De vorst was in een jolige, ja zelfs overmoedige stemming toen ik hem opzocht voor ons wekelijks praatje over de stand der dingen. Men zou voor minder. Zijne majesteit was in Franstalig België immers uitgeroepen tot politicus van het jaar met een stemmenpercentage dat bij menig populair beroepspoliticus het schaamrood op de wangen had getoverd.

Wij wandelden lang de modderige paden van het koninklijke park. Nu ja, wandelen, ik kon het tempo van de vorst amper volgen. Zijn nobele gelaat straalde zoveel levensvreugde uit dat ik ieder moment verwachtte alsdat de koning zich aan een radslag zou wagen of zou pogen een flikker te slaan, of met andere woorden een luchtsprong zou maken en de hielen tegen elkaar tikken.

‘Wat een verschil met verleden week, sire,’ zei ik, ‘toen zat u echt wel in zak en as.’
‘Zo’n uitverkiezing is goed voor het moreel, mijnheer Van Dievel, nu kan ik er weer voor een poosje tegen,’ antwoordde de vorst, terwijl hij zich houterig huppelend aan een partijtje schaduwboksen waagde. Ik liet hem begaan, ook al wist ik met zekerheid dat de koninklijke masseur morgen veel werk zou hebben om de overbelaste spieren van het staatshoofd opnieuw tot enige soepelheid te bewegen.

Aan een kruising van paden hielden wij halt om het ongewone tafereel dat zich daar voor onze ogen afspeelde beter te kunnen bekijken. Drie eekhoorntjes – een obees, een bebaard en een bestrikt – zaten er te pokeren. Naargelang de ene of de andere een carré van azen of een full monty op het mos legde, verhuisden karren met hoge torens eikels, beukenootjes en dennenappels van kamp. Rondom de kaarters had zich een kring van supporters gevormd, van wie velen in lederhosen waren gehuld, anderen een rode foulard om de eekhoornnek hadden geknoopt en nog anderen zwarte kruisjes op hun voorhoofd droegen, alsof het alreeds Aswoensdag was.

‘Kijk!’ fluisterde de koning in mijn oor, ‘er is er eentje bij dat sprekend op mijnheer Bracke lijkt.’
En inderdaad: een buikig eekhoorntje met een vreemd snorretje volgde glarieogend van beate bewondering iedere beweging, ieder klein gebaar, ieder piepje van het obese soortgenootje, en hief bij iedere winst bij het kaartspel een luid jubilate aan, terwijl hij bij verlies met luide stem verkondigde dat de regels dringend dienden veranderd te worden daar zij de meerderheid der eekhoorns zouden benadelen.

In de achtergrond stonden eekhoorntjes met hun pet en hun stempelkaart in de hand te wachten op wat het pokerspel hen brengen zou.

Na een wijle vervolgden de koning en ik onze weg.
‘Als ik nu mijn baard eens zou laten groeien, mijnheer Van Dievel?’ vroeg de vorst, out of the blue.
‘Een baard zou u geweldig staan, sire,’ vleide ik, want mijn nikkel was nog niet gevallen.
‘Dat weet ik ook wel,’ zei de vorst, ‘maar ik bedoel: bij wijze van statement.’
Het moet zijn dat het winterweer niet bevorderend is voor de hersenactiviteit, toch niet bij mij althans, want nog steeds snapte ik niet waar de koning naartoe wilde.
‘Kijkt u dan nooit op Facebook of op Youtube, mijnheer Van Dievel?!’ vermaande zijne majesteit mij, ‘weet u dan niet dat tienduizenden landgenoten hun baard willen laten groeien tot er een gouvernement is?’
Schaapachtig moest ik toegeven dat deze burgeractie mij totaal onbekend was.
‘En ik denk dat ik de 23 ste januari ook mee ga betogen om de politiek onder druk te zetten. Incognito natuurlijk. En ongeschoren.’
‘Sire!’ kreet ik geschrokken, ‘u gaat toch geen gewicht geven aan een actie van een handvol malcontenten die denken dat ze het beter weten dan de lieden die wij in juni van verleden jaar verkozen hebben?!
‘U spreekt al gelijk van Ypersele de Spirou, mijn kabinetschef en de waakhond van de politique politicienne,’ sprak de vorst mij streng toe, ‘ik had van u een minder bekrompen houding verwacht.’

Deemoedig boog ik het hoofd. Wie altijd maar zit te spinnen en adviezen zit te verzinnen onder de stolp van de Wetstraat, weet op de duur niet meer wat er leeft onder het volk. Ik zou wat meer moeten doen zoals Siegfried Bracke, mijn voormalige hiërarchische meerdere, bedacht ik, en niet vies zijn van een polonaise op een pensenkermis.

Plots weerklonk er vlakbij een schot.
‘Bukken, majesteit!’ riep ik terwijl ik zelf in een greppel dook.
Maar het staatshoofd bleef doodgemoedereerd staan, en barstte zelfs los in vrolijk gelach.
‘Niets is wat het lijkt, mijnheer Van Dievel!’
Toen weerklonk een tweede schot, dat de geruite pet van zijne majesteit in een plas deed belanden. De vorst werd lijkbleek. En vervolgens purperpaars van woede, toen prins Filip, met karabijn in de handen, naderbij kwam en informeerde of we zijn kogel niet hadden zien passeren.