‘WÁT MOET IK DOEN?!?!’
Brabançonne, met zijn koptelefoon en zendertje en zijn ongeschoren facie niet van een professionele studiomeester te onderscheiden, fluisterde het hem andermaal discreet in het oor.
Maar dat was het probleem niet.
‘GIJ ZIJT NIET GOED WIJS ZEKER!?! GIJ DENKT TOCH NIET DAT IK DÁÁRIN GA LIGGEN?!?!’

Het “daarin” waarvan sprake was de kribbe in de kerststal.
Plaats van het gebeuren: de tuin van de modeste villa van Van Dievel Consulting.
Doel: het maken van een kerstkalender, ten voordele van het hulpfonds voor nooddruftige* parlementsleden met een onvolledig pensioen.
De vertolker van deze gevoelens van onvrede was Bart De Wever, voorzitter van de N-VA, die net als vele andere politieke kopstukken en BV’s schriftelijk had bevestigd dat hij graag zijn medewerking wilde verlenen aan dit genereuze initiatief van VDC, zeker omdat het ook op het nieuws van de VRT en de VM zou komen, maar nu klaarblijkelijk op zijn toezegging wilde terugkomen.

‘Allez Bart, laat u toch niet kennen!’
De stem die de N-VA kopman aanmoedigde behoorde toe aan Rik Torfs, die de lange wachtrij achter de tegenstribbelende Bart De Wever aanvoerde.
‘Ja, gij moet niet in doeken gewikkeld in een bakske vol met stro gaan liggen, gij hebt gemakkelijk praten! Welke rol moet gij vervullen, trouwens?’
‘De ezel!’ antwoordde Rik Torfs trots.
‘En mijn vriend hier is de os.’
De vriend in kwestie was Siegfried Bracke, bij wie de teleurstelling in zijn blik verried dat hij op zijn minst op een rol als een der Driekoningen had gerekend.
‘Wij zullen Bart wel warm houden, nietwaar Siegfried?’ porde Torfs zijn kompaan aan, ‘gelijk wij wind kunnen maken.’
‘Niet tegelijk warm en koud blazen, alstublieft,’ waarschuwde Brabançonne beide vrienden, ‘want dat schijnt zowat uw specialiteit te zijn.’
Waarna hij De Wever, Torfs en Bracke in de richting van de schmink duwde, alwaar mijn huishoudelijke manager Dinska Bronska de plak zwaaide.

‘Willen de Driekoningen naar voor komen,’ riep mijn geliefde dobermann in een megafoon, want de rij deelnemers aan dit unieke kerstevenement was nog aangegroeid en stond al tot aan het fraaie gietijzeren hek van de poort.
Waarop drie heren een stap naar voren zetten: Elio Di Rupo, Vincent van Quickenborne en een nobele onbekende.
‘Dat moet een vergissing zijn,’ sprak Brabançonne de onbekende toe, ‘zet u maar achteraan, misschien kunt ge nog een plaatske als herder krijgen, of als toevallige passant.’
‘Pardon,’ antwoordde de aangesprokene, ‘mijn naam is Luc Schulpen en ik heb ten voordele van Music For Life een smakje geld geboden voor een gastrol in deze blog. Ik neem geen genoegen met een bijrolletje.’
‘Patron!’ riep mijn geliefde dobermann in de micro, ‘we hebben hier een probleempje.’

Ik was net een onwillige Lisbeth Imbo aan het overtuigen om als Maria toch een tijdelijke echtelijke verbintenis met de gelegenheids-Jozef, zijnde Wouter Beke, te willen aangaan.
‘Ge moet het bekijken als een kartel, Lisbeth,’ had ik net gepleit, ‘daar zijn geen verplichtingen aan, en Wouter is het gewend om zijn plechtige beloftes in te slikken.’
En politieke horens te dragen, dacht ik erbij, terwijl ik naar de set snelde.
‘Mijnheer Schulpen,’ wendde ik mij tot de winnaar van de gastrol,’ als u een van de Driekoningen wil zijn, moet u wel een geschenk van enig formaat kunnen aanbieden aan de pasgeboren heiland. Elio Di Rupo brengt een volmachtenregering mede bij wijze van goud en de Quick hier een pensioenhervorming bij wijze van wierook, – beide heren bogen minzaam bij het vermelden van hun geschenk – maar wat zal uw mirre zijn?’
‘Ik ben werkzaam bij het alom geprezen en gevreesde bureau TNS/DIMARSO,’ sprak de genaamde Schulpen Luc niet zonder fierheid, ‘en ik heb als geschenk voor de boreling een politieke peiling die eenieders oren zal doen flapperen: 45 % voor de N-VA, met een foutenmarge van 25 ten honderd, evenwel.’

