwe zakken krijgt. Wilt ge zo een beetje uit de doos denken?’

Het duurde even voor mijn Euro viel. Vlaams-nationalisten gebruiken graag letterlijke Nederlandse vertalingen van allang ingeburgerde Engelse uitdrukkingen.

‘Wat een toeval, heer De Wever, ook daarover wilde ik u net contacteren.’

Ik had namelijk zondagavond al telefoon gekregen van Wouter Beke, de interim-voorzitter van CD&V.
‘Mijnheer Van Dievel’, sprak hij, want hij is een welopgevoede jongeman, ‘we zitten nu wel een heel klein ietsie pietsie beetje in de lift met die laatste peiling, maar als er vervroegde verkiezingen zouden komen, is de CD&V een vogel voor de kat. Dan stemt de burger voor de marktleider, niet voor de meeloper. Wij vrezen een beetje dat wij de kiesdrempel niet zullen halen.’

Zoveel oprechtheid was ik bij CD&V nog nooit tegengekomen, niet het minst sinds Rik Torfs de partij heeft versterkt.

‘Bent u niet te somber, heer Beke?’ probeerde ik nog, maar de interim-voorzitter was niet van pampering gediend.
‘Wilt gij bij Bart De Wever eens informeren of hij opnieuw met ons in kartel wil gaan?’
‘Dat zal dan wel volgens een nieuwe verdeelsleutel moeten, denkt u ook niet?’
‘Als De Wever verstandig is zal hij beseffen dat er voor de N-VA veel voordelen aan verbonden zijn om met ons in zee te gaan. Onze studiedienst, bijvoorbeeld, onze kabinetards, onze voet in huis bij de administratie. Zij de stemmen, wij de logistiek.’
‘Tot waar wilt u gaan in uw toegevingen aan de N-VA, heer Beke?’ informeerde ik zakelijk.
Waarna wij een en ander afspraken, wat helaas vertrouwelijk moet blijven.

‘Heer De Wever,’ zeide ik, ‘ik stel voor om het kartel als een feniks uit zijn as te laten verrijzen.’
‘Waarom zouden wij die losers een handje helpen?’ antwoordde Bart De Wever op meer dan cynische toon.
‘Omdat het u tal van voordelen kan bieden, heer De Wever. Denk aan de psychologische overwinning wanneer u grootmoedig instemt om het kartel in zijn glorie te herstellen, nadat CD&V u voor een bord linzen had verkwanseld. Denk aan de impact op de kiezer wanneer u met een stevig Vlaams blok om zijn stem vraagt.’
‘Natuurlijk bent u nu de grote broer en is CD&V het kleine zusje, en dat moet ook blijken uit de naam die u aan de nieuwe formatie zult geven.’
‘Ik ben benieuwd naar uw geniale vondst,’ sprak de voorzitter van de N-VA net niet smalend.
‘Het Nieuw-Vlaams Kartel, wat denkt u daarvan?’
Meer zeide ik niet.
Het bleef lang stil aan de andere kant van de lijn. Ik hoorde wel het wegslikken van speeksel en het zachte geluid van een op en neer wippende adamsappel.
‘Van Dievel, ik zeg het niet graag, maar ge zijt een genie. Hoeveel moet dat kosten?*’

Ook het vervolg van dit gesprek moet ik u onthouden. Maar laat mij zeggen dat het zakelijk en vruchtbaar was. Het wordt een boerenjaar voor Van Dievel Consulting. Ik denk dat we volgend jaar naar de beurs gaan.

*www.nieuw-vlaamskartel.be is geregistreerd door Van Dievel Consulting Unlimited