‘Patron, help! Ik word lastig gevallen!’

Deze ongewone hulpkreet – Brabançonne is een volwassen en goed van oren en poten voorziene dobermann – kwam van achter de deur van de bibliotheek, waar traditiegetrouw een knapperend haardvuur brandde en alwaar mijn geliefkoosde dobermann geacht werd zijn nieuwjaarsbrief te schrijven aan zijn peter: strafpleiter en houwdegen Vic Van Aelst. Ik zwierde de deur open en stond paf. Brabançonne zat met de pen in de hand aan de tafel, gekneld tussen Luc Cortebeeck en Rudy De Leeuw, opperbrakken van de 2 grote vakbonden, die hem het schrijven van zijn nieuwjaarsbrief danig bemoeilijkten doordat zij allebei mede de pen vast wilden houden.

‘Heren, heren!’ sprak ik hen met de handen in de zij vermanend toe, ‘wat zijn dat voor manieren? Kan een dobermann zijn eigen nieuwjaarsbrief al niet meer schrijven zonder vakbondsbemoeienis?’

‘Excuseer Lowie’ sprak Cortebeeck enigszins verlegen, ‘maar wij zijn dat zo gewend. Wij houden de pen altijd mee vast op belangrijke momenten. Bij Yves, bij Jean-Luc, bij Elio, bij Bart. En voor mij was het de laatste kans om mee te schrijven aan een belangrijk document want het is mijn laatste werkdag bij de christelijke bond.’

‘Het is niet dat wij de inhoud van de nieuwjaarsbrief willen bepalen,’ expliqueerde Rudy De Leeuw zich al veel minder gegeneerd dan zijn zijn roomse kompaan, ‘maar wij willen wel de teneur kennen en desnoods de koers lichtjes bijsturen, verstaat ge?’

Tot mijn schrik zag ik op dat ogenblik, door het raam, aan de poort van mijn modeste villa, de afvaardiging van de Antwerpse universiteit haar opwachting maken, die telefonisch had aangekondigd zich ter plekke te willen buigen over het ideologische evenwicht in mijn geschriften. Het zou een weinig goede indruk maken als deze geleerde lieden de vertegenwoordigers van het lompenproletariaat in mijn woonst aan zouden treffen.

Haastig duwde ik hen in de richting van de keuken, alwaar mijn huishoudelijke manager Dinska Bronska een everzwijn aan het bereiden was, dat wij bij toeval hadden aangetroffen op het Kalmthoutse jachtdomein van de familie Van Thillo, mediatycoons van vader op zoon. Het sprak enkel Frans en het was de weg kwijt.

Wat later zaten twee hoogleraren, vier assistenten, een amanuensis, drie doctorandussen en een vertegenwoordiger van het AAP/BAP-personeel gebogen over mijn geschriften van het jaar 2011.
‘De naam Bracke komt in 31 van uw geschriften voor,’ merkte de leerstoelhouder op, ‘ dat is wel veel.’

‘Meer dan de naam De Wever, die in 27 van uw publicaties figureert,’ voegde de geassocieerde hoogleraar eraan toe.
‘En enkel en alleen in positieve zin,’ voegde ik er trots aan toe.
‘Bovendien,’ vervolgde ik – want ik had mijn huiswerk gemaakt -, ‘prijkt de naam N-VA in niet minder dan 37 van mijn geschriften van het jaar 2011.’
Eigenlijk lag het cijfer op 52, maar dat komt door mijn ouderdomsdyslexie waardoor ik ‘van’ heel dikwijls als ‘vna’ en nog vaker als ‘nva’ spel.

‘Laten we de eens tellen hoe vaak de naam van senator Torfs voorkomt,’ sprak de amanuensis met een vals lachje.
Ik kende het antwoord al: in slechts 15 van mijn geschriften wordt zijn naam vernoemd. Mijn vriend Rik zal de resultaten van het universitaire onderzoek niet graag lezen. Vijftien, dat is veel minder dan Beke (29), maar gelukkig meer dan Gennez (8), Vande Lanotte (7), De Croo Sr. en Jr. (11) en Koning Albert (4).

‘Dat ziet er allemaal goed uit,’ concludeerde de leerstoelhouder, ‘wij concluderen uit uw geschriften ook een constante positieve benadering van ’s lands politiek en politici. Wij zullen in onze besluiten voorstellen om Rik Van Cauwelaert van Knack en Hugo Camps van De Persgroep bij u op stage te sturen, om ze wat deontologie en vooral gematigdheid bij te brengen.’
De geassocieerde hoogleraar, de assistenten, de amanuensis, de doctorandussen en de vertegenwoordiger van het AAP/BAP-personeel knikten instemmend.
‘Dat is een hele eer,’ begon ik…

Maar dat moment meende Rudy De Leeuw achter de keukendeur De Internationale te moeten inzetten.
‘Wat hoor ik, Van Dievel?’, kreet de leerstoelhouder. ‘Wie zingt daar dat ideologisch gekleurde lied? Zullen wij onze studie en dus onze mening over de onafhankelijkheid van uw geschriften moeten herzien?!’

‘Ach heren,’ vergoelijkte ik, ‘ wat u hoort is slechts de postbode die een nieuwjaarsborrel te veel op heeft. Wij leven hier nog op het platteland, weet u.’

En dus kon er een zuinig zij het wat besmuikt lachje af bij de geleerde heren, toen Luc Cortebeeck op zijn beurt een scabreuze versie van ‘Te Lourdes op de bergen’ aanhief.
Dinska Bronska was niet zuinig met de foezel geweest, zo te horen.

‘Dat is de man van de vuilkar,’ legde ik uit, ‘die bij de meid om zijn drinkgeld komt.’

*Liefste peter, mijn broek is versleten, als gij geen nieuwe wilt kopen, moet ik in mijn slippen lopen (versje dat op Nieuwjaar werd/wordt voorgedragen, in de buurt van Mechelen althans).