‘Heer De Wever, als ik u was zou ik het niet doen. Er zijn ook argumenten om het net wél te doen, mais tout compte fait zijn er meer nadelen dan voordelen.’

Bart De Wever keek slecht gehumeurd voor zich uit en zweeg.
Uit de luidsprekers klonk zacht de duetten-cd van Jef Elbers en Jef Burm.

‘Wél deelnemen zal koren zijn op de molen van hen die beweren dat u een product van de media bent. Niet deelnemen zal het beeld versterken dat u het spelprogramma niet nodig hebt, dat u populair bent op basis van uw uitspraken en uw stellingnames. Wél deelnemen zal het beeld versterken dat u geen moer geeft om wat de goegemeente van u denkt, wat goed is voor uw street credibility. Niet deelnemen verhoogt uw staatsman-gehalte, want u hebt beter te doen dan de Vrolijke Frans uit te hangen: het welzijn van de burgers is immers in gevaar. Wél deelnemen zal de geruchtenmolen voeden, dat u (en uw partij uiteraard ook, haastte ik mij eraan toe te voegen) uitgaat van nieuwe verkiezingen, net voor de Kerst of in januari, en dat ieder televisieoptreden meegenomen is. Door niet deel te nemen geeft u een sterk signaal* dat u nog gelooft in een grote staatshervorming, en in toegevingen van de Franstaligen uiteraard. Wel deelnemen staat gelijk aan pessimisme en defaitisme , niet deelnemen staat voor positivisme en voluntarisme, als u mij het gebruik van deze moeilijke woorden wil vergeven.’

Het deurtje van de koekoesklok ging open en de koekoek zong acht maal zijn roep. Bart De Wever leek het niet te horen, zo diep was hij verzonken in sombere gedachten.

‘Ik weet dat u graag uw keuken zou willen verbouwen en dat alle extra’s dan welkom zijn,’ vervolgde ik mijn overwegingen, maar het risico bestaat dat u er van de eerste keer genadeloos uit wordt gebonjourd. U speelt niet tegen god en klein pierke, niet tegen van de straat geplukte bv’s, maar tegen gereputeerde klasbakken. En de gimmick waarmee u in De Slimste Mens groot bent geworden – weigeren om ook maar één keer te lachen – heeft zijn tijd wel gehad, vrees ik.’

Brabançonne stak zijn hoofd in het deurgat en informeerde of er nog iemand een glas mede lustte. Ook hij werd door de voorzitter van N-VA straal genegeerd.

‘Ik zal uw raad maar opvolgen zeker?’ sprak hij tenslotte op sarcastische troon, terwijl hij tot grote opluchting van het meubel in kwestie uit onze zondagse Chesterfield overeind kwam, ‘en als ik toch zou meedoen, zal de gepolitiseerde VRT er wel een stokje voorsteken, zeker?’ kon hij niet nalaten nog even op zijn calimerorol terug te vallen.
‘Heer De Wever,’ wees ik hem mild terecht, ‘de N-VA is goed vertegenwoordigd in de raad van bestuur, bent u dat al vergeten?’

Nog maar net had Bart De Wever mijn modeste villa in Kalmthout verlaten of mijn gsm piepte. Het was de grote leider van Woestijnvis.

‘Hebt ge Bart kunnen overtuigen om het te doen, Louis?’ viel mijn oproeper met de deur in huis.
‘Helaas, heer Wouter,’ stelde ik hem teleur, ‘hoezeer ik ook mijn best heb gedaan en de argumenten ‘pro’ in de verf heb gezet, de heer De Wever was niet te vermurwen. Hij is een echte staatsman geworden. De ruwe diamant is gepolijst.’
‘Dju toch,’ sprak de grote leider van Woestijnvis, ‘ daar gaan onze mega-kijkcijfers en de daarmee gepaard gaande bonussen.’
‘Mag ik een alternatief voorstellen, heer Wouter?’ polste ik.
‘Boh,’ antwoordde mijn oproeper, met een stem waarvan de ontgoocheling afdroop.
‘Vraag Rik Torfs.’
‘Ik dacht al dat ge Siegfried Bracke wilde voorstellen. Over mijn lijk! Als ge dat maar weet.’
‘Neenee, Rik Torfs. Ge hebt daar niks dan goede herinneringen aan. Hij is soepel, altijd inzetbaar, weet alles, is charmant, schuwt de populaireit niet en is goedkoop in het onderhoud.’
‘Maar die is toch voor de CD&V verkozen? Daar zullen ze bij de N-VA niet mee kunnen lachen.’
‘Heer Wouter, al op de dag van de laatste verkiezingen zelf heeft Rik Torfs beseft dat hij voor de verkeerde partij gekandideerd had.’
‘Ik zal er eens over breinstormen met mijn medewerkers. Ge hebt toch nog niks beloofd aan Rik hé?!’
‘Neu neu.’

‘Denkt ge dat het in orde komt, Lowie?’ vroeg Rik Torfs.
Hij had een schort voor gebonden en in zijn door keukenwanten beschermde handen dampte een pot verrukkelijk ruikende garçonnet au vin.
‘Een recept van de ex-bisschop van Brugge,’ glunderde Rik Torfs, ‘ uit zijn pastorale kookboek Cenam bonam omnem praemittit considerunt cepa.

*Vive le cliché!