‘Nee, waarde heer, ik kan voor u geen minnares regelen, enfin, toch zo snel niet, en ik kan in uw plaats ook geen pikante sms’jes sturen! Misschien kunt u zich laten opvallen met interessant wetgevend werk.’
Ik had aan de telefoon al wel een goed half dozijn luie politici uit meerderheid en oppositie (welke meerderheid? welke oppositie?) afgewimpeld – zeer tot hun ongenoegen overigens – toen er alweer een oproep binnenkwam. Van een vrouw deze keer.
‘Hallo, Van Dievel?’
‘Nee mevrouw,’ meende ik haar de pas te kunnen afsnijden, ‘ ik ben niet geïnteresseerd in uw seksueel getinte sms-verkeer en ik heb ook geen werk voor u, probeert u het eens bij de Dag Allemaal.’
‘Van Dievel, ge spreekt met Sandra De Preter,’ sprak de topvrouw van de openbare omroep mij op afgemeten toon toe, ‘ wat wij ons hier afvragen: zijt ge nog van plan om bij ons te komen werken? Volgens de gegevens van de personeelsdienst staat ge 3.750 uren in het rood. Dat zijn honderd weken, Van Dievel, dat is twee jaar dat gij thuis enkel en alleen met uw bijverdienste bezig zijt.’
‘Maar mevrouw De Pr…’
‘En kom niet af met de smoes dat ge toch ter beschikking zijt geweest van de VRT. Of denkt ge dat de Raad van State zich twee keer aan dezelfde steen zal stoten?’
‘Ik ben tenminste in gedachten trouw geweest aan de openbare omroep,’ mompelde ik verongelijkt.
‘Daar zijn we hier vet mee, met uw trouw! ‘ sneerde Sandra De Preter, ‘ maar ondertussen raken de snoepautomaten in het omroepgebouw niet bijgevuld.’
Ik zweeg om mijn cryptische boodschap te laten doordringen.
‘Wat bedoelt ge eigenlijk Van Dievel? Kent gij dan collega’s die niet trouw zijn aan de openbare omroep?’ informeerde Sandra De Preter achterdochtig.

Maar ik had al te veel gezegd.

‘Vandaag heb ik nog een afspraak met Bart De Wever,’ gooide ik het haastig over een andere boeg, ‘ maar ik zal morgen op post zijn aan de Reyerslaan. Is mijn groene stoffrak uit de was?’
De naam De Wever weegt zwaarder dan een dik jaar geleden, is mijn stille indruk, maar ik kan me vergissen. Feit is dat de bazin van de VRT niet verder aandrong.

Het was een leugentje om bestwil geweest. Ik had in mijn modeste Kalmthoutse villa geen afspraak met De Wever maar met mijn voormalige hiërarchische meerdere, volksvertegenwoordiger Siegfried Bracke, zevende of achtste in rij bij de N-VA, kandidaat-burgemeester in Gent. En met Rik Torfs, naar eigen zeggen derde (na Wouter en Inge) in de pikorde van de CD&V, kandidaat-burgemeester in Heist op-den-Berg. Over de netelige kwestie der lokale kartels.

