Het was ontieglijk vroeg in de ochtend: half negen of daar omtrent. Brabançonne en ik waren in de keuken koffie aan het zetten – nog half in slaap, ongewassen en een tikje humeurig, u kent dat – toen een kwalijk stinkende walm onze neusgaten binnendrong.
‘Godver*** Brabançonne!’ vatte ik een op vermoedens van flatulentie stoelende verwensing aan.
‘Allez, patron, gij lelijke st***!’ riep mijn geliefde dobermann tegelijkertijd.
Tot wij, ook al tegelijkertijd, door het keukenaam naar buiten keken en onze ogen bijna uit hun kassen vielen.

Aan de fraaie gietijzeren poort van onze modeste villa hadden zich wel honderd lieden verzameld die over hun winterkleding een rood of een blauw hesje hadden aangetrokken. Om zich te verwarmen hadden zij oude olievaten aangevoerd waarin met chemische stoffen geïmpregneerde afgedankte dwarsliggers van de spoorwegen brandden en die een dikke zwarte en onwelriekende rook veroorzaakten. Tevens dronken de aanwezigen hete koffie uit grote kannen en jenever uit grote flessen. Af en toe klonk er luid en vettig gelach op, maar vaker nog werd er gescandeerd en soms zette iemand een lied in. Ik meende zelfs het clublied van FC Antwerp te herkennen.

Haastig deden Brabançonne en ik een kattenwasje en haalden wij ons vals gebit uit het limonadeglas op het plankje onder de spiegel van de badkamer. Ikzelf trok gauw een auberginekleurig trainingspak aan, wijl mijn geliefde dobermann een kam door zijn vacht haalde, waarna wij ons spoorslags naar de poort begaven om de reden van dit onaangekondigde bezoek te achterhalen.

‘Daar is ‘m!’ riep iemand, waarop gejoel en gejouw losbarstte, iemand een toeter op perslucht in werking stelde, iemand de Internationale inzette, waarna de lieden aan de poort de armen in elkaar haakten en aldus een levende, ondoordringbare ketting vormden.
De kreet ‘Daar is ‘m!’ was evenwel niet voor ons bestemd, merkte ik toen allen mij de rug toekeerden, maar voor de camionette van de bakker die de dreef naar mijn modeste villa was opgereden om croissants, boterpistolets en een negentiengranenbrood aan huis te leveren. Ook de postbode, de beenhouwer, de brouwer, de traiteur, de boekhouder en de wijkagent komen bij ons aan huis, ik ben dat aan mijn stand verplicht.

Voor de bakker piep kon zeggen hadden de manifestanten de banden van zijn camionette plat gezet en hadden zij hem met zachte dwang naar de brandende vaten geleid alwaar hij koffie en jonge klare te drinken kreeg en vriendelijk maar dringend verzocht werd solidair te zijn met “de eisen”.

Ik schraapte diverse keren mijn keel om de aandacht te trekken maar tevergeefs. Tot ik tussen het lawaaierige volk de kale schedel van ABVV-topman Rudy De Leeuw ontwaarde.
‘Mijnheer De Leeuw!’ probeerde ik, maar zonder succes.
‘Kameraad voorzitter!’ brulde Brabançonne en hij had wél succes.
Met een smile van hier tot in Tokio kwam de voorzitter van de rode vakbond op ons af.
‘Ha, Van Dievel,’ sprak hij, ‘wat vindt ge van ons actie? Wij bezetten hier een strategisch punt om het bedrijfsleven lam te leggen en onze eisen kracht bij te zetten.’
‘Mijnheer, excuseer, kameraad De Leeuw’, wierp ik op, ‘ dit is helemaal geen strategisch punt. Hier is slechts de maatschappelijke zetel van het eenmansbedrijf Van Dievel Consulting gevestigd. En daarbij: uw 24-urenstaking is toch pas maandag de 30ste? U bent te vroeg.’
‘Van Dievel,’ repliceerde De Leeuw, ‘wij hebben het hoofdkwartier van uw multinational uitgekozen om bij wijze van generale repetitie een blokkade te houden met het oog op onze staking van maandag. Dat had gij niet van ons gedacht hé, dat wij nadenken over onze acties!?!’
‘Heer De Leeuw,’ opperde ik, ‘overdrijft u niet? U gebruikt een atoombom om een mug dood te slaan. Waarom grijpt u niet naar modernere actiemiddelen zoals de sociale media? Uw Vlaamse collega Caroline Copers heeft een verdienstelijke poging ondernomen met haar hashtag 30J op Twitter.
‘Wij van de vakbond zijn tegen softdrugs, Van Dievel’, beet De Leeuw mij toe.
‘Maar u bent toch naar eigen zeggen lid van de SP.A,’ wilde ik ik discussie gaan, ‘u kunt toch druk uitoefenen op de kameraden in de regering?’

