‘Mijnheer Van Dievel, ik voel mij door u in de steek gelaten.’
Wijl de vorst dit zeide, viel zijn nobele gelaat in een droevige plooi.
Ik boog deemoedig het hoofd.
‘U bent niet de enige die mij heeft laten vallen, mijnheer Van Dievel, maar uw desertie, zal ik maar zeggen, heeft mij het meest pijn gedaan. U was als een zoon voor mij.’
Het schaamrood stond mij inmiddels op de wangen.
‘Sire,’ stamelde ik, ‘ik was verblind door geldgewin.’
Inderdaad. Nog nooit liepen de zaken van Van Dievel Consulting zo gesmeerd. Wat mij betreft mag de politieke crisis nog een hele tijd blijven aanslepen. Maar ik hoedde mij ervoor dit luidop uit te spreken.
‘Hoeveel zomers na elkaar hebt u mij trouw gediend: drie? En nu: niet eens een ansichtkaart uit Kalmthout, mijnheer Van Dievel. Zelfs uw trouwe dobermann heeft niet naar de koninklijke teefjes omgekeken.’

Door spijt en wroeging overmand, viel ik op mijn knieën.
‘U moet nu ook niet overdrijven, mijnheer Van Dievel, de enige van wie ik een knieval verwacht is van mijn jongste zeun.’
Toch had de vorst verdacht veel tijd nodig om zijn neus te snuiten en zijn geborduurde zakdoek op te vouwen.
‘Hoe kan ik het goedmaken, majesteit?’ bad ik hem.
‘U kunt mij misschien helpen met mijn toespraak voor de nationale feestdag.’
‘Is die dan nog niet klaar, sire?’
‘Toch wel, toch wel,’ sprak het staatshoofd op luchtige toon, ‘geschreven door van Ypersele de Spirou en goedgekeurd door Yves Leterme, maar ik denk er nog niet aan om die voor de televisie voor te lezen. Hier zie!’

Tot mijn niet geringe verbazing stopte de koning mij enige vellen papier in handen.
‘Lees maar, u moet niet bang zijn.’

Ik las over ‘moeilijke tijden’, ‘financiële crisis’, ’samenhorigheid’, ‘ samenwerking in ’s lands belang’, ‘bereidheid tot dialoog’, enfin, het ene cliché volgde op het andere.
‘Maar wat wil u dan wél gezegd hebben, sire?’ peilde ik behoedzaam.
‘Dat het mijn koninklijke voeten uithangt, mijnheer Van Dievel.’
‘Met zoveel woorden, majesteit?’
‘Mmmmm,’ zei de vorst, ‘ik zou er toch niet te veel doekjes om willen winden.’

‘Zal ik een 21 juli- gedicht schrijven, sire?’ opperde ik, ‘zoals twee jaar geleden?’
‘Oh ja!’ kreet de koning, ‘toen hebben we ze nogal doen schrikken hé!’

Ik trok mij in een hoekje van de troonzaal terug met pen en papier. Intussen stond de cameraploeg van de VRT ongeduldig op haar horloge te kijken. Ambtenaren…
Een lakei bracht mij een kop chocolademelk, wat heilzaam bleek voor mijn inspiratie.

‘Kijk, majesteit,’ zei ik na een kwartier, ‘ik heb al een kladversie klaar.’
‘Lees maar voor, mijnheer Van Dievel, ik heb mijn bril thuis laten liggen.’

Ik maakt een kleine buiging naar zijne majesteit en naar de cameraploeg en stak van wal:

GEDICHT VOOR 21 JULI

Oh Belgen uit noord en uit zuid:
het hangt hier mijn voeten uit!

Zijne majesteit, twee lakeien, een majoor domus, een gezelschapsheer en een vleugeladjudant barstten in een wild applaus uit. Was het daardoor dat ik niet in de smiezen had dat de VRT-ploeg bliksemsnel haar materiaal bijeenraapte en naar de uitgang holde.
‘Merci, Lowie!’ riep de regisseur nog over zijn schouder, ‘het staat er goed op, ge hebt onze timing gered!’