De koning zat, nog ongeschoren en in pyjama, in de paleiselijke keuken in een mok hete koffie te blazen. Hij zag er neerslachtig uit. Wie kan hem ongelijk geven. Ook van Van Dievel Consulting heeft zich een zekere neerslachtigheid meester gemaakt. De breinstorm die Brabançonne en ik in allerijl op zondagavond hadden georganiseerd, en waarop wij alle grote spelers uit de wereld van de gebakken lucht hadden uitgenodigd, was op somber en overdadig gebruik van alcohol geëindigd.n Zo troffen wij vanmorgen professor Carl Devos aan in de mand van Brabançonne. En Jan Callebaut in de luster.

‘Majesteit,’ gaf ik ongevraagd toe, ‘onze trukendoos is leeg. Ik zou niet weten wie u nog het veld in kunt sturen. De standpunten zijn bekend en ze zijn onverzoenbaar. Alles zit vast.

‘Er moet toch een uitweg zijn’, sprak de vorst koppig. ‘Als ik nu eens mijnheer Herman De Croo uit Brakel belast met een opdracht als koninklijk franc-tireur?’
‘Om wat te doen, majesteit?’ riposteerde ik, ‘om een tripartite te vormen die niemand wil? En die in Vlaanderen geen meerderheid heeft? Ik denk overigens dat we geen behoefte hebben aan een koninklijk farceur.’

De vorst nam een slok van zijn koffie en dacht ingespannen na.

‘Mijnheer Van Dievel,’ sprak hij vervolgens met schorre stem, ‘ als ik nu eens juffrouw Kim Geybels zou aanstellen tot koninklijk reanimateur? Dat is toch haar specialiteit hé, het tot leven wekken van de doden?’
Brabançonne en ik schudden slechts het hoofd.
‘En als ik nu……, ‘ probeerde zijne majesteit, maar hij vond geen woorden meer.
Brabançonne duwde bij wijze van troost zijn snuit in het koninklijke kruis. De vorst aaide hem vertederd over zijn trouwe hondenkop.

‘Verkiezingen dan maar?’ vroeg de vorst met een klein stemmetje.
‘Of een referendum.’
De koning veerde op.
‘Mijnheer Van Dievel, onze familie heeft héél héél slechte herinneringen aan volksraadplegingen!’
Andermaal kwam Brabançonne eraan te pas om zijne majesteit te kalmeren. Ongegeneerd ging hij op zijn rug liggen met zijn poten omhoog. Een fraai gezicht, voorwaar!

‘Enfin, ik ga eerst mijnheer De Wever laten komen. Misschien krijg ik nog wel een ingeving.’

Erg overtuigend klonk het niet. Maar net toen wij eerbiedig buigend afscheid wilden nemen en de troonzaal verlaten, vroeg de koning nogmaals om onze aandacht.
‘Mijnheer Van Dievel, stel nu dat het vaderland op een of andere manier gesplitst wordt, wat onze lieve heer in de hemel moge verhoeden, kan ik dan koning blijven van zowel Vlaanderen als van Franstalig België?’
‘Waarom niet, majesteit,’ zei ik, ‘ de Britse koningin is wel vorstin van Australië gebleven.En koningin Beatrix van Curacao, als ik me niet vergis. En over Brussel kunt u heersen zoals de paus over Vaticaanstad.’
Het gezicht van koning Albert klaarde op.
‘Met dubbel pree?’
‘Ik zou u afraden om een wens in die zin te formuleren, uwe hoogheid,’ temperde ik zijn verwachtingen. ‘En ik zou ook een nieuwe wapenspreuk kiezen, als ik u was. Honi soit qui mal y pense, bijvoorbeeld, in plaats van L’union fait la force.’

‘Mijnheer Van Dievel,’ sprak de vorst, terwijl hij mij in de linkeroorlel kneep, ‘wij zijn tevreden over u.’