‘VDC, WEG ERMEE!’ scandeerde iemand, een roep die spoedig door allen werd overgenomen.
Een manifestant in wie wij de lokale vertegenwoordiger van de Partij van de Arbeid herkenden brulde dat wij vuige knechten van het roofkapitalisme waren. Angstig deinsden Brabançonne en ik achteruit, zeker toen de roden en blauwen aan de tralies van de poort begonnen te rammelen, waardoor het alarmsysteem begon te loeien wat nog meer bijdroeg tot het surrealistische toneel.

En nog was het niet gedaan.

Er steeg gejuich op bij de vakbondslieden. Niet omdat zij zich toegang tot mijn domein hadden weten te verschaffen, maar omdat een vijftigtal in groene hesjes uitgedoste betogers met fikse pas mijn modeste villa naderden.
‘Wij staken wel niet overal mee, maar wij zijn wel solidair,’ sprak de nieuwbakken voorzitter van het ACV, Marc Leemans, de rode en blauwe collega’s toe. ABVV-man De Leeuw vond dat – ik leidde dat tenminste af uit de mistevreden trek om zijn mond – niet zo’n geweldig idee, die passieve solidariteit, maar het voetvolk was al aan het verbroederen geslagen: er werd een nieuwe dwarsligger in het vuur gegooid, er werd een nieuwe fles gekraakt en iemand zette ‘Te Lourdes op de bergen’ in, wat tot mijn en Brabançonne’s verbazing door allen uit volle borst mee werd gezongen.

Maar toen verscheen er in de dreef een nieuwe groep betogers, gehuld in de bekende neutrale fluohesjes die tot de veiligheid van zwakke weggebruikers moeten bijdragen. Zij droegen spandoeken met zich mee met het opschrift “RECHT OP WERK!” en “INDEXSPRONG NU!” en splinternieuwe vlaggen van VOKA, UNIZO en VBO.
Zij hielden halt op minder dan dertig meter van de vakbonders en voerden de HAKA van de Nieuw-Zeelandse All Blacks uit, wat een enigszins komisch tafereel opleverde gezien zij allen een grijs kostuum met een discreet streepje, een das en een aktetas droegen.
‘Vrienden!’ zo riep VBO-topman Pieter Timmermans bezweet en wat onwennig in een megafoon toen hij uit was gedanst, ‘ de algemene staking is nefast voor de economie, er moet harder en langer gewerkt worden voor minder loon. Eenieder die zich bij ons aansluit krijgt 30 euro bibbergeld!’
‘Komt gij hier ook al oefenen voor komende maandag?’ wilde ik aan Pieter Timmermans vragen, maar ik kreeg er de kans niet toe.
Onder krijgshaftig gebrul wierpen de vakbonders – ook die van het ACV – zich op de agents provocateurs van het grootkapitaal. Waarna de opgetrommelde politie in gevechtskledij zich in de debatten mengde. De facteur, de brouwer, de beenhouwer, de postbode, de traiteur en mijn boekhouder stonden van op veilige afstand geamuseerd toe te kijken.

Er kwam pas een eind aan het handgemeen toen onze huishoudelijke manager Dinska Bronska terugkwam van de vroegmarkt en zich met een bussel winterprei als wapen een weg door de vechtenden baande, links en rechts en zonder onderscheid naar gezindte, bloedneuzen, kneuzingen, builen en blutsen toedienend.

‘Einde van de algemene repetitie! riep iemand die nog wat gezond verstand op overschot had.
Vijf minuten later stonden rooien, groenen, blauwen, patroons, politieagenten en neringdoenden grappend en grollend bij de hoog oplaaiende vuren, wijl zij flessen en thermossen aan elkaar doorgaven en elkander met wapenfeiten en heldendaden probeerden te overtroeven.

Met zulk een goede voorbereiding wordt maandag 30 januari een dag om te onthouden.