Nog maar pas had ik mijn eerste stappen in het ondergesneeuwde koninklijke park gezet of ik kreeg al een forse sneeuwbal in mijn nek. Het vrolijke gelach dat ermee gepaard ging was afkomstig van zijne majesteit de koning der Belgen die een van de kou bibberende lakei in livrei had belast met het gooien van het projectiel. Ik lachte mee om het kinderlijke plezier van het staatshoofd niet te vergallen. En stopte vervolgens een fors uitgevallen halve sneeuwman langs achter in de kniebroek van de in feite onschuldige want onder bevelen handelende dienaar van het Hof.
Wat later, toen de inmiddels blauw uitgeslagen lakei naar de tegelkachel in de koninklijke kelderkeuken was gestuurd om te ontdooien, wandelden de vorst en ik traditiegetrouw al keuvelend over de paadjes van het park.

‘U bent me er eentje, mijnheer Van Dievel,’ sprak de koning monkelend, ‘zou u dat ook bij mij hebben durven doen? Ik bedoel, die sneewbal in de pantalon.’
‘Hoe gaat het met de formatie, majesteit? ‘ stuurde ik het gesprek de andere kant uit, ‘ er bougeert precies niet veel.’
De koning haalde de schouders op.
‘Ik laat mijnheer Vande Lanotte maar doen zolang hij er zin in heeft. Mocht hij tegen alle verwachtingen in toch slagen, dan zal het Hof de basketbalclub van Oostende sponsoren, dat is zo afgesproken. Faalt hij, dan dump ik hem bij het grote politieke vuil.’
Ik hield halt en keek de koning verwonderd aan.
‘Majesteit, ik verstout mij op te merken dat u een beetje cynisch aan het worden bent.’
De blik van de koning versomberde.
‘Hoe zou u zich voelen, mijnheer Van Dievel, wanneer uw rijk aan de ene kant door de speculanten wordt belaagd en langs de andere kant door de N-VA?’
‘Maar de N-VA zegt toch nooit met zoveel woorden dat zij België wil opdoeken, als ik het zo familiaar mag uitdrukken?’
‘Luister naar mijn woorden maar kijk niet naar mijn daden!’ sprak de koning met stemverheffing en verbittering.

Zwijgend vervolgden wij onze wandeling.

‘Kijk,’ zei de koning, ‘eekhoorntjes!’
En inderdaad: bij een kruising van paden ontwaarde ook ik een verzameling pluimstaarten (met dank aan Kraakje van Tante Terry), waarvan sommige snoetjes mij bekend voorkwamen.
Nog steeds toverde een eekhoorn met baard op een telbord met cijfers, daarin voortdurend tegengesproken door een eekhoorn met overgewicht, een pruillip en een calimerocomplex. Een pluimstaart met een Limburgse zeurstem verkondigde luidkeels dat zij niet aan De Slimste Mens deelnam om het land niet in gevaar te brengen, wat verder niemand interesseerde. Een eekhoorn met een accent uit de Westhoek weende omdat hij zijn land niet aan de FIFA had kunnen uitverkopen. Een pluimstaart met een strik deed voortdurend ‘gestes’ waar ook niemand aandacht aan schonk. Een eekhoorn met krulhaar in een speelgoedtank wierp zich op als de grote redder van de asielzoekers (niet de daklozen, want dat is een ander ministerie!) zonder verwarmde slaapplaats. En achter een boom lag een uitheemse allochtoons uitziende eekhoorn met donkere ogen te creperen van de kou. Ook naar hem keek geen enkel soortgenootje om. Achter een andere boom stond een eekhoorn in soutane op uitkijk naar mogelijke misdienaars, maar toen hij de wandelstok van de vorst zag maakte hij zich ijlings en Latijnse vloeken slakend uit de voeten. Eekhoorns hebben, integenstelling tot kippen en vissen, een goed geheugen.

‘Denkt u dat er verkiezingen komen, mijnheer Van Dievel?’
Ik haalde moedeloos mijn schouders op.
‘Het begint er zo naar uit te zien.’
‘En wat dan, mijnheer Van Dievel?’
‘Ja wat dan, majesteit?’
‘Ik vraag het aan u, mijnheer Van Dievel.’
‘Ik vraag het mij af, majesteit.’
‘Weet u het niet, mijnheer Van Dievel?’
‘Wie weet, sire.’
‘U bent ook geen grote hulp, mijnheer Van Dievel.’
‘Majesteit, ik zou u durven aanraden mijnheer Vande Lanotte naar het paleis te ontbieden en hem concreet naar al dan niet geboekte vooruitgang te vragen. En als hij geen resultaten kan voorleggen, zou ik hem vragen waarom hij nog voortdoet.’
‘De mens heeft misschien niets anders te doen, mijnheer Van Dievel.’
Ik besloot deze opmerking te negeren.
‘En als hij begint te blozen en met zijn knieën tegen elkaar begint te wrijven van ambetantigheid, zou ik Vande Lanotte bedanken voor zijn moeite en , terwijl hij het kan horen, Frank Vandenbroucke naar het Paleis ontbieden om hem te belasten met de vorming van een noodregering van nationale eendracht. Zonder de N-VA, maar dat moet voorlopig nog geheim blijven. Zeg Vandenbroucke wel dat hij met de auto moet komen, en vooral niet met de trein.’