Groot was mijn verbazing toen ik, per velo terugkerende van de bakker, de verzamelde Belgische en Nederlandse hulpdiensten aantrof op wat ’s ochtends nog een perfect gesoigneerd gazon was geweest maar nu op een doorploegd bietenveld in de Westhoek geleek. Tevens stelde ik vast dat de fraaie gietijzeren poort van mijn modeste villa uit haar hengsels hing, wat vermoedelijk het werk was van de aanwezige bulldozer van het Belgische leger en niet van ongrijpbare rondtrekkende daderbendes. Ik slikte toen ik zag hoe enkele struise brandweerlieden de voordeur van mijn Kalmthoutse stulpje met een koevoet bewerkten en zich, eenmaal de toegang was verschaft, rechtstreeks naar mijn bibliotheek begaven, alwaar zij zich lieten vallen in mijn dure antieke Chesterfields en wijn uit de fles dronken. Ik trok een passerende brandweercommandant bij de mouw en vroeg hem wat dit alles te betekenen had. Zijn antwoord ging helaas verloren in het geraas van de Chinook-helicopter die boven mijn woonst hing en bij wijze van grap 10.000 liter bluswater over ons uitstortte.
Er ging mij een licht op toen ik zag hoe mijn geliefde en trouwe huisdier, de dobermann Brabançonne, temidden van het voormalige grasperk, met gulle hand koffie, soep en broodjes uitdeelde aan hulpverleners met door roet en rook pikzwart geworden gezichten. Hoe hij dodelijk vermoeide brandweerlieden de weg wees naar mijn hemelbed met satijnen lakens. Hoe hij knuffels & kusjes uitdeelde aan gouverneur Kathy Berx én aan minister Annemie Turtelboom, die elkaar met de ellebogen bewerkten voor het beste plaatsje onder zijn gespierde voorpoten. Brabançonne stak joviaal zijn duim naar mij op. En knipoogde vettig toen Berx haar rivale met een beenveeg onderuit haalde en vervolgens een trap in de ribben verkocht.
‘Dat is geweldig vriendelijk en gastvrij van u dat gij alle pompiers en soldaten en politiemannen en -vrouwen bij u thuis laat bekomen van de strijd tegen de brandende heide, Lowie.’
Het was de roodharige burgemeester van Kalmthout die het woord tot mij richtte.
‘Ik zal aan de gemeenteraad voorstellen om u tot ereburger van Kalmthout uit te roepen. En als ge wilt krijgt ge een verkiesbare plaats op onze kartellijst voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ge moogt gerust zijn: alle plaatsen op onze lijst zijn verkiesbare plaatsen.’
Ik antwoordde de burgemeester dat ik slechts mijn plicht deed en dat ik daarvoor geen enkele beloning wenste te ontvangen.
‘Dat is pech,’ zei de burgemeester, ‘want eigenlijk komen we N-VA’ers te kort.’
Ik maakte een einde aan het gesprek omdat ik aan de poort Rik Torfs ontwaarde, met wie ik een afspraak had over het verfijnen van het “Enerzijds-Anderzijds”-verhaal waarmee de sympathieke kerkjurist zijn partij uit het slop wil halen. Een weekje geleden was ik erin geslaagd om zowel wijlen Leo Tindemans als Eric Van Rompuy tegen hem op te stoken – een koud kunstje, onder ons gezegd en gezwegen – wat goed is voor de street credibility van mijn vriend Rik.
Een weinig later zaten wij op een houtblok in het tuinhuisje – de enige plek die niet door hulpverleners was ingenomen – brachten een toost op elkaar uit met aangelengde white spirit, de enige drinkbare vloeistof die ik ter plekke had aangetroffen.
‘Rik,’ zei ik, ‘ge zijt goed bezig. Maar ik denk dat ge de komende week wat oneliners moet rondstrooien om te tonen dat uw “Enerzijds-Anderzijds” formule ook op de grote, belangrijke thema’s en problemen van toepassing is.’