Mijn oren flapperden inderdaad.
‘Goed,’ zei ik, ‘ u mag een der Driekoningen zijn, maar wel de zwarte, de genaamde Balthazar uit Seba.’
‘TNS/Dimarso voert de interculturaliteit en de positieve discriminatie hoog in het vaandel!’, sprak Balthazar Schulpen welgezind, ‘dat is dus geen enkel probleem.’

Bart De Wever, die inmiddels in doeken gewikkeld in het verstevigde kribbeke plaats had genomen, haalde zijn duim uit zijn mond en liet een tevreden boertje. Maria interpelleerde meteen Jozef over de gevolgen van de peiling voor de CD&V, de Quick twitterde dat hij een verkiezingsnederlaag veil had voor de redding der pensioenen en Elio Di Rupo raakte even niet uit zijn woorden in het Nederlands.

‘De herders alstublieft!’ riep Brabançonne in zijn toeter, ‘we lopen achter op ons schema!’
Waarna Jan Peumans, Jean-Marie Dedecker, de kleine De Croo, Christophe Deborsu, Louis Tobback, Carl Decaluwé en Kris Hoflack een van stalgeur doordrongen herdersjas aantrokken, een schaap op de schoot namen en herdersgewijs op de grond spuugden.

‘En tot slot de engelen! De engelen op hun plaats alstublieft.’
Waarop Kathleen Cools, Linda De Win, Ulla Werbrouck, Liesbeth Homans, Meyrem Almaci , Maggie De Block en Caroline Gennez, slechts gehuld in een niemendalletje van een engelenhemdje, een bazuin ter hand namen en plaats namen in het zwerk boven de stal.

‘En lachen graag! En niet bewegen! Actie!’

Minutenlang werd de levende kerststal in een helwit licht gedingesd en klikten en klakten de sluiters van de fototoestellen. Dat zou nogal eens een geweldige kalender worden!

En net toen Brabançonne iedereen van harte wilde bedanken en uitnodigen voor een glas en een wandelbuffet, liep het mis. Of liep het uit de hand, dat is misschien een betere omschrijving.

Geert Bourgeois was over het fraaie gietijzeren hek geklommen en wenste de heiland namens de Vlaamse regering een Vlaamse geboortepremie aan te bieden en daarmee op televisie te komen. Philippe Muyters was door de rododendrons gekropen en wilde de boreling voor het oog van de camera’s het Vlaamse Sportjuweel schenken. Kris Peeters had het ijzer van de poort met zijn blote handen uiteen getrokken en wapperde met een Vlaamse isolatiepremie voor de inderdaad warmte verliezende stal; Patrick Janssens had zich via de achterdeur toegang verschaft en bood het gelegenheidsjezuske een gesigneerd exemplaar aan van “Voor wat, hoort wat”, alsmede de mededeling dat de nieuwgeborene niet welkom was in de stad Antwerpen. Ook niet in het echt. Monica De Coninck had alreeds Jozef ontmaskerd als schijnzelfstandige Bulgaar (of Bulgaarse schijnzelfstandige) en hem manu militari ingelijfd bij de reinigingsdienst, “want werk is werk”. Nieuwbakken maar eigenlijk feitelijk oudbakken N-VA’er Pol Van den Driessche had zich naar binnen geslijmd en kwijlde seksistische grappen op eenieders mouw. Johan Vande Lanotte bood de herders Europese subsidies aan als ze hun schapen in Oostende wilden komen weiden. En de engelen sloegen op de vlucht bij het naderen van Servais Verherstraeten, staatssecretaris voor het geslacht der engelen, onderwijl gevaarlijke condens-strepen achterlatend in het luchtruim.

Verder liepen de kredietbeoordelaars van Moody’s en Finch en hoe dat soort zwendelfirma’s nog mag heten, iedereen voor de voeten; raakte Carl Devos handgemeen met Bart Maddens en Dave Sinardet; weigerde Marc De Vos voor de honderdste keer de financiers van zijn Itinera-denktank prijs te geven en repte hij zich naar Terzake; twitterde Gilles Decoster iets wat iedereen al na een nano-seconde vergeten was en reden Sven Nijs en Bart Wellens mijn perfecte gazon in de vernieling.

En hoe die binnen was geraakt, bleef voor eenieder een raadsel, maar een feit is dat daar opeens de voormalige bisschop Vangheluwe naast Bart De Wever in het kribbeke lag, met het oog op een soort van relatietje.

EEN VROLIJKE/ZALIGE/EENZAME KERST VOOR IEDEREEN!

* met dank aan Juffrouw Ooievaar uit Meneer de Uil, voor het in stand houden van dit prachtige woord.