‘Van Dievel,’ had minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom op hoopvolle toon gevraagd, ‘ kunt gij de nieuwe stemcomputers die ik heb besteld een meerwaarde geven? Ik bedoel: iets waarmee ik kan uitpakken? Iets opzienbarends. Iets dat meer oplevert dan een onnozel verslagske in de journaals? Het mag iets kosten. Ik heb hier nog een lopende rekening voor lopende zaken.’
Vooral die laatste zin had mij en mijn trouwe dobermann Brabançonne de ongeknipte oren doen spitsen, met de hongerwinter die voor de deur staat. De stoof moet branden, nietwaar?
En dus togen mijn dobermann en ik aan het werk. Wij vijsden het door Binnenlandse Zaken geleverde prototype open, trokken wat draadjes los, soldeerden andere aaneen, wrikten hier en daar met een stevige schroevendraaier wat onderdeeltjes open, bespoten een en ander met een neutraal deodorant en vergrepen ons tenslotte aan het heilige der heiligen: de harde schijf.
‘Hebt u tijd om langs te komen, mevrouw de minister?’ informeerde ik ’s anderendaags al aan de telefoon.
‘Amai, gij laat er geen gras over groeien!’ prees Annemie Turtelboom Van Dievel Consulting.
Een half uur later hing de minister alreeds aan de bel van mijn modeste villa in Kalmthout.
‘Hierlangs om uw stem uit te brengen, mevrouw de minister,’ liet ik er – inderdaad – geen schimmel op komen.
Om een en ander zo waarheidsgetrouw als mogelijk te maken, hadden wij uit de kelders van het Kalmthoutse gemeentebestuur een eenvoudig stemhokje in grenenhout opgevorderd. En daarin stond de gloednieuwe stemcomputer met meerwaarde te blinken.
‘Hier is het kaartje dat u in de computer moet stoppen om uw stem uit te brengen. Beeld u in dat het voor echt is en breng een voorkeurstem uit.’
Een beetje zenuwachtig voerde Turtelboom het kaartje in en dwaalde met haar vinger over het scherm. Maar nog voor ze enige voorkeur kon uitspreken, verscheen op het scherm al de boodschap:
“JEAN-JACQUES DE GUCHT DANKT U VOOR UW STEM!”
De minister werd rood tot in haar cleavage, eerst van gène, daarna van woede. Een kleur die overigens mooi paste bij haar immer modieuze zwarte outfit.
‘Hoe kan dat nu!’ barstte ze los, ‘ik heb nog geen vinger naar de stemcomputer uitgestoken en bovendien val ik nog liever dood dan voor die lapzwans te stemmen!’
Brabançonne en ik keken elkaar een beetje onzeker aan. Hadden wij ons dan toch vergist? Neen, dat kon niet.
‘Probeert u het nog eens, excellentie,’ slijmde mijn trouwe dobermann om tijd te winnen. Het was geen succes.
“WILLEM-FREDERIK SCHILTZ DANKT U VOOR UW STEM!” toeterde de computer deze keer in koeien van letters op het scherm.
Annemie Turtelboom was in alle staten.
‘Prutsers!’ tierde ze, en dat was nog het meest beschaafde scheldwoord uit haar rijke repertoire.
‘Mevrouw, ‘ probeerde ik, ‘wij hebben de computer zo geprogrammeerd dat hij uw diepste gedachten raadt. U kent toch het spreekwoord “Waar het hart van vol is loopt de mond van over”? Wel, dit hebben wij nu toegepast op de stemcomputer. Twijfelende kiezers zullen op deze manier toch nooit een verkeerde stem uitbrengen. Het spijt ons evenwel dat wij u in verlegenheid hebben gebracht.’
‘Met mijn diepste gedachten hebt gij geen zaken! krijste Turtelboom op hysterische wijze. ‘Ik geef u één dag om dat hier in orde te brengen, anders kunt ge u aan een ferme overlastboete verwachten en maak ik u persona non grata in de Wetstraat!’
De minister van Binnenlandse Zaken was amper achter de hoek verdwenen of Brabançonne en ik trokken onze stofjas aan en legden opnieuw de ingewanden en het brein van de stemcomputer bloot. De hele nacht werkten wij door, want wij wilden Annemie Turtelboom geen tweede keer ontgoochelen.
De volgende dag stond zij reeds om 8 uur aan bij de poort van mijn modeste villa in Kalmthout te ijsberen, gadegeslagen door een tiental inboorlingen die op een kluitje stonden te wachten tot ze binnen werden gelaten.
‘Wat doen die rare vogels hier?’ vroeg Turtelboom achterdochtig.
‘Maak u geen zorgen, mevrouw de minister, deze lieden maken deel uit van de testfase. Komt u nogmaals mee naar het stemhokje?’
