Het eten had ons goed gesmaakt. Daar hadden Brabançonne noch ik enige verdienste aan. Het eten kwam van de Chinees, van bij meneer Ho uit de Heidestatiestraat, om precies te zijn, die ook de Karmeliet in Brugge uitbaat. De Bloedwijn van Zuster Godelieve kwam dan weer uit onze eigen kelder.
‘Het doet goed om weer eens onder vrienden te zijn,’ zuchtte Siegfried Bracke behaaglijk, wijl hij een knoop van zijn broek losmaakte en een discreet boertje liet.
‘Tegen wie zegt ge het,’ beaamde Rik Torfs die met zijn servet de grootste vetvlekken op zijn hemd uiteen wreef.
‘Straks groeien we nog uit elkaar.’
‘Ja, straks groeien we nog uit elkaar.’
‘Stel u voor.’
‘Ja, stel u voor.’
En toen viel het gesprek stil.
Het was al zover.
Brabançonne gooide nog een blok op het houtvuur. Ging rond met de cognac. Legde vervolgens zijn snuit in de schoot van Siegfried Bracke en begon geen minuut later zachtjes te snurken en te kwijlen.
Ik zag hoe Rik Torfs krampachtig naar een gespreksonderwerp zocht.
Ik zag hoe Siegfried Bracke poogde te gaan verzitten en hoe hij een tersluikse blik op zijn horloge wierp.

‘Vrienden,’ waagde ik mij op glad ijs, ‘in deze dagen van vergankelijkheid tussen 1 november en 11 november moeten wij ons misschien afvragen waar we staan in het leven. Wat hebben wij bereikt? Is het dat wat wij voor ogen hadden? Zijn wij tevreden? Is dit het eindpunt?’
‘Dagen van vergankelijkheid.’ Rik Torfs haalde een opschrijfboekje boven. ‘Dat ik daar zelf niet op ben gekomen. Vriend Louis, mag ik deze hemelse woorden gebruiken in mijn volgende column voor De Standaard?’
Ik glimlachte mild naar Rik Torfs.
‘Ik zit goed in mijn vel,’ zei mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere iets te snel, ‘ik heb lang gedwaald, maar nu ik het lichtend pad gevonden heb, ben ik niet van plan daar nog af van te wijken.’
‘Vriend Siegfried,’ pikte Rik Torfs in, ‘ook ik heb verleden jaar een belangrijke stap op mijn levenspad gezet, een stap die vergelijkbaar is met de uwe. Maar voor mij is dit niet het eindpunt. Als ik de politiek als een rem op mijn intellectuele vrijheid zou aanvoelen, kies ik bij de volgende kruising een ander pad.’
‘Ge bedoelt: als ge geen minister of partijvoorzitter kunt worden,’ onderbrak het N-VA-kamerlid de CD&V-senator.
‘Kijk, goede vriend, dat valt me nu wat tegen van u,’ slikte Rik Torfs zijn wrevel weg.

Torfs gebruikte nu al de aanspreking “goede vriend”. In de regel wordt in ruzies vervolgens “waarde vriend” gezegd, waarna meestal een handgemeen uitbreekt.

‘Ge moet daar toch niet flauw over doen, waarde vriend,’ liet Siegfried Bracke zich niet van de wijs brengen, ‘macht is toch het enige wat telt in de politiek.’
‘Ik kan begrijpen dat ge daar wat bitter over zijt,’ zei Rik Torfs op enigszins giftige toon, ‘uw partij staat verder dan de macht dan ooit. Het moet voor een doener als gij niet plezant staan om aan de kant te staan. À propos, waar staat gij eigenlijk in de rangorde van de N-VA, dat is mij niet geheel duidelijk. Ik heb de indruk dat ge zo wat aan het wegzakken zijt, klopt dat?’
‘En wat is uw rol bij CD&V, Rik? Volgens mij zijt ge de Excuus Truus.’
‘Ho maar, ho maar! En gij dan, gij wordt alleen maar geduld, gij hoort niet thuis tussen de kaakslagflaminganten die de dienst uitmaken, ge zijt te intelligent en dat weet ge maar al te goed.’
‘Ik zal toch zelf wel weten waar ik thuis hoor zeker.’
‘Ik heb tenminste mijn geloof niet afgezworen.’
‘Welke geloof, ik ben een vrijdenker.’
‘Moogt ge nog binnen in de tempel van de loge?’
‘Ik begeef mij onder het gewone volk, als ge het wilt weten.’
‘Ge spreekt het volk naar de mond, dat doet ge!’
‘Stukske intellectueel.’
‘Lezer van Het Laatste Nieuws!’
‘Jezuïet!’
‘Hypocriet!’

De aderen op het machtige voorhoofd van Siegfried zwollen op.
Rik Torfs balde zijn kleine knuistjes.
Als Brabançonne nu niet in de weg had gelegen bij Siegfried en als ik Rik niet manu militari in zijn zetel achterover had gedrukt, was het inderdaad tot een handgemeen gekomen.
En ze beseften het. En ze schaamden zich.

‘Ge kunt toch opnieuw journalist worden, Siegfried? Dat is toch uw roeping. En die vacature van hoofdredacteur van de VRT-nieuwsdienst raakt maar niet ingevuld.’
‘Gij hebt makkelijk spreken, Rik, gij hebt niet eens ontslag moeten nemen bij de Alma Mater.’
‘Dat is waar. Ik zit in een luxepositie.’
‘Gij hebt ook wel een beetje gelijk.’
‘Journalisten zijn meestal slechte politici, maar misschien zijt gij de uitzondering.’
‘Misschien moet ik toch eens een andere gazet lezen dan Het Laatste Nieuws.’
‘Ik denk soms met heimwee terug aan uw strikskes.’
‘Weet ge nog die keer dat we samen in dat verkiezingsprogramma zaten?’
‘In tempore non suspecto!’
‘Loeren dat wij draaiden!’
‘Ons amuseren dat wij deden!’
‘Gelukkig dat wij waren!’

Al spoedig vlogen de vrolijke anecdotes uit de tijd van de onbaatzuchtige vriendschap in het rond.
De temperatuur in de bibliotheek van mijn modeste villa steeg zienderogen. Er kwam weer een lach op het nobele aanschijn van mijn vrienden. Een crisis was vermeden.

Brabançonne gaapte eens, haalde zijn snuit weg uit het natgekwijlde kruis van Siegfried Bracke en legde zijn kop in de schoot van Rik Torfs.

”t Is niet voor ‘t een of ‘t ander, kameraad Lowie,’ zei Siegfried Bracke wijl hij de grote natte vlek op zijn zondagse broek monsterde, ‘maar is uwen hond soms de Griekse beginselen toegedaan?’