‘Lowie,’ sprak Rik Torfs, ‘ enerzijds ben ik u oneindig dankbaar, anderzijds weet ik niet hoe ik u ooit kan vergoeden voor uw kostbare goede raad.’
Ik fronste de wenkbrauwen bij deze cryptische mededeling.
‘Zit ge zo slecht bij kas Rik?’
‘Vriend Lowie, enerzijds spaar ik voor vervroegde verkiezingen, anderzijds hoop ik dat ze uitblijven.’
‘Bon,’ zei ik met iets van mistevredenheid in mijn stem, ‘Elio Di Rupo is formateur, wat is uw oneliner?’
Rik Torfs hoefde niet lang na te denken.
‘Enerzijds hoop ik uit de grond van mijn hart dat Elio di Rupo slaagt in zijn opdracht, anderzijds ben ik realist genoeg om met een mislukking rekening te houden.’
‘Hmm’, zei ik, niet slecht, maar ‘t kan toch beter. Is een regering zonder de N-VA mogelijk?’
Rik concentreerde zich, duwde met de vingertoppen tegen zijn grijzende slapen.
‘Enerzijds is een regering zonder de N-VA ondenkbaar, anderzijds heeft het land dringend behoefte aan een werkbare, krachtdadige en eendrachtige regering.’
‘Dat is al beter, Rik. Jean-Luc Dehaene krijgt Dexia niet uit het moeras getrokken.’
Rik Torfs haalde zijn schouders op. Een makkie, leek hij te willen zeggen.
‘Enerzijds heeft Dehaene geweldige verdiensten gehad als loodgieter, anderzijds is een bank geen verstopte WC.’
‘Enerzijds moet er loon naar werken zijn, anderzijds zijn sommige bonussen degoutant en aberrant.’
‘Enerzijds mag Dexia niet failliet gaan, anderzijds mogen de gemeenten niet het kind van de rekening worden.’
Ik maakte met een handgebaar duidelijk dat dit ruimschoots volstond. Jean-Luc zou content zijn.
‘De N-VA wil alle Franstalige beslissingen die onder de noemer Bruxelles-Wallonie zijn genomen aanvechten.’
Rik dacht even na.
‘Enerzijds valt er aan de taalgrens niet te tornen, anderzijds moet het kind een naam hebben.’
‘Vlaanderen mag volgens Kris Peeters niet opdraaien voor de Belgische tekorten. Let op Rik, het is een van the powers that be die het gezegd heeft.’
Rik grijnsde. Men kan de CD&V-senator allerlei gebreken aanwrijven, maar hij is niet bang aangelegd.
‘Enerzijds heeft Kris Peeters een punt, anderzijds wordt zijn pensioen alsnog uit de federale kas betaald.’
Ik floot bewonderend.
‘Rik, ik placeer u volgende week bij Lisbeth Imbo op de radio. Pas op, want ze is de laatste tijd nogal nijdig.’
Rik wilde net een gevat enerzijds-anderzijds antwoord geven, toen de burgemeester zonder kloppen het tuinhuisje binnen kwam gestormd.
‘We krijgen de brand niet onder controle!’ kreet hij met wanhoop in zijn blik, ‘als het niet gaat regenen moeten we heel Kalmthout evacueren!’
‘Geen paniek, vriend burgemeester,’ zei Rik, ‘ik heb als kerkjurist al voor heter vuren gestaan.’
Waarna hij zich van zijn kleding ontdeed, op zijn witte XL-onderbroek na, zijn gelaat en borstkast beschilderde met restjes verf die hij op de planken in het tuinhuisje aantrof, enige pluimen uit de kiekens hun gat trok en deze in zijn kapsel aanbracht, en vervolgens in het midden van het grasperk een houterige dans aanvatte, daarbij ritmisch begeleid door het doffe gebons van vuisten op brandweerhelmen.
