‘Kop op, collega,’ sprak ik met mijn professionele troostende stem, ‘zoveel talent kan niet onopgemerkt blijven; dat telefoontje van VT4 of VTM komt er zeker en vast nog. Allez, tot in den draai!’
Ik legde de hoorn van de telefoon in de haak en zuchtte diep. Dat was nu al de zesde journalist van de VRT-nieuwsdienst die zich afvroeg en zich tegenover mij bekloeg waarom hij nog niet door de concurrentie gebeld was en die andere (minderbegaafde) wél.

‘Losers,’ mompelde ik en probeerde mij opnieuw op mijn eigenlijke werk te concentreren, het aanleggen van een corridor tussen Brussel en de middenkust. Ik was al via Vilvoorde, Londerzeel en Baasrode tot in Dendermonde geraakt. Dat is een omweg, ik weet het, maar niet alle gemeentebesturen zijn even vaderlandslievend aangelegd als dat van Aalst/Alost bijvoorbeeld, waar de veronderstelde burgemeester een vuurtoren wil laten bouwen als baken voor de verdwaalde Brusselaar en er zich persoonlijk voor wil inzetten dat deze toren bij toerbeurt en per twee wordt bemand.

Opnieuw rinkelde te telefoon. Ik keek uitdrukkelijk naar Brabançonne, mijn geliefde dobermann, om duidelijk te maken dat het zijn toer was op te nemen. Zichtbaar dik tegen zijn zin legde hij zijn lijfblad Teefjes (met de Yorkshire Terriër van Kristien Hemmerechts in een pikante pose op de cover, nvdr) opzij en sprak:
‘Met Van Dievel Consulting, Brabançonne speaking.’
Ongeïnteresseerd en met de hoorn op ongeveer een halve meter van zijn ongeknipte oren verwijderd luisterde mijn huisvriend van zuiver ras naar wat de oproeper hem te vertellen had.
‘Patron, ´t is voor u,’ coupeerde hij na een kleine minuut wie er ook aan de lijn hing.
Driftig gebaarde ik dat ik geen tijd en geen zin had om aan de lijn te komen.
‘Ja maar , het is zwzwzwzwzwzw, fluisterde Brabançonne met een poot op de hoorn.
Moeizaam en met krakende gewrichten kwam ik uit mijn bureaustoel overeind en reikte naar de telefoon.

‘Goede avond, collega, wat een genoegen,’ veinsde ik hartelijkheid, ‘ wat kan ik voor u betekenen?’
Mijn gezicht versomberde tijdens het luisteren. Alweer iemand die bij de concurrentie wilde gaan werken. Als dat zo voortgaat, dacht ik, zit ik straks nog alleen met Jan Huys van de nachtradio op de nieuwsredactie.
´Zal ik u het privénummer van Wouterke geven, collega?’ probeerde ik mij er zo elegant mogelijk vanaf te maken, ‘ge kunt dat beter als grote mensen onder elkaar bespreken.’
Ik had het verkeerd begrepen.
‘Ah, ge wilt graag bij de VRT blijven, maar ge hebt een mail of een gemiste oproep van Wouterke of van Christian nodig om indruk te maken?’
Opnieuw had ik het verkeerd begrepen.
‘Ah, ja, nu begrijp ik u, de lijn is niet al te best. Ge wilt geen indruk maken, ge wilt opslag vragen.’
Andermaal had ik het mis.
‘Dat is te cru uitgedrukt, zegt ge.’
Mijn correspondent begon me danig op de zenuwen te werken.
‘Maar collega, wat wilt ge eigenlijk?’
Brabançonne kon nog net de bureaustoel onder mijn achterste rijden of ik zou ter aarde zijn neergestort, overgeleverd aan hevige zenuwpijnen;
‘Gij wilt dus dat ik u aanprijs als nieuwe hoofdredacteur?! Maar collega toch, een aanbeveling van mij zou eerder in uw nadeel dan in uw voordeel spelen. Ik verkoop toch enkel gebakken lucht!!!! En wilt ge me nu excuseren want ik heb klanten aan de deur.’

Dat was niet eens gelogen. Van aan de poort kwam een delegatie van de N-VA wijdbeens naar mijn modeste villa gewaggeld. U moet weten dat de N-VA mij betaalt om allerlei wilde plannen in het oor van Olivier Maingain te fluisteren: de corridor naar de Vlaamse kust, de uitbreiding van Brussel tot in Tienen, Waarloos en Geraardsbergen, faciliteiten in Kontich, Lier en Boom, het voorstel om de Vlaamse inwoners van de Rand ieder jaar opnieuw hun officiële documenten in het Nederlands te laten aanvragen, de voogdij over de balsturige burgemeesters aan het vredegerecht van Virton toe te vertrouwen, dat soort spielereien. En als ze dan vrezen dat de regeringsonderhandelingen enigszins in de goede richting gaan, moet ik Maingain aanmoedigen om er een lap op te geven, zoals ze dat in het Frans zeggen. Want zoals de kernramp van Fukushima in de kaart van de MR heeft gespeeld, wacht, nee, zo was het niet.

‘Vlaamse kameraden,’ sprak ik de lacherige delegatie vrolijk toe, ‘ waarom loopt gij zo raar en wijdbeens?’
‘Allez Van Dievel!’ bulderde Jan Jambon, ‘dat gij dat niet direct snapt!’
‘Wij lopen vandaag zonder onderbroek!’ kletste Siegfried Bracke zich op de dijen, ‘op vraag van Gaia.’
‘Wij laten ze hangen, verstaat ge Van Dievel?’ schaterde Bart De Wever.
‘Niet dat wij solidair zijn met de biggetjes die zonder verdoving worden gecastreerd, van ze leven niet!’ piepte Jan Peumans.
‘Wij hebben medelijden met de onderhandelaars van CD&V,’ schalde Ben Weyts, ‘omdat die met hun pietje in de klauwen van Di Rupo zitten!’
‘En van madame Non!’ gierde Theo Francken.

Ik lachte uit beleefdheid een beetje mee, al vroeg ik me wel af waarom ook Liesbeth Homans met zo’n vreemde waggelgang liep.