‘Cher Louis,’ zei Elio Di Rupo met een stem die wanhoop verried, ‘ que faire?’
Wij – de formateur, Wouter Beke en ikzelve – zaten in de darkroom van de Wetstraat neerslachtig te wezen. Wij zagen geen licht meer aan het einde van de tunnel. Buiten ging het leven zijn gewone gangetje. Deurwaarders van de Wereldbank waren de inboedel van de NV België aan het opmeten. Mensen stonden in de rij voor de soepbedeling. Op straathoeken werd in oude Belgische franken gedeald. In het Warandepark, speelde de Ketnetband Vlaams-Nationale deuntjes. En dansten Jan Jambon en Olvier Maingain samen een polka.

‘Elio,’ verbrak Wouter Beke de stilte, ‘zelfs in het pikkedonker kan ik zien dat ge naar mij kijkt om toegevingen te doen. Dream on, baby. Zelfs hier voel ik de hete adem van Bart De Wever in mijn nek.’
‘C’est pas vrai,’ mompelde Di Rupo, maar overtuigend klonk het niet.
Weer viel er een stilte. Opnieuw drongen na een poosje straatgeluiden tot ons door. Rik Torfs die staande op een zeepkist het einde van de wereld profeteerde, vrouwe Justitia die door haar eigen rechters achterna werd gezeten, dat soort kleinigheden.
‘Lowie,’ sprak Wouter Beke mij tenslotte een tikje verwijtend toe, ‘ wij hebben u niet uitgenodigd voor de gezelligheid – hoewel ik mij met u erbij wat veiliger voel – maar om oplossingen te bedenken.’

De laatste kans

‘Goed,’ zeide ik na enig koortsachtig nadenken, ‘ ik neem mijn verantwoordelijkheid. Elio, stuur een sombere mededeling de wereld in. Zeg dat alles compleet vast zit, zeg dat sommigen -zonder in detail te treden- met de toekomst van het land en de burgers spelen, zeg dat er nog één overleg van de laatste kans komt, en roep de koning terug uit zijn congé.’
‘Pas si vite,’ mopperde Di Rupo, ‘ ik kan in het donker zo rap niet schrijven.’
‘Maar Lowie toch,’ zuchtte Beke, ‘ dat soort versleten truken werkt toch niet meer.’
‘Laat mij maar doen,’ verzekerde ik hem.
‘Bon, où est la sortie?’
Struikelend en met tastende handen zocht formateur Di Rupo de buitenwereld op, Wouter Beke met kippenvel achterlatend. Zelf zijn wij nogal soepel in die dingen.

Unique and final offer

‘Wouter,’ zei ik wijl ik naar het goede oor van de nog na rillende CD&V-voorzitter zocht, ‘ wat gij seffens als unique and final Vlaams offer aan de Franstaligen moet voorstellen is een overdwarse splitsing van het arrondissement Brussel-Hallle-Vilvoorde.’
‘Waar slaat dat in hemelsnaam op?!’
‘Nergens, ik kan het u verzekeren.’
‘Ik ga mij niet belachelijk maken.’
‘Ge zult integendeel geprezen worden als zijnde een groot staatsman, vertrouw op mij.’
‘Volgens mij staat het woord overdwars niet eens in het woordenboek, allez, toch niet in de Verschueren Frans-Nederlands.’
‘Juist daarom.’
‘Bon, we hebben toch niets te verliezen behalve de kiesdrempel.’
‘Ik zal wel vertalen.’

Dat is mijn knie, Alexander

De formateur kwam opnieuw de darkroom binnen gestommeld.
‘Cher Louis, iek eb kedaan oewat kij ebt gevraagd.‘
‘Qu’est-ce qu’il dit?’ vroeg Joëlle Milquet die in zijn spoor mee was gekomen.
‘C’est ici qu’on se réunit? Mais c’est chouette!’ kreet Laurette Onkelinx enthousiast.
‘Dat doet mij hier denken aan de schoolretraites met pater Versteylen,’ merkte Wouter Van Besien op.
‘Dat is mijn knie, Alexander,’ zei Caroline Gennez op ijzige toon.
‘C’est mon gsm, Charles, te fais pas des idées,’ vermaande Javaux van Ecolo zijn buurman.

C’est quoi ça?

Wouter Beke schraapte zijn keel.
‘Formateur, geachte collega’s, om de toestand te deblokkeren is CD&V als staatsdragende partij bereid om de overdwarse splitsing van BHV te aanvaarden.’
‘Qu’est-ce qu’il dit?’
‘Tu connais cette parole?’
‘Jamais entendu.’
‘Y-a-t’il quelqu’un qui comprend cette langue nègre?’
‘Laurette, ton père était quand-même sale Flamand?’
‘Ta mère!’
‘Pas de gros mots, mes amis.’
‘Y-a-t’-il un dictionnaire dans la salle?’
‘Splitsen, c’est scinder, ça on connait et ça on veut pas.’
‘Cher Louis, aide-nous, ça veut dire quoi, overdoewaars?’

Schor van emotie

‘Cher Elio,’ bracht ik met een stem schor van emotie uit, waarna ik naar mijn zakdoek zocht, mijn tranen wegveegde, mijn neus snoot, een dramatische pauze liet en vervolgde: le CD&V reconnaît les droits fondamentaux des Francophones dans le Bé-Hache-Vee, dans la Péripherie Bruxelloise, dans la province du Brabant Flamand, dans le Pays de Rik Daems et dans le Comté de Loon. Le CD&V propose aussi l’abolition de la Frontière linguistique. C’est à prendre ou à laisser. Si vous voulez signer ici.’

‘Mais c’est incroyable!’
‘Le PS dit oui!’
‘Moi d’abord!’
‘Où est-ce qu’on doit signer?’
‘Je vois rien dans le noir.’
‘Ça fait rien, je tiendrai votre main.’
‘C’est bien sympa.’
‘C’est pas ma main ça.’
‘Excusez-moi.’
‘Moi je cours annoncer la bonne nouvelle au roi Albert.’
‘Et moi je donne une conférence de presse pour annoncer notre victoire.’
‘Moi d’abord!’

De Franstalige onderhandelaars rolden over elkaar de darkroom uit.

Het goddelijke monster is niet meer

‘Lowie, gij smeerlap.’
Er klonk onvoorwaardelijke bewondering door in de stem van Wouter Beke.
Ik stak een lucifer aan en wapperde in het flauwe licht met de door alle Franstalige partijen ondertekende onvoorwaardelijke splitsing van BHV.
‘Het goddelijke monster is niet meer, beste vrienden.’
‘Lowie, ik denk dat ik namens ons allen spreek: na zo’n tour de force verdient ge het premierschap.’
‘Dat is veel te veel eer voor een eenvoudige politieke consulent, ‘ haastte ik mij te zeggen, ‘ik zal al blij zijn als ge binnen de dertig dagen mijn factuur wilt betalen. In Canadese dollars als het kan.’

Buiten klonk een ijselijke kreet, gevolgd door een serie oervlaamse krachttermen.
Ik meende de stem van Goedele Devroy te herkennen maar schudde die gedachte van mij af. Goedele zou nooit zulke lelijke woorden gebruiken.