‘Patron!’ riep Brabançonne die hoog in de majestueuze eik bij de fraaie gietijzeren poort van mijn modeste villa op zijn trekzak zat te spelen, ‘er is raar volk op komst.’
Geen tien minuten eerder had ik prins Laurent uitgeleide gedaan, die bij Van Dievel Consulting een intensieve cursus woedebeheersing volgt, betaald door de Rtbf. Bij wijze van praktijkles doe ik hem boomstammetjes klieven, wat van pas komt voor de open haard. En hij moet zich de bevelen van onze huishoudelijke manager Dinska Bronska laten welgevallen. Wat Brabançonne en ikzelf overigens ook moeten doen, maar dit geheel terzijde.

Nieuwsgierig begaf ik mij naar de poort en zag in de dreef die naar mijn domein leidt drie gedaanten naderen, gehuld in een blauw, een groen en een rood hesje, bekend van stakersposten en vakbondsbetogingen. Het waren evenwel niet Cortebeeck en Co die hun opwachting maakten, maar Siegfried Bracke (rood hesje), Jan Jambon (groen hesje) en Liesbeth Homans (blauw hesje) van de N-VA.

‘Van Dievel!’ riep Jan Jambon op zijn bekende charmante wijze in een megafoon, ‘waarom zijt gij thuis en niet in Brussel? Waarom betoogt gij niet mee tegen de anti-sociale maatregelen van de regering Di Rupo I? Het is van de rooien dat ge het moet hebben!’
Waarna ze alledrie in koor (en in hun megafoon) “Salonsocialist! Salonsocialist!” brulden.
‘Dat steekt hé, kameraad Lowie,’ fluisterde Siegfried Bracke met een toch wel wat gemene grijns op zijn nobele, markante kop in zijn megafoon.
‘Heren en dame,’ sprak ik op bedaarde toon, ‘vertel mij waarom ik mij zou moeten verzetten tegen deze zo moeizaam verworven regering?’
‘Omdat zij vooral de Vlaamse middenklasse treft met nieuwe belastingen, of leest gij geen gazet?’ toeterde Liesbeth Homans, nog steeds in die godverdomse megafoon.

‘Heren en dame’ antwoordde ik op vriendelijke edoch niet mis te begrijpen toon, ‘ wilt u om te beginnen uw irritante geluidsversterkende toestel terzijde leggen? We zijn hier onder ons, zij het gescheiden door een fraai gietijzeren hek. Als symboliek kan dat tellen. Ik ben inderdaad betrokken partij. Ik behoor tot de verwende Vlaamse middenklasse. Precies daarom kan het bij mij gerust met wat minder. Di Rupo heeft gelijk wanneer hij wat aan mijn bedrijfswagen, mijn isolatiesubsidies en mijn aftrekbare posten frutselt. Ik zal de besparingen en lasten voelen, jazeker, maar ik zal er niet dood van gaan, bij wijze van spreken. En bij dat langer werken zal ik mij ook neerleggen, ook al behoor ik nu al tot de minderheid van 55-plussers die nog aan de slag is.’

‘Gij zijt een verrader van uw klasse!’ kreet Jambon die alreeds aanstalten maakte om zijn megafoon wederom aan de mond te zetten.
‘Gij zijt een collaborateur, een smerige Belgicist, een verderfelijke patriot, een renegaat!’ voegde Homans er op subtiele wijze aan toe.
‘Ge hebt zeker ook staatsbons gekocht om de doodstrijd Het Belgikske te verlengen?’ mekkerde mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere Siegfried Bracke.
‘Ja zeker,’ antwoordde ik met een smile van hier tot in Tokio, ‘en ik heb vernomen dat de schatbewaarder van de N-VA de kans ook niet voorbij heeft laten gaan om de welgevulde spaarpot van de partij als een goede huisvader te beleggen in Belgisch staatspapier.’
‘Leugens!’ brulde Jambon, maar hij keek toch een beetje onzeker naar zijn kornuiten.

‘Overigens, vrienden van de N-VA,’ nam ik het initiatief nu helemaal over, ‘waarom protesteert u niet tegen het behoud van de notionele intrest en tegen de lage bedrijfsbelastingen? Waarom neemt u het niet op tegen de maatregelen die de zwakkeren treffen?’
‘Hij is een 100 procent hangmatsocialist, ik heb het u toch gezegd?!’ richtte Liesbeth Homans zich tot haar medestanders.’
‘De bedrijven moeten ademruimte krijgen, als ge dat nog niet verstaat! Er mag de Vlaamse ondernemer geen strobreed in de weg worden gelegd. Wilt gij als zaakvoerder van Van Dievel Consulting dan geen cadeau’s krijgen?’
De gelaatskleur van Jan Jambon was van hoogrood naar paars geëvolueerd.
‘Ik zal niet zeggen dat de kansarmen ons niet interesseren, kameraad Lowie, ‘ poogde Siegfried Bracke de harde taal van Homans en Jambon te verzachten, ‘met de Vlaamse kansarmen hebben wij het beste voor. Onze partij draagt het “compassionate conservatism” hoog in het vaandel. Wie tekort komt zullen wij helpen, na een zedenpreek weliswaar, en als ze het schoon vragen.’

‘Ik denk dat we onze tijd aan het verliezen zijn,’ vatte Liesbeth Homans onze ontmoeting op kernachtige en correcte wijze samen. ‘Kom, we zijn weg, want we hebben nog werk voor de boeg.’

Waarna de driekleurige kleine stoet zonder groeten de dreef naar mijn domein opnieuw uitliep.

Brabançonne en ik waren elkaar nog hoofdschuddend aan het aankijken toen Siegfried Bracke opnieuw kwam aangehold.
‘Kameraad Lowie,’ hijgde hij, ‘hebt gij per toeval het juiste adres van Koen Fillet in Rupelmonde bij de hand?’
‘Mag ik vragen waarom, vriend Siegfried?’ informeerde ik terwijl ik mijn i-Phone raadpleegde.
‘Wel, wij zijn van plan hem te zijnent te overmeesteren, zijn volumineuze hoofd in te zepen en zijn baard met geweld af te scheren.’
Mijn euro viel niet meteen.
‘Allez, kameraad Lowie!’ glunderde Siegfried Bracke, ‘dan staat hij daar schoon, zo zonder baard, maandag, en valt die hele pro-Belgische stunt van de Belgicistische BRT in het water.’
‘Een geweldige stunt,’ gaf ik toe.
Waarna Siegfried Bracke, licht als een hinde, zijn gezellen achterna rende, welgezind wapperend met het adres van politierechter Peter Dhondt.