‘Wij hebben de stemcomputer geherprogrammeerd’, legde Brabançonne uit. ‘Van zodra u het scherm aanraakt, meldt de computer niet alleen welke stem het best bij uw persoonlijkheid, gezinstoestand, maatschappelijke positie en financiële status past, maar brengt deze ook in uw plaats uit. Met andere woorden: de computer weet wat best voor u is. De foutenmarge is verwaarloosbaar. Zo schakelen wij het verderfelijke fenomeen van de weifelende en dus zwevende kiezer uit.’
‘Is dat niet wat al te drastisch?’ opperde Annemie Turtelboom met bezorgde blik, ‘is er dan nog wel sprake van vrije keuze?’
‘Uiteraard wel,’ verzekerde ik haar, ‘de mistevreden kiezer kan nog altijd in beroep gaan bij de Raad van State en bekomt uiterlijk binnen 10 jaar een uitspraak.’
‘Hmmmm,’ deed de minister.
‘Probeert u het eens, excellentie.’
Met een hoffelijke buiging nodigde Brabançonne de minister uit om zich in de intimiteit van het stemhokje te begeven.
Het resultaat was verbluffend.
“ER IS GEEN TWIJFEL MOGELIJK: U MOET VOOR ANNEMIE TURTELBOOM STEMMEN! AL VALT NOG AF TE WACHTEN WAAR DAT PRECIES MOET GEBEUREN, IN ANTWERPEN OF IN DE PROVINCIE OOST-VLAANDEREN.”
Waarna de computer een papiertje produceerde waarop de uitgebrachte stem werd bevestigd.
De mond van de minister viel open van verbazing.
‘Technologie ten dienste van de burger,’ mompelde ze in zichzelf.
‘En om u te tonen dat wij de stemcomputer enkel hebben geraffineerd en niet gemanipuleerd,’ smeedde ik het ijzer wijl het heet was, ‘ zullen deze Kalmthoutse vrijwilligers, afkomstig uit diverse lagen van de bevolking , eveneens hun stem uitbrengen.’
En zo geschiedde: één voor één brachten de Kalmthoutenaars, de pet eerbiedig in de linkerhand gefrommeld, hun stem uit. Merkwaardig genoeg verscheen bij elk van hen dezelfde boodschap.
“U MOET VOOR DE CVP STEMMEN EN WEL VOOR UW BURGEMEESTER LUKAS JACOBS, WAT ZULLEN WE NU HEBBEN?!”
De kiezers leken in het geheel niet verbaasd over de keuze die in hun plaats werd gemaakt. Wel integendeel. Zij knikten vol overtuiging.
‘De stemcomputer vergist zich nooit, excellentie,’ concludeerde Brabançonne.
‘Hola hola,’ wierp Turtelboom op, ‘de CVP bestaat al tien jaar niet meer.’
‘Een bewijs te meer dat de computer onfeilbaar is, mevrouw de minister,’ legde ik geduldig uit, ‘want die naamsverandering is nog niet tot Kalmthout doorgedrongen.’
In Nederland is de stemcomputer terug naar waar hij hoort, en dat is niet in het kieslokaal.
Reden ? uiterst simpel, een groep studenten van (jammer genoeg vergeten welke universiteit maar het is dan ook al meerdere jaren terug) bewees dat het zeer eenvoudig is om een stemcomputer te manipuleren.
De overheid in Nederland is veel allerter én veel meer begaan met de democratie als in dit kunstmatige land, en heeft onmiddelijhk besloten terug te keren naar de tradionele wijze van kiezen, dus met potlood en papier,
Enkel minuten volstaan om een subroutine aan te brengen in de software hopla het is gebeurd, uiterst eficiént in deze is het met een usb stick, en in Albert Coburgs pretpark ….
Mr Verstraete, ik twijfel niet aan uw woorden, maar als ik lees welk nachtwerk Louis nodig had om te bereiken wat zijn computer kan, heb ik toch reserves met die “enkele minuten” die u aanhaalt.
In deze uiterst belangrijke materie is enige sérieux aan te raden! het gaat tenslotte over de toekomstige en nieuwe stoelgarnituren van onze parlementen.
Oh wee de eerste stemcomputer die me verplicht om voor BDW te stemmen!
Het zijn niet de computers die onveilig zijn, maar de mensen die ze beheren zoals blijkt uit het schitterende verhaal van op de Kalmthoutse heide.
Ondertussen vertrouwen we wel op computers om ons geld te beheren?
@ Jan: Als dat zo zou zijn verandert er mogelijk iets ten goede hier en misschien is dat wel je diepste wens zoals in versie 1.1 van de software in bovenstaand verhaal
@Jan
Geen nood binnenkort zijn de parlementszetels gewoon erfelijk.
