Groot was mijn verbazing toen een vreemdsoortig voertuig de rustige dreef opreed die voert naar de fraaie gietijzeren poort die op haar beurt toegang geeft tot mijn modeste villa in het modeldorp Kalmthout, tevens parel der Kempen. Mijn verbazing groeide nog toen het in vrolijke rastakleuren geschilderde voertuig ook een oorverdovend lawaai produceerde, afkomstig van luidsprekers op het dak. Doordat de wind niet goed zat herkende ik pas helemaal op het laatst, toen het voertuig al bijna tot stilstand was gekomen, de welluidende stem van Rik Torfs, kerkjurist en CD&V-senator, bekend van radio en televisie.

‘Vriend Louis,’ sprak een glunderende Torfs, wat denkt ge van mijn Biechtmobiel, is het geen juweeltje?’
Ik onderwierp het voertuig aan een nadere inspectie: het ging om een Volkswagenbusje waarop inderdaad in koeien van letters “RIKS BIECHTMOBIEL!” stond geschreven en in iets kleinere letters “Komt allen tot inkeer!”
‘Wacht even,’ zei Rik,’ ik zet het geluidsbandje aan, dan zult ge begrijpen dat het hier om een geniaal project gaat.’
Er weerklonk een liedje van Erik Van Neygen en Sanne.
‘Verkeerd knopje,’ zei Torfs niet het minst uit zijn lood geslagen, ‘ nu komt het.’

‘KIEZERS VAN DE N-VA, ZO BARMHARTIG ALS DE HERE JEZUS IS, IS OOK UW VROEGERE PARTIJ, DE MOEDER VAN ALLE PARTIJEN, DE CD&V, IN DEZE CONTREIEN NOG STEEDS BEKEND ALS CVP! GIJ KUNT UW MISSTAP GOEDMAKEN VIA HET SACRAMENT VAN DE BIECHT. MET EEN VERLICHT GEMOED ZULT GE DAARNA TOT DE UWEN GAAN EN ZEGGEN: IK DWAALDE, MAAR NU BEN IK NAAR DE KUDDE TERUGGEKEERD. RIK TORFS, BEKEND VAN RADIO EN TV, ZAL U MET PLEZIER EN GRATIS EN VOOR NIETS EN BOVENDIEN PENITENTIELOOS VERGEVING SCHENKEN!

Waarna ‘In the name of love’ van U2 uit de luidsprekers loeide.

Ik was sprakeloos.
‘Wel, wat denkt ge ervan?’ vroeg Rik Torfs, al wat minder zeker van zijn stuk.
‘Rik, ‘ opperde ik voorzichtig,’ gij zijt toch geen priester?’
‘Ach, vriend Louis,’ lachte Torfs hartelijk, ‘ denkt ge nu echt dat iemand in Vlaanderen het onderscheid kent tussen een priester, een kerkjurist, een godgeleerde of een CD&V-senator? Hoe dikwijls ik de biecht al niet gehoord heb, dat wilt ge niet weten. Een razend interessant sacrament, mijn gedacht, dat zwaar wordt onderschat en ondergewaardeerd.’
‘Denkt ge dat ge daarmee – en ik wees op de biechtmobiel – de afvallige kiezers terug naar de moederschoot kunt lokken?’
‘Vriend Louis, ik heb in uw schone gemeente op minder dan een uur niet minder dan twaalf N-VA-stemmers hun politieke zonden vergeven en henen passant ook absolutie gegeven voor overspel, drankmisbruik, vals spelen bij het kaarten en supporteren voor voetbalclub Nieuwmoer. Wilt ge het ook eens proberen?’
Ik bedankte vriendelijk voor het aanbod en terwijl ik dat zei viel mijn oog op de aanhangwagen ofte remorque achter het busje, waarop een affiche van vier op zes meter was aangebracht, dragende de tekst:

‘STEM BART DE WEVER VOOR NOG EENS 365 DAGEN POLITIEKE CRISIS!’

‘Ge moet ook eens aan de andere kant gaan kijken,’ gniffelde Rik Torfs.

‘MET DEZE RIK WORDT HET ANDERS!’ las ik naast een close van het hoofd van Rik Torfs, die op de foto had gekozen voor een eerder pervers lachje dat mij een dag eerder al bij een gewezen bisschop op VT4 was opgevallen.
Ik besloot mild te zijn voor de vondsten van mijn oude vriend.
‘Ge zijt er precies wel zeker van dat er vervroegde verkiezingen gaan komen.’
‘Zo zeker als dat Pasen op een zondag valt!’

Enfin, wat later zaten wij bij een glas bloedwijn van Zuster Godelieve in mijn bibliotheek te keuvelen over ditjes en datjes en wisjes en wasjes en weetjes uit de Wetstraat. Onvermijdelijk viel de naam van Siegfried Bracke, ons beider vriend.
‘Ik maak mij zorgen, Rik, ‘ vertrouwde ik mijn gast toe, ‘hij is de laatste tijd zichzelve niet meer en nu heeft hij zich daar in Gent in een wespennest gewaagd waaruit, vrees ik, geen elegante sortie mogelijk is.’
‘Ik deel uw vrees, vriend Louis, maar kunnen wij dan werkelijk niets doen om hem te helpen?’
‘Laten wij hem een kleine attentie bezorgen, als teken dat bloempjes verwelken en scheepjes vergaan, maar dat onze vriendschap blijft bestaan.’
‘Maar wat?’
‘Ik had aan dit gedacht,’ zeide ik, een stapeltje wit linnen tussen ons in plaatsend.
‘Maar dat zijn onderbroeken,’ stelde Rik niet zonder verbazing vast.
‘Inderdaad, Rik, onderbroeken, twaalf in getal. Van uitstekende kwaliteit, mag ik wel zeggen en bovendien van het bekende merk “Ribconfort“.
‘Een schoon cadeau, en zo discreet. Vriend Louis, ge stijgt alweer in mijn achting.’
‘Dank u Rik.’
‘Maar, als ik vragen mag, wat is de onderliggende boodschap?’
‘Rik, iemand die Ribconfort draagt, denkt twee keer na voor hij een flatus, een veest of een ordinaire scheet laat, want voor ge het weet zit ge met bruine remsporen.’