‘Vriend Rik,’ ving ik met een licht verwijt ons gesprek aan, ‘de lijn van uw partij getuigt niet van grote moed. De lokale afdelingen moeten hun plan maar trekken, omdat CD&V nationaal de knoop niet door durft te hakken, daar komt het op neer.’
‘Wat moeten wij anders doen, Lowie? Wij zijn niet in een positie om roekeloze initiatieven te nemen.’
‘Ge blijft de N-VA achterna lopen, tot groot plezier van die partij, trouwens.’
‘Op lokaal vlak is er haast geen verschil tussen de N-VA en mijn CD&V, en ze werken goed samen.’
‘Ge vergist u, Rik,’ vervolgde ik mijn redenering, ‘ ge hebt een parasiet aan de bast van uw christendemocratische boom geduld en nu is het beest groter geworden dan gijzelf. Daarbij: lokale kartels zijn grijze muizen, leveren een soort Gemeentebelangen op, met voor elk wat wils, plus gemeentelijke subsidies voor 11 juli-vieringen. Terwijl CD&V juist in de gemeenten aan haar wederopstanding zou kunnen beginnen. Het is overigens haar enige kans, als ge het mij vraagt. Op voorwaarde dat ze zich met een duidelijk profiel presenteert. Maar dat vergt moed, natuurlijk.’
‘Naar dat profiel zullen ze lang kunnen zoeken, ‘ kwam Siegfried Bracke onverwacht giftig uit de hoek.
Ik trok mijn wenkbrauwen op.
‘En wie bang is krijgt ook slaag, Rik’ deed Siegfried Bracke er nog een schepje bovenop.
‘Spreek voor uw eigen,’ antwoordde Rik Torfs op voor hem ongewoon nuffige toon.
Ik heb de indruk dat de jarenlange vriendschap tussen die twee wat aan het slijten is. Wat twaalf maanden politieke crisis al niet kan aanrichten.
‘Uw partij is dan weer overmoedig, vriend Siegfried. Lokale afdelingen uitbouwen, allemaal goed en wel, maar dat speelt ge niet klaar op een jaar.’
‘We moeten het ijzer smeden wijl het heet is,’ zei Siegfried op vastberaden toon.
‘Ge moet wel,’ deelde Rik op zijn beurt een pikuur uit, ‘een vooraanstaand politicoloog zegt in de Knack dat partijen als de N-VA maar een levensduur van vijf à tien jaar hebben.’
‘Dat zullen we nog wel zien, goede man.’
‘Feit is, vriend Siegfried,’ zei ik dan weer, ‘dat uw N-VA wil lopen nog voor ze behoorlijk kan stappen. Herinnert ge u nog de miserie met Kim Geybels, uw kortgebroekte senatrice? In de gemeenten dreigt precies hetzelfde gevaar: om toch maar volledige lijsten te kunnen indienen, zult ge niet zo nauw kijken en allerlei euh politiek onrijpe figuren op uw lijsten moeten toelaten.’
‘En querulanten en mistevredenen,’ voegde Torfs eraan toe, ‘ overlopers van het Belang en van Lijst Dedecker. De hele politieke vuilbak van Vlaanderen zal zich bij u aanmelden.’
‘Dat is de prijs die we willen betalen,’ sprak Siegfried Bracke resoluut, onderwijl toch enigszins zenuwachtig aan zijn snor draaiende, een tic nerveux die hij bij de VRT nog niet had.
‘Ex-Oostfronters en negationisten, zwakbegaafden en verdwaalden, bloed & bodem-fetisjisten en ringbaarden, Haider-fans en bewonderaars van Le Pen, …’
‘Hela seg Rik, let op uw woorden. Ge lijkt Maingain wel, den baarlijken duivel van het FDF!’
‘Vrijheid van meningsuiting, waarde Siegfried, vrijheid van meningsuiting. Stap maar naar de rechter als ge wilt, ik word toch vrijgesproken.’
‘Vrienden, vrienden, alstublieft…’ probeerde ik de gemoederen te bedaren.
‘Daarbij,’ liet Rik Torfs zich niet muilkorven, ‘die Maingain doet uw partij een groot plezier. De street credibility van uw voorzitter krijgt een extra-boost en de formatieopdracht van Di Rupo wordt gesaboteerd, wat wilt ge nog meer, eigenlijk feitelijk?’

Zo had Siegfried Bracke het nog niet bekeken.
‘Dju Rik, ge hebt gelijk, ’sprak hij na enige ogenblikken.

Dat is dikwijls zo met Siegfried, dat hij het zo nog niet bekeken had.

Want als u mij vraagt wie de diepste denker van de twee is, dan is er maar een keuze mogelijk.
Maar als u mij zou vragen wie van beiden het snelst van gedacht kan veranderen – wat ook een gave is – dan is er evenmin twijfel.