‘Voelt gij u ook bedreigd, Lowie, en overweegt gij VDC naar veiliger oorden te verhuizen?’ informeerde Luckas Vander Taelen aan de telefoon, ‘dat zou mij namelijk goed uitkomen.’
‘Van Dievel Consulting is in de vredige gemeente Kalmthout gevestigd, waarde vertegenwoordiger van het Vlaamse volk, niet in Sint-Jans Molenbeek,’ wierp ik op, ‘de straatcriminaliteit staat hier op een laag pitje.’
‘Ha!’ klonk het schamper aan de andere kant van de lijn, ‘ maar wat niet is kan nog komen!’
‘Overdrijft ge nu niet, patron?’ zuchtte mijn geliefde dobermann Brabançonne toen ik een dag later voor het eerst naar de bakker was gefietst in het gezelschap van een kleerkast van Securitas.
´Brabançonne, ik voelde mij kweetniethoebedreigd op straat, ge kunt niet geloven hoeveel ongure types er in Kalmthout rondlopen, en die kijken u allemaal zo misdadig aan! Ik was blij dat den Johnny hier -en ik gaf een speelse por in de massieve ribbenkast van mijn lijfwacht – bij mij was om mij te beschermen.’
‘Het zit allemaal in uw hoofd, patron,’ schudde Brabançonne meewarig het hoofd.
‘Zorgt gij eerst maar voor de reparatie van de imagoschade die ge VDC hebt aangedaan,’ diende ik hem van repliek.

Mijn dobermann boog deemoedig het hoofd. Het was namelijk zijn schuld dat Van Dievel Consulting op de Blanc Bleu Belge-lijst van Adecco was gesukkeld, door buiten mijn weten om aan te dringen op het sturen van blonde Golden Retriever-teefjes voor tijdelijke vacatures. Stonden wij daar schoon, in de gazet, tussen Benetton en de Delhaize. De Standaard had er zelfs nog een schepje bovenop gedaan, uit jaloezie op het succes van Van Dievel Consulting, vermoed ik.

VDC: ZO MOOI, ZO BLOND EN ZO HYPOCRIET, stond er in koeien van letters op de voorpagina.
Ik belde meteen naar Tom Naegels, de nieuwbakken ombudsman.
‘Och Lowie,’ wimpelde hij mijn deontologische bezwaren af, ‘ kunt ge nu ook al niet meer lachen met een onschuldige woordspeling. Vertel liever eens hoe het op uw feestje was, waarop ik niet was uitgenodigd. Is het waar dat Peter Vandermeersch daar in een confituurbad heeft gezeten met piep en met piep? Het staat al op De Standaard Online hoor. Maar het kan nooit kwaad om het eens te checken.’

Maar ik dwaal af. Ik wilde u enkel kond doen van het werkbezoek van Kris Peeters aan mijn modeste villa.
‘Lowie, ik zit met een probleem. Ik moet liegen in het Vlaams parlement en ik doe dat niet graag.’
‘Over een coalitiewissel?’ gokte ik.
‘Ik ben blij dat ge zo rap van begrip zijt, Lowie.’
‘Wilt u dan niet liever met de liberalen regeren, heer Peeters? Het moet toch verleidelijk zijn om Ingrid Lieten, Freya Van den Bossche en Pascal Smet in te kunnen ruilen voor liberale lichtgewichten?’
Kris Peeters keek mij aan met zijn typische olijke Kris Peeters-grijns.
‘Ge denkt toch niet dat ik dat luidop ga zeggen, Lowie?’
‘Laat mij raden,’ gooide ik het over een andere boeg, ‘Wouter Beke zet u onder druk om de mogelijkheid van een coalitiewissel open te laten.’
‘k Laat mij door niemand onder druk zetten, Lowie, maar ik antwoord niet met ja of nee.’
‘Als smeermiddel voor de federale coalitievorming.’
‘Ik weet echt niet wat ge bedoelt.’
Weer die Kris Peeters-grijns.
‘Uw voorzitter hoopt dat de N-VA inschikkelijker zal zijn als ook Vlaanderen centrumrechts wordt bestuurd.’
‘Mijn voorzitter is een optimist, dat is bekend.’
‘Maar het zou kunnen dat het er uiteindelijk toch van komt, van een coalitiewissel bedoel ik.’
‘Niet in de nabije toekomst:’
‘Wat is nabije toekomst?’
‘Niet binnen de week.’
‘En dus wilt u in het Vlaams parlement de geruchten tegenspreken zonder het achterste van uw tong te laten zien?’
‘Zoiets.’
‘Read my lips.’
‘Pardon?’
‘U moet op de tribune stellig verklaren: “Read my lips, er komt geen coalitiewissel.” Dat is voor iedereen duidelijk.’
‘Ik begrijp er niets van, Lowie.’
‘Heer Peeters, die schone Engelse uitdrukking is al zo dikwijls gebruikt, vooral door Amerikaanse presidenten, om flagrante leugens te debiteren, dat iedereen weet dat het een codewoord is dat “geloof vooral niet wat ik zeg” betekent.’
‘Gij hebt toch altijd van die goeie ideeën, Lowie.’
‘Wel goed oefenen, heer Peeters, want het is een instinker.’
Bij de vierde read my lips struikelde de Vlaamse minister-president al over zijn tong.
‘Gij kleine smeerlap,’ sprak hij mij liefdevol toe.
‘A propos, heer Peeters,’ informeerde ik bij het afscheid kwansuis, ‘weten de SP.A-ministers dat u ze gaat dumpen?’
‘Lowie,’ zuchtte de Vlaamse numero uno, ‘die zitten gelijk konijnen naar een lichtbak te kijken.’

ps: De Wever en Dedecker samen? Vertel mij iets nieuws...