‘De Vlaamse culturele elite heeft de boodschap kennelijk nog altijd niet begrepen,’ zei Siegfried Bracke met een zorgelijke trek op het doorgroefde gelaat.
Mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere begint langsom meer op de brullende maar ongevaarlijke leeuw uit de films van MGM te lijken, maar ik hoedde mij ervoor deze waarneming met hem te delen.
Overigens was ik danig op mijn ongemak door de onaangekondigde komst van het N-VA-kamerlid; ik had maar amper de tijd gehad om mijn andere gast op de mansarde te verbergen. Maar daarover zo dadelijk meer.
‘Wat een prettige verrassing!’ had ik enthousiasme voor de komst van Bracke geveinsd.
‘Ik moest toch in Kalmthout zijn voor de kartelbesprekingen met CD&V,’ sprak Siegfried welgemutst, ‘ en ik zou uw schone gemeente niet durven te verlaten zonder een bezoek aan uw modeste villa.’
‘Waren het vruchtbare besprekingen?’ dorst ik te informeren, daar ik mij nog zeer goed herinnerde hoe het kartel, aangevoerd door onze rosse burgemeester, in 2006 bijna 60 procent van de stemmen had gehaald en dat een kiezer op drie een voorkeurstem voor de lijsttrekker had uitgebracht. Siegfried tuitte de sensuele lippen als teken dat hij door geheimhouding gebonden was. Misschien was hij hier alleen om twee dissidenten van het Vlaams Blok te recruteren, wie zal het zeggen.

‘Neem nu zo’n jonge gast als Milow,’ nam de nummer zeven in de N-VA-hiërarchie de draad van zijn redenering weer op, ‘ tussen haakjes, waarom iemand met een schone Vlaamse naam als Jonathan Vandenbroeck zich Milow moet noemen is mij een raadsel, het wil nog geeneens iets zeggen! Waar was ik nu gebleven? Ah ja, die Milow is populair bij ‘t jong volk, hij heeft schone liedjes al zijn ze in het Engels, maar om te laten zien dat hij op een blauwe maandag naar de universiteit is geweest, voelt hij zich geroepen om te zeggen dat onze leider nog niets heeft verwezenlijkt. Niet dat zijn publiek zich daarvoor interesseert, die willen hem alleen Hayo Technology horen kwelen en met hun aanstekers zwaaien. Maar als een populaire zanger zo wat onzin uitkraamt, komt dat in de serieuze gazetten en in de linkse boekskes. Dan is dat interessant, nietwaar.Ach, wat zit ik mij druk te maken, het heeft tenslotte geen enkel belang, het is de wil van de kiezer die telt.’
‘Maar het steekt wel, heb ik de indruk,’ kon ik niet nalaten het vuur wat op te poken.
‘Wat mij vooral stoort – of steekt, als ge het zo wilt noemen – is dat al die culturele criticasters nog altijd niet doorhebben dat de tijdsgeest veranderd is, dat er in ons midden een man is opgestaan die zegt wat hij denkt en denkt wat hij doet, een politicus gelijk er maar om de twintig jaar een opstaat. Een Heiland, kameraad Lowie, en ik wik mijn woorden! Het Vlaamse volk heeft eindelijk opnieuw een held waar het naar kan opkijken, die het kan adoreren, omdat hij grappig en ad rem en karakterieel principieel is, en omdat hij dik is en daar geen complexen over heeft. En in plaats van dat nieuwe idool te bezingen, gelijk de minstrelen vroeger de keizers en koningen bezongen, voelen Milow en Co – de subsidiesnoepertjes gelijk wij ze bij de N-VA noemen – zich geroepen om onze voorman te bezwadderen!’

Ik was wat ongerust omdat Siegfried zich zodanig opwond dat zijn gelaatskleur pimpelpaars werd en zijn adem begon te piepen, de symptomen van hyperventilatie. Ik hoopte maar dat hij bij bewustzijn zou blijven zodat ik geen kunstmatige beademing zou dienen toe te passen.

Mijn vrees bleek ongegrond. Oef.

‘Ik zeg niet dat het allemaal Miel Coolsen of Jef Burmen of Jef Elbersen moeten zijn, maar respect voor de onbetwiste leider is iets wat ik tot nog toe tevergeefs zoek in het repertoire van onze Vlaamse barden.
‘Zingt Jubilate voor De Wever,’ suggereerde ik.
‘Gij verstaat wat ik bedoel, kameraad Lowie, hebt ge echt geen goesting om voor ons partij te komen werken? Wij zouden samen geweldige dingen kunnen realiseren voor het Vlaamse volk.’
Waarna hij zich uit volle borst en in de juiste toonaard vergreep aan het godsdienstige lied Zingt Jubilate voor de Heer, dat onder meer wordt gezongen tijdens het sacrament van de doop:

Zingt Jubilate voor de De Wever, hemel en aarde, looft Bourgeois.
Heiligen, engelen, mens en dier, sterren en stenen, Jubilate!

Zingt Jubilate voor De Wever, offert de vogel Muyters uw adem.
Dat Hij uw hart met vuur geneest, wees Bracke indachtig, Jubilate!

‘Oewie was dat?’ vroeg prins Laurent bedeesd toen Siegfried Bracke eindelijk het pand had verlaten en nog steeds zingend voor de kerk uitgaat zijn middenklassewagen had gestart en naar zijn buitenverblijf in Mol was gereden.
Ik verkoos niet te antwoorden. De prins was door zijn vader de koning naar mij gestuurd omdat ik de roep heb gekregen ook voor de meest ingewikkelde problemen een eenvoudige oplossing te kunnen bedenken.
De twaalfde of dertiende in rij voor de troon zat inderdaad in vieze papieren, na zijn unauthorized journey to the Congo.
‘Had ik misschien Peter Verlinden moeten meenemen?’ had hij mij nog gevraagd, net voor ons gesprek door het onverwachte bezoek was onderbroken. Die vraag was hij intussen gelukkig vergeten.
‘Monseigneur,’ zei ik, ‘de oplossing voor uw probleem is poepsimpel.’
‘Poep Simpel,’ proefde de prins de hem onbekende uitdrukking op de tong.
‘De permanent ontslagnemende premier zal u al uw misstappen gaarne vergeven, de senaat zal u toejuichen, de krantencommentatoren zullen u roemen voor uw durf en uw inzicht.’
‘Oewat moet ik doen, mijnheer Van Dievel, zeg het mij, en vlug voor de laatste bus.’
‘Monseigneur, u bent naar Congo gereisd om er politiek asiel te vragen. Wat president Kabila u ruimhartig heeft verleend. Meer nog, hij heeft u de titel van onderkoning van Katanga verleend. Uw inkomen moet u evenwel zelf bij elkaar ritselen. Veelwijverij is toegelaten. Handen afhakken niet meer, helaas.’
‘Is dat echt waar?!’ kreet de prins verheugd.
Uit zijn woorden was niet op te maken op welk aspect van de oplossing de blijdschap van de prins sloeg.
‘Nog niet, maar ik zal het wel geregeld krijgen. Het is voor zowel België als voor Congo een win-win situatie, mijn gedacht.’