‘Mijnheer Van Dievel’, sprak de aartsbisschop, ‘er scheelt niets aan de boodschap van de kerk, maar aan de communicatie, vindt u ook niet?’
De prelaat en ik wandelden door de wondermooie tuin van het aartsbisschoppelijk paleis in Mechelen, waar piepjonge eekhoorns achterna werden gezeten door stokoude exemplaren in soutane en in rolstoel. Maar anders dan in de mensenwereld lieten de jonge eekhoorns zich niet pakken, als u mij het gebruik van dat werkwoord wil vergeven. Ik droeg er zorg voor om minstens 1 meter afstand te bewaren tussen de aartsbisschop en mijzelf, een mens weet nooit of religie via aanraking overdraagbaar is.

Slechts node was ik op de uitnodiging van de aartsbisschop om zijn communicatie te stroomlijnen ingegaan. Ik had de kerkvorst voor alle zekerheid op het hart gedrukt dat ik geen betaling in aflaten zou aanvaarden en evenmin een percentage op het stoelgeld van de Sint-Romboutskathedraal. Maar niet alleen geldelijke kwesties hadden mij tot schroom aangezet; ik wilde ook niet onder de duiven schieten van de aartsbisschoppelijke woordvoerder, de veel ouder dan zijn 35 levensjaren lijkende Jürgen Mettepenningen.

‘Mijnheer Léonard,’ sprak ik, ‘u ging toch tot Kerstmis geen uitspraken meer doen? U hebt het naar verluidt beloofd aan uw woordvoerder.’
‘U moet monseigneur tegen mij zeggen, mijnheer Van Dievel.’
‘Wat niet wegneemt dat ik graag een antwoord op mijn vraag zou krijgen, mijnheer Léonard,’ ging ik onverstoorbaar verder.
‘Ik heb dat beloofd om van zijn gezaag verlost te zijn, Van Dievel. Allez toe, een aartsbisschop die zich door zijn woordvoerder het zwijgen laat opleggen, wat gaan we nog meemaken. Ik ben niet zinnens om voor wie dan ook te zwijgen. De kerk van Rome zwijgt en zwicht niet, zwicht nooit!’
‘Welke taak had u dan voor mij in gedachten, mijnheer Léonard?’
‘Ik zou graag hebben dat u een welingelichte kerkelijke bron wordt, Van Duvel. Ik fluister u mijn standpunten in het oor, en u verspreidt ze doelgericht in de media.’
‘Alleen uw standpunten, mijnheer Léonard? Of soms ook nieuws?’
‘Mijn standpunten zijn altijd nieuws, Van Duvel, dat zou u inmiddels moeten weten.’

Ik slaakte een diepe zucht. Wij hielden halt onder een treurwilg. Op het grasperk van de aartsbisschoppelijke tuin poogden stokoude eekhoorns met krukken, witte stokken en spreekhoorns, veel jongere exemplaren naar een holte in hun boom te lokken met smakelijk uitziende eikels en beukennnootjes, waarvoor de jonge eekhoorns evenwel de neus ophaalden, grootgebracht als zij waren met breezers en suikerwafels uit de automaat.

‘U zou mij bijvoorbeeld kunnen vertellen waar de voormalige bisschop van Brugge zich schuilhoudt, mijnheer Léonard.’
‘O maar dat weet ik niet.’

Op het voorhoofd van de kerkvorst verscheen een groot zwart kruis, maar misschien is dat niet abnormaal bij de hogere geestelijkheid.

‘Ik vrees dat ik u niet geloof.’
‘U zult nog wat moeten wennen aan onze logica, Van Duivel. Als u mij zou vragen waar zich het verborgene bevindt, zou u misschien wel een antwoord krijgen.’

‘Waar bevindt zich het verborgene?’ herformuleerde ik mijn vraag, want ik wilde het antwoord maar al te graag kennen.

Er verscheen een glimlach op het gelaat van de aartsbisschop.

‘Ik vind raadsels oplossen een plezierig spelletje, u ook? Ik zal u een tip geven: wie is er zo dwaas en zo dwars om de voormalige bisschop van Brugge onderdak te geven?’

Allerlei namen schoten mij door het hoofd: Etienne Vermeersch, Jef Vermassen, Alexandra Coolen, Tony Mary, kardinaal Mercier, Wilfried Martens,… maar de aartsbisschop schudde fijntjes van neen.

‘Allez, mijnheer Van Satan, tip twee dan maar: wie gebruikt er van die rare woorden als “het verborgene”.
Ik piekerde mij suf, maar vond het antwoord niet.
‘Wie is de uitvinder van “de diepste draai”, mijnheer Van Lucifer?”

Onder mijn hersenpan flitsten en botsten de neuronen dat het een lieve lust was. Er ging mij een licht op.

‘Het is niet waar!’ fluisterde ik ontzet.
‘Toch wel,’ antwoordde de bewoner van het aartsbisschoppelijk paleis, ‘ maar u hebt het niet van mij, vergeet dat niet.’

Ik schudde een stokoude eekhoorn van mijn broekspijp en ging henen, want ik had werk te verrichten.
‘Luc,’ sprak ik buiten op de Wollemarkt in mijn gsm tot de gewaardeerde commentator van een liberale krant, ‘ik heb een tip voor Het Laatste Nieuws; stuur een fotograaf naar Viersel, daar valt nieuws te rapen.’