Net zoals het partijvoorzitterschap en de burgemeestersjerp…
Lewie is de enige die weigert dit in te zien en nog denkt de stemkompjoeters te moeten traffikeren
Op het Ministerie van Waarheid wordt de geschiedenis herschreven. 5 percent dissidenten zijn in de newspeek een natuurlijke margin of error. Ik dien me aan te bieden bij de gedachtenpolitie voor een herprogrammatie. In een machine met uitzicht van een wonderbra, iedere cup met focus op een hersenhelft, de Tesla 7 gedachten inductor, worden de instructies overschreven.De onprogrammeerbaren en DNA mismatchen, de Tesla 6 Eros error margin, 5 percent, dient te kloppen met de dissidentenerror. Vooruitgang is trial en error, zonder error geen perfectionering van gedachtenmachines. En geen liquidatie van dissidente gedachten, ook niet in de toekomst. Big Brother heeft zich niet vergist, perfectionisme is achteruitgang. Dissidentie, de margin of error van programmatie, het neveneffect van een onvolkomen perceptie, een reliek van individueel bewustzijn, kan in de limiet naar nul gaan, zoals voorheen,met de herschreven geschiedenis van vrije keuze.VDC is er mee begonnen, een pionier in het wissen van bewustzijn, een jeugdvriend van BB. Dissidentie was toen nog bewustzijn, bewusteloosheid is de nieuwe norm en denken een misdaad. Een error.
Hoogstwaarschijnlijk zijn de Nederlanders een stuk slimmer dan wij : als ik schulden heb koop ik geen nieuwe computer.
Wie vrààgt dat eigenlijk, die computers. Kunnen we niet gewoon via internet stemmen, en als dat niet kan is een papierke
en een potlood ook goed. Hoeveel kost die treut weer aan iedereen ?
sudo apt-get install Louisvandievel
Enter.
sudo apt-get update
Enter.
Resultaat Louis Van Dievel de nieuwe eerste Minister in België.
Ik ga eens proberen intelligent te doen. (In tegenstelling tot een andere van mijn bijdragen hier recentelijk.)
Volgens mij zinspeelt Van Dievel hier op de recente wetenschappelijke experimenten over onze vrije wil, die zouden aantonen dat wij reeds 8 tot 10 seconden voordat we ons bewust zouden zijn van een bepaalde beslissing/keuze al bezig zjn die beslissing/keuze te maken, en dat we in ieder geval al een onbewust een beslissing/keuze gemaakt hebben vooraleer we ons van die beslissing/keuze bewust zijn. (Heb ik dit tenminste goed begrepen, VD??)
Nu ja, dat laatste is eigenlijk enkel common sense, volgens mij: elke beslissing wordt eerst onbewust gemaakt, wordt dan pas bewust, en wordt daarna rationeel onderbouwd.
De bijdrage van Van Dievel, die eruit bestaat de link te leggen tussen recent wetenschappelijk onderzoek met behulp van computers en gedachtenlezende stemcomputers, lijkt me zeer origineel! Zonde dit te beperken tot een belachelijk grapje op deze site. Dit is de stof waaruit geschiedenis gemaakt wordt. Verwerk het tot een (engelstalig) SF-kortverhaal van zo’n 30 pagina’s waarin een statistisch representatief staal van de bevolking voor een gedachtenlezende stemcomputer gebracht wordt, en waaruit dan automatisch de ideale representieve regering gevormd wordt, samen met hun programma, en U zal een bom doen inslaan in wetenschappelijke, filosofische en politieke kringen!! Niet in het minst hier in België, waar men zal beseffen dat wetenschappelijk onderzoek 500 dagen stilstand zou kunnen vermeden hebben.
Ach… De smalle grens tussen een provocatief idee en complete nonsens.
Annemie Turtelboom, hoezo “Annemie”?? Moet dat niet Fatima Turtelboom zijn? Immers, Mo Dewever heet nu sinds kort toch ook Mosje Dewever!
@ Wendelin: de verandering waar BDW voor staat, daar bedank ik voor. Niet alleen dat, mijn stem is exact dat, de mijne!
Ik begrijp dat die reflex bij “de partij die 80% van de vlamingen vertegenwoordigt” iets minder aanwezig is.
De democratie is iets moois, met of zonder stempcomputers.
Jan, 100% akkoord met jouw dankbetuiging ivm BDW.
Zijn verandering waarvoor hij staat is tenvolle uitgespit, en bewees op niets uit te draaien, dankzij de andere “klasssieke” partijen.
Ik zou bijna zeggen ” God zij dank”, maar ik geloof ook niet in die gast… zijn neveneffecten zijn OOK rampzalig!
Lang geleden dat we nog iets mochten vernemen van van de heer Eyskens M.
Waarschijnlijk dat het met de “spread” zeer goed gesteld is, nu BWD eruitgewerkt is.
Plots is alles veel minder dringend …
En boer Eio, die begon nog steeds niet te ploegen …
Er zit toch nog een foutje in de stemcomputer. Als hij Annemie’s diepste gedachten zou lezen en weergeven, zou hij dan geen blanco scherm moeten tonen?