‘Mijnheer Van Dievel, waar blijft u?’ vroeg de koning aan de telefoon, ‘ik zit hier al een uur op u te wachten voor ons wekelijks rendez-vous met de politieke actualiteit.’
Ik bevond mij in de conference room van mijn modeste villa in Kalmthout, alwaar een uitgelezen gezelschap zat te popelen om deel te nemen aan mijn cursus “Moderne Media, en hoe er mee om te gaan”. Mijn geliefde dobermann Brabançonne had koffie ingeschonken en keek er streng op toe dat alle cursisten daadwerkelijk van zijn zelfgemaakte spekulaas op basis van Chappi proefden.

‘Majesteit’, zei ik, ‘vergeef het mij, maar ik kan onmogelijk naar Laken komen. Ik heb hier een noodgeval aan de hand, met de Vlaamse socialisten. Mag ik vanavond langskomen?’
‘Heeft Frank Vandenbroucke weer een verkeerde mail gestuurd?’ informeerde zijne majesteit bezorgd.
‘Bijna juist, sire,’ antwoordde ik, ‘tot vanavond dan.’
Waarna ik het gezelschap overschouwde dat op vraag van de partij bijeen was gekomen. Een schone collectie idealisten, de bloem van de natie, maar helaas bij de mechanische schrijfmachine en het carbonpapier blijven hangen.

Merkwaardig genoeg had ook Siegfried Bracke zich des ochtends, zwaaiend met een mail van voorzitster Gennez, voor de spoedcursus ‘Nieuwe Media’ aangemeld. Wat ofwel betekent dat mijn voormalige hiërarchische meerdere nog steeds zijn partijlidgeld betaalt, dan wel dat hij nog altijd op de mailing list van de inner circle prijkt, zoals hij ook bij ons – zo beweren althans kwatongen – nog steeds de elektronische post ontvangt die louter en alleen voor de hoofdredactie is bestemd. Interessante mails overigens, want ik sta om een of andere duistere reden altijd in BCC. Maar ik dwaal af. De andere SP.A’ers weigerden evenwel met hun voormalige en ooit zeer gewaardeerde partijgenoot aan één cursustafel te zitten, zodat Siegfried Bracke – nu hij toch hier was – besloot om de lokale N-VA-afdeling met een bezoek te vereren in het café van de parochiezaal van St-Jozef Heide en te vragen of er geen debat te modereren viel. Gratis, uiteraard. En zelfs dan volledig in het wit.

Ook Carl Devos was op het appèl. Niet officieel uitgenodigd, weliswaar, maar vermits er binnen de SP.A niets bougeert zonder de instemming van de politoloog van de universiteit van Groot-Roeselare, was ik niet geheel verbaasd over zijn aanwezigheid. Ik nam hem even apart en bezwoer hem niet over Twitteren te beginnen. ‘Ik wil ze eerst de basisbeginselen van het mailen en het sms’en bijbrengen, Carlito, breng ze nu niet in de war met uw nieuwe speeltje.’ Devos gaf slechts node en een weinig mopperend toe aan mijn verzoek. ‘Ge moogt de eindconclusie trekken, gelijk in de verkiezingsprogramma’s, Carlito,’ bood ik hem aan, ‘dat kunt ge goed en dat doet ge graag.’

Ik moet zeggen dat mijn klasje bijzonder leergierig was. Zelfs Franck Vandenbroucke en Ingrid Lieten die aanvankelijk, blasé van hier tot in Tokio, volhielden de kunst van het elektronische verkeer tot in de finesses te beheersen. Tot ik hen ondervroeg over welke toets zij dienden aan te slaan om respectievelijk ‘Beantwoorden‘, ‘Allen Beantwoorden’ en ‘Doorsturen‘ te bewerkstelligen. Waarna ik de praktische gevolgen van hun verkeerde keuze demonstreerde. Waarna zij zich met het schaamrood op de wangen zo klein als mogelijk maakten. Waarna Caroline Gennez, die een kans rook om haar gezag als voorzitter te versterken, een preek afstak tegen roekeloos mailen en de consequenties voor de partij. Tot ik haar herinnerde aan het bestaan van ene Barteld Schutyser, een gewezen persoonlijke vriend van de voorzitter, van wie de ontluisterende mails ook al in de niet-bevriende pers terecht waren gekomen, vermoedelijk via het aanslaan van de foute toets. Freddy Willockx, van zijn kant, vroeg zich luidop af hoe hij had kunnen leven zonder kennis te hebben van het verschijnsel smiley.

In de namiddagsessie liet ik de cursisten volop oefenen met nep-berichten die ik samen met Brabançonne en onder het nuttigen van menig glas, de avond tevoren had opgesteld. Als u dus in de maandagkranten leest over een passionele relatie tussen Ingrid Lieten en Rik Torfs, dan is dat verzonnen; als u leest over een interne peiling die de SP.A nog 9 % van de stemmen geeft, dan is dat niet waar; als u leest over Johan Vande Lanotte die in het geheim lid zou zijn van de Stratego-groep van de N-VA, of over Louis Tobback die in Leuven de sharia wil invoeren, dan is dat als grap bedoeld.

‘Kameraden, ‘ besloot Carl Devos de vergadering, ‘ ‘t is niet al goud wat blinkt, het kan vriezen en ‘t kan dooien, de bal is rond en een match duurt 90 minuten, in de politiek is een maand een eeuwigheid en ge weet nooit hoe een haas een koe vangt.’
Waarna hij op een daverend applaus werd onthaald, zoals op zaterdag ook op deze site de gewoonte is.

Ik ben niet meer tot bij de koning geraakt. In het café van de parochiezaal van Sint-Jozef in Heide, waar ik nog een glas wilde gaan drinken, zat een lichtelijk beschonken en daardoor wat overmoedige Siegfried Bracke voor een publiek van zatte Vlaams-nationale tooghangers te onthullen dat hij in zijn jonge jaren nog de tekst voor de Vlaamse Leeuw had geschreven. Het ging erin als zoete koek. Wat u misschien verbaast maar mij niet. Diegenen die beweren dat er een ferme deuk is gekomen in de street credibility van het N-VA kamerlid, miskennen de Vlaamse ziel. Want het is zoals Randy Newman ooit zong in Rednecks: “ Now he may be a fool but he’s our fool.”