Ik was samen met mijn geliefde dobermann Brabançonne onderweg naar de nieuwjaarsreceptie van LDD in Lochristi, toen er een telefoontje kwam van de voorzitter hemzelve.
‘Lowie,’ sprak Jean-Marie Dedecker gejaagd, ‘miserie, man man man, miserie! Iedereen zit door die godv****sneeuw vast in het verkeer, ik moet de receptie afgelasten.’
Dat was wel pech. Weliswaar waren wijzelf reeds uren onderweg om het evenement van het jaar niet te missen, maar waren toch net in de straat aanbeland waar het feest zou plaatsvinden, namelijk feestzaal De Lozen Boer, gelegen aan De Lozen Boer nr 3-5 te Lochristi. Nomen est omen.
‘Belt u alle genodigden persoonlijk op?’ wilde ik nog vragen, maar Jean-Marie Dedecker had de verbinding reeds verbroken.

Er zat niets anders op dan rechtsomkeert te maken, wat wij ook deden.
Aan het eerste kruispunt dat wij voorzichtig naderden – wij zagen amper nog een steek en het wegdek leek wel een ijspiste – stond een ingesneeuwd heerschap wild met de armen te zwaaien. In de gracht achter hem lag een automobiel.
‘Patron, dat is voorzekerst een slachtoffer van de barre weersomstandigheden. Kom we geven die sukkelaar een lift.’

Toen de ongelukkige bestuurder van de geslipte Oldsmobile zijn hoofd binnenstak, slaakte hij een kreet van verrassing: Ei!*
‘Wat brengt de kat nu binnen? riep ik vrolijk.
‘Waf!’ zei Brabançonne, iets wat hem nog maar uiterst zelden overkomt.
Het was Siegfried Bracke, mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere.

‘Vriend Siegfried,’ sprak ik toen hij de sneeuw van zich af had geklopt en op de achterbank had plaats genomen, ‘Gij waart toch niet op weg naar de nieuwjaarsreceptie van Lijst Dedecker, mag ik hopen?’
‘Om overlopers voor uw eigen lijst te zoeken misschien,’ voegde Brabançonne er een tikkeltje gemeen aan toe.
‘Neenee,’ haastte het N-VA-kamerlid en lijstaanvoerder van de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Gent zich dit tegen te spreken, ‘ ik was eigenlijk op weg naar de basiliek van Oostakker-Lourdes, hier vlakbij.’

Onze passagier begon bij het formuleren van deze bekentenis te blozen als een rijpe tomaat.

‘NAAR DE BASILIEK VAN OOSTAKKER-LOURDES?!’ kreten Brabançonne en ik unisono.
‘Om de gunst van de heilige Maria af te smeken,’ vervolgde Siegfried Bracke met zachte stem, ‘maar wilt ge het stilhouden?’
‘Allez, Siegfried, daar gaat ge toch enkel naartoe als alle andere mogelijkheden zijn uitgeput, als het echtig en techtig niet anders kan, als de toestand hopeloos is?’

Toen viel onze euro.

‘Gij wilde kaarsen gaan branden voor een goede uitslag in Gent, bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober.’
Het was geen vraag, het was een vaststelling.
Siegfried Bracke knikte haast onmerkbaar.
‘Mag dat wel van de loge?’ vroeg Brabançonne plompverloren.
‘Wéten ze dat bij de loge?’ voegde hij er onbarmhartig aan toe.
Ikzelf zou de vraag wat anders hebben ingekleed, for friendship’s sake, maar soit.
‘Siegfried, ge gaat mij toch niet vertellen dat uw loge de Marie-devotie aanmoedigt?’ deed ik desalniettemin mijn duit in het zakje.
‘De loge, de loge, de loge kan mijn ******’, mompelde mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere, ‘ en daarbij, ge zoudt er van verbaasd staan hoeveel maçonniekers er kaarsen gaan branden bij het beeld van Ons Lieve Vrouwke.’

Op automatische piloot was ik Oostakker binnengereden en had halt gehouden bij de basiliek, een pareltje van Vlaamse religieuze architectuur.
‘Alstublieft Siegfried,’ zei ik, ‘vrijheid, blijheid. Maar voor de terugreis zult ge iets met Maria moeten regelen.’

Met een bezwaard gemoed vatten wij de terugreis aan.

Ter hoogte van Ekeren zagen wij alweer een auto in de gracht liggen.
Alreeds wilden wij stoppen om de ongelukkige bestuurster een lift te geven.
‘Gas geven, patron!’ riep Brabançonne ineens, ‘ het is een exhibitioniste!’
Helemaal klopte dat niet. Maar het was wel An-Sofie Dewinter in haar bikini-nikab.

*Ei! Het lied der Vlaamse zonen