En ziet. De blauwe hemel betrok, de wind ging liggen en toen Rik Torfs een ijzige kreet uitstootte en ter aarde neerstortte, barstten de wolken open en viel een weldadige regen in bakken naar beneden. En allen die aanwezig waren zullen er hun leven lang van getuigen: het is Rik Torfs die Kalmthout en de lokale kartellijst van de ondergang heeft gered!
Halleluja
vriend Lowie, ik zie de vernieuwing van de enerzijds anderzijds spreuk niet in.. is dit niet een update van het aloude ‘ik zeg geen ja, ik zeg geen nee, ik zeg CD&V?
ps: elke week weer genieten van uw blog!!
Lowie, enerzijds een goed interview met een wit konijn, anderzijds best opgediend met pruimen.Als het al te pruimen is
Zorg er zeker voor dat dit wit konijn niet op de weergaloze hei terecht komt – je weet hoe snel zo’n populatie kan uitdeinen- :paars met witte stippen ! Grijp in, Lowie.
ik voorspel deze keer geen 45 reacties, immers :
zo’n professor tsjeef
brengt altijd enerzijds peis
en anderzijds vree
Na een Luikse salade met gebraden duif en een stuk of wat Oostmalles zakte ik gisteren op de zetel in slaap en stond op de gebrandschatte heide.
Waar Joëlle voor mij opdoemde – met haar schutkleur tegen de verkoolde achtergrond had ik haar niet zien komen. Ik stelde haar gerust dat ik, ramptoerist, geen bijstand hoefde maar kreeg toch een bonneke voor 1 consumatie in ‘t Dorstige Paard.
Tevergeefs zocht ik naar de afspanning, vergezeld van een groepje uitgebluste eekhoorns en een winterkoninkje (Troglodytes troglodytes) met een burnout, terwijl in de verte Gagudju stamleden al een nieuw brandje stichtten.
Ik werd bedroefd wakker en ging in de keuken mijn droge bakkes onder de stromende kraan steken. Gewoon water is soms het lekkerste wat er is.
Enerzijds is het goed dat u terug Nederlands schrijft.
Anderzijds spijtig van de twee oneliners.
Die noch Nederlands, noch Engels blijken te zijn …
Op de oorzaak van de brand komen we best niet meer terug. Maar mocht u onverhoopt alsnog onder verdenking komen te staan, reken dan op Brabançonne. Die kan goed genoeg met de teefjes overweg om eventuele brandhaarddetectiehonden op dezelfde wijze om zijn poot te winden als hij met Berx en Turtelboom heeft gedaan. Zelf hoeft u dan slechts elke betrokkenheid stellig en consequent te ontkennen, zoals u het indertijd geleerd heeft toen u één van de even hoog aangeschreven als drukbezochte masterclasses in mediatraining van uw toenmalige hiërarchische meerdere S.B. mocht bijwonen.
Beste Louis,
Het doet me deugd te horen dat uw villa min of meer ongehavend uit de brand is geraakt. Al heel de week
heb ik constant aan u zitten denken en elke avond voor u gebeden. Blijkbaar met resultaat.
De factuur van de OLV-kaarsjes stuur ik alvast op.
Blijkbaar solliciteert Dhr Torfs nu al voor een plaatsje tussen de heiligen der (verbrande) aarde.
Verder is het bij de CD&V burgemeesters allemaal peis en vree, want de aandelen van dexia zijn na de opschorting en de daarop volgende mededeling van zijne hoogheid ‘Dehaene’ de hoogte in geschoten.
Ook zijn de dierenvrienden bij mij langs geweest om een onderzoek naar het pyromaan gedrag van dobermanns ??
Maar ik wil u wel erop wijzen dat u nog niet op u lauweren mag rusten…Trouwens wie zijn (engels) gat verbrand moet op de blaren zitten.
Geachte meneer Van Dievel, enerzijds zwijgplichtig en anderzijds doordrongen van uw te vrijwaren reputatie in deze zaak en van een zespak Cara, zou ik nog het volgende tot u willen richten.
Dat onderzoekers wiens naam ik niet zal openbaren, na ontdekking van een onverklaarbaar afgeweken Grieks vuur-granaat van de Mortierbrigade van belendend militair domein Klein Schietveld, nogmaals het dossier De Crem voor zich hebben liggen. Nogmaals.
Ik, ik vind het alvast geen wonder meer dat meneer Torfs daar aankwam zoals u schreef en dit mirakel van deze goede man, dat was welaan een bezwering. En tegen wie of wat : tegen het werk van Pieter de poltergeist natuurlijk! Dat is geweten en gezwegen binnen zekere echelons van de partij. Waarvoor is hij daar anders.
(Ben zo terug, even een lopende zaak)
Ik wou iedereen hier nog meegeven, het is daar niet pluis op de heide. Cave canem.
Vaarwel.
te mooi om waar te zijn
iets aan de oren, iets aan de stembanden
niets in de handen, niets in de mouwen
Aardappelgeschil in Wettereren.
Ned Ludd was Groen!
Ik kom zonet uit welingelichte bron te vernemen dat bdw nog snel snel een gastric bypass wil laten uitvoeren
nadat edr plots knobbels op zijn stembanden ontdekt
volgens mij zal de 4,5% groei van de gezondheidsuitgaven wel degelijk teruggeschroefd worden
zeg niet dat u niet verwittigd was
Wat horen wij nu Louis, je bent gevraagd om de kinderzender te leiden ? Enerzijds een warme proficiat voor de flinke CEO bonus, anderzijds waarschuwen wij toch voor enige voorzichtigheid. Bijvoorbeeld om ketnet-nieuws volledig in handen te geven van een doberman. Het scenario van de fictiereeks “Siegfried, Ingrid en Geert in Bokrijk en 100 andere erfgoedgebieden” lijkt mij ook nog niet helemaal op punt. En wat Torfs en de religieuze duidingsprogramma betreft, tja …
Kunnen we geen patatten op die heide zaaien?
This is not my husband Luc writing, it is me, his wife Veronika Zemblanová since 2003. This is testimony of satisfaction.
Last monday my husband had not come home from stamcafé to watch his favorite show Terzanike. He had been thrown out of the staminee after lighting a ciggy pretending it was too dry for fag outdoors. Outside they could hear him protest and riot until suddenly he went up in smoke while the pustá started burning.
The police ended investigations at the chip shop where he used to stop by for a pipi and a takeaway. Police here are very nice but go home early, in Czech Republic they are opposite.
After discovery this blog I contacted the professor, who came quick.
We found a potato upstairs in the chamber. Biotech, mister Torfs suspected. On the one hand, mister Torfs was afraid my darling got involved with “a dark organization that is agressively prospecting for areas to grow genetically improved ammunition for spud guns”.
On the other hand, in recent phone talk not intented for my little ears, I had caught my hubby whispering “Tie a yellow ribbon round the old oak tree”. Code language, according to mister Torfs. As I recalled my hero once told me he is sleeping secret agent, possibly his unit was waking up.
Professor Rik dropped by daily to give me a straw to hold on to and drink Becherovka.
In the meantime many useful informations like for instance, distrust cucumber door sellers, were gathered and translated to English by mister Lou Van Devil, and delivered to me by his dobby. I do understand and talk Flemish but only in Grobbendonk.
Tonight voice mail came in at last: “Tie a yellow ribbon round your neck for me, go and hang yourself from the highest tree”, sung to me by hubby who had been watching mister Torfs’ actions from a distance. I am so relieved he is alive and jealous and over his songwriter’s block. Which may not have been without Rik, a true tovenaar and Lou, a comrade to keep warm. Visit us sometimes to eat my goulash! Dobby can come too!
I will conclude – someone is at the front door – attesting that VDC offers best consultancy with flexible payment options and I advise it to everyone.
Dikke kussen,
Veronika x x x
P.S. Luc will now be quiet for long time.
@Edward Bernays : ingedommeld tijdens de lessen gewijde geschiedenis ?
De meeste aardappelboeren